Online pesten

De drang om andere mensen te filmen tijdens gênante of “stiekeme” gebeurtenissen lijkt met de dag erger te worden. Mijn irritatie groeit samen met de stroom aan filmpjes en foto’s die op Facebook massaal gedeeld en geliked worden. Het vernederen van mensen die je niet kent, schijnt heel gewoon te zijn. Zo zie ik gisteren een foto op Facebook van een gezette vrouw die zich snel omkleed op het strand. Direct een foto van haar blote derrière op het internet, want: lachen om dikke/lelijke mensen is hip. Een aantal jaren geleden kon iedereen zich nog “stiekem” omkleden op het strand, zonder direct viral te gaan. Waarom kan dit ineens niet meer?

Ergens in de laatste jaren is er een ontwikkeling gaan plaats vinden in het gedrag van de mensen op het internet. Waar dit eerst voor eigen vermaak was, is dit nu een grote poel van pesterijen. Ken je toevallig die Facebook pagina waar vrouwen met korte kapsels belachelijk gemaakt worden? Tuurlijk, de tekst en uitleg erbij heeft mij ook wel eens aan het lachen gemaakt. Maar denk er eens over na, deze foto’s worden van een profiel afgehaald (van een nietsvermoedend persoon) en zonder toestemming op een site geplaatst waar ze door honderden mensen uitgescholden en uitgelachen worden. Dit is pesten op een heel nieuw niveau. 

Ook de filmpjes van stelletjes die het gezellig hebben samen, moeten zo snel mogelijk op film of foto. Kan iemand me uitleggen wat de reden hier toe is? Is tegenwoordig iedereen zo geshockeerd  van een beetje sex? Alsof de meeste mensen die hier schande van praten nog nooit de kriebels hebben gehad op het strand of in de auto. Nou, ik en Rob zijn hier ook niet vies van en mocht ik in mijn eigen auto iets willen doen met mijn man, waar ik niemand tot last ben, waag het dan niet mij te filmen. Hoogstwaarschijnlijk overleefd je telefoon dit geintje niet. Hoe haal je het in je hoofd? Je filmt toch ook niet je ouders die in de slaapkamer naast je bezig zijn? Om heel eerlijk te zijn vind ik het filmen nog perverser dan dat je buiten een vluggertje hebt. 

Kunnen we iedereen gewoon met rust laten? Lekker leven en laten leven. Laat mensen er uit zien, zoals zij er uit willen zien. En laat stelletjes lekker genieten, zonder dat ze viral gaan. Als we allemaal wat meer liefde zouden maken dan dat we pesten, zou de wereld heel wat gelukkiger zijn.  Vooral onze nieuwe generaties moeten beschermt worden tegen zichzelf en het grote en gevaarlijke internet platform. Hoe zou je het vinden als je kind beschamend viral gaat? Nog erger, hoe zou je het vinden als je kind een internetpestkop blijkt te zijn? Denk voordat je post. Eens online, is altijd online. 

Gedachtengang op een regenachtige zondag 

Het vervelende aan onzeker zijn, is dat ik altijd en overal aan mijzelf en anderen twijfel. Ik twijfel of mijn acties wel kloppen, mijn woorden correct zijn. Daarnaast wantrouw ik zo goed als iedereen en ben 24/7 voorbereid op het feit om gekwetst of teleurgesteld te worden. Het is een vervelend aangeleerd mechanisme, die als een virus de laatste jaren in mijn ziel is verspreid. 

Hoeveel ik ook mijn best doe, eens in de zoveel tijd gaan de muren omhoog en zet mijn ziel het alarmsysteem op scherp. Vooral voor de mensen om mij heen ben ik op deze momenten niet te peilen. Want als je uiteindelijk je partner, familie of beste vrienden wantrouwd, wie kan dan nog wat goed doen? Juist. Niemand. En dat spijt me. Maar veranderen? Dat gaat nog niet zo makkelijk. 

Hoe kun je nou van sterke onafhankelijke tiener zo kapot gemaakt worden, dat je uiteindelijk zelfs je eigen spiegelbeeld niet meer vertrouwd? Dit is niet van een verbroken relatie, of van een mislukte vriendschap. Nee, na enige therapie kan ik toegeven dat dit een litteken is van jarenlang geestelijke mishandeling in een giftige relatie. Daarbovenop nog de nodige familie drama en mijn cirkel is compleet. Mijn innerlijke zelf heeft een verdedigingstactiek ontwikkeld die besloten heeft om niemand meer zomaar toe te laten. Want als je altijd teleurgesteld word door je omgeving, dan kun je maar beter alleen zijn. En daar is nu het probleem, want ik wil helemaal niet alleen zijn. Het liefst omring ik mij met allemaal mensen die iets positiefs en moois mee brengen aan tafel. Lange gezellige avonden op terrasjes en in huis. Helaas ben ik door mijn defensie alleen zo moeilijk te bereiken dat personen vaak afhaken. Is ook helemaal niet erg, het blijf een lastig verhaal. 

Vanmiddag door een stom Facebook plaatje werd ik weer geconfronteerd met de pijn van een relatie hebben met iemand die vreemdgaat. Er is werkelijk bijna niets wat meer pijn doet dan houden van een persoon die verliefd is op een ander. Je geeft je hart en ziel maar bent uiteindelijk niets waard voor die ander. Natuurlijk kan het gebeuren, natuurlijk heeft niemand liefde in de hand. Maar mensen, het doet zo veel pijn. Het verpest een persoon in zijn of haar volgende relaties, vraag maar aan mijn man. Die is vaak de dupe en ruimt na al die jaren nog steeds de scherven van een ander op. Je zou denken dat ik me daar toch al lang overheen gezet moet hebben, maar helaas. Er knaagt altijd een stukje van dat wantrouwen. Ik laat het niet altijd toe, maar wanneer dat kleine duiveltje op mijn schouder begint is er geen houden aan. 

Wat ik wel probeer is om mijn verwachtingen bij te schaven. Omdat ik liefde wil geven in emmers, moet in niet verwachten om die emmers ook terug te krijgen. Ik moet mij realiseren dat ik soms een eierdopje liefde terug krijg van een persoon die ik een emmer liefde toereik. Het is belangrijk om te beseffen dat dit eierdopje misschien wel alles is wat dit persoon bezit en kan aanbieden. Herstellen van al deze onzin is een lastige taak. Maar onmogelijk is het niet, het duurt alleen even. 

Grote zus

Grote zus zijn heb ik altijd als een grote verantwoordelijkheid gezien. Je beschermt elk kind kleiner dan jou in het gezin, dit is voor mij een ongeschreven regel. Bij uitval van een ouder, zorg je voor de broertjes en zusjes onder je. Klaar. Geen discussie. 

Met veel liefde en ongewenste bemoeienisen vervul ik deze taak al vanaf 1993 met grote passie. Toen ik nog jonger was, sloeg ik er op los wanneer mijn zusje of broertje in moeilijkheden waren. Denk maar niet dat hun zonder gevolgen gepest werden. Zonder na te denken en compleet impulsief rende ik naar buiten wanneer 1 van de 2 huilend binnen kwam. Of mijn ouders er altijd blij mee zijn geweest denk ik niet, maar het kwam uit een goed hart. En nog steeds, zal ik zonder twijfels ingrijpen waar nodig. 

Het moederen en vele bemoeien heeft mijn zusje vooral moeten verdragen. Zelfs nu zij op zichzelf woont “moeder” ik nog over haar. Ben ongerust wanneer ze uit gaat etc. er zullen veel mensen zijn die dit niet goed zullen begrijpen. Ze heeft toch al een moeder? Niets ten nadele van mijn ouders, maar onze opvoeding is heel “vrij”. Red jezelf, val maar eens goed op je snufferd en los je probleem zelf op voordat je om hulp komt vragen. Niks mis mee, hiermee ontwikkel je zelfstandige kinderen in de huidige verwende maatschappij. Alleen ben ik als de dood dat mijn zusje dezelfde problemen of fouten zal mee maken als mijzelf en bemoei ik me dus dagelijks met haar. (Sorry lief!

Nu ik sinds 2 jaar nog een klein broertje onder mij heb mogen verwelkomen, is mijn moederlijke hart nog softer geworden. Het ventje kan (bijna) niets verkeerd doen en voelt aan als een beetje van mijzelf. Een aantal jaar geleden hebben Rob en ik samen besloten dat wij absoluut geen 3e kindje in ons gezinnetje kunnen verwelkomen, ivm alle problematiek rondom Colin en Esmée. Hierdoor genieten wij dubbel van de kleintjes om ons heen en verwennen wij deze ontzettend. 

Vandaag is het kleine mannetje eindelijk weer thuis na onze vakanties. Ook is het middelste broertje weer thuis na 3 weken bij onze moeder te zijn geweest. Nu voelt het weer compleet. Iedereen is op +/- 10 min afstand van me vandaan. Heerlijk gevoel! In de auto bij mijn vader bespraken we het moedergevoel wat ik over mijn zusje en broertjes heb. De laatste week had ik gewoon heimwee. Heimwee naar ontbrekende familie om me heen. Heimwee naar de delen van mijzelf. Want stuk voor stuk dragen ze een stuk van me mee. Een stukje van mij hart. Altijd in mijn hoofd. Voor een controle freak is het soms best ingewikkeld. Ik maak mij zorgen over situaties die me eigenlijk niet eens aangaan. Maar ja, dit zit nou eenmaal in me. 

Ondanks dat ik soms kan zeuren en niet snel tevreden ben, bedoel ik alles wat ik doe alleen maar goed. Het komt uit een liefdevol hart, wat ervoor vecht om de gemaakte fouten van mijzelf te herstellen en voorkomen bij mijn jongere gezinsleden. Want ook al wonen we ondertussen niet meer in 1 huis, ze zijn altijd in mijn gedachten. En zolang het kan en zij het toelaten “moeder” ik er lekker op los. 

Waarom grote zus zijn tof is! 

Radiostilte

Het is even stil geweest rondom mijn blog. Terwijl ik wel dagelijks er aan dacht om wat te schrijven wou ik in mijn vakantie zo min mogelijk bezig zijn met het internet waaraan ik de laatste jaren zo verslaafd ben geraakt. Zie het als afkicken. Je kan er om lachen, maar het stoort me ontzettend hoe vaak ik de telefoon in mijn handen heb. 

De laatste maanden viel het mezelf steeds meer op. Alles draait om telefoon, iPad en laptop. Blijf online en je mist niets. 24/7 op de hoogte van alles wat er in de wereld aan de hand is. Opwinden over nieuwsartikelen, reacties op Facebook. Onnodige negatieve energie, die mijn hoofd vullen met nutteloze informatie en stof tot nadenken. 

Zoals veel mensen die mijn blogs lezen weten, zijn wij op vakantie geweest naar Disneyland Parijs. Wat een midweek vol emoties. Meerdere keren heb ik stiekem tranen staan wegvegen, op momenten dat mijn gezin betoverd werd door de magie wat dit land met zich mee bracht. Een huilende zoon na het zien van zijn grootste held, zorgde ervoor dat ik dagen lang als een emotionele spons rondliep en al het geluk van de kinderen in mij op nam. 

dikke tranen van vreugde..

Het maakt niet uit hoe oud je bent, het betoverende geluk om je heen zorgt ervoor dat voor heel even het kinderlijke geluk in het drukke volwassen hart naar boven komt. Het resultaat hiervan is dan ook, dat je alles lachend tegemoet gaat. Dus ook de 3 dubbele controles en scans voordat je het park of hotel in mag, lachend langs de soldaten met hun indrukwekkend grote wapens klaar in hun hand. Het besef dat er zo veel ellende gaande is op de wereld, treed voor een paar dagen even terug naar de achtergrond. Een week lang ben ik mij amper bewust geweest van het nieuws, van het leven van mijn Facebook vrienden. Een week lang in mijn eigen bubbel en om heel eerlijk te zijn.. Ik heb hier zo ontzettend van genoten. Gewoon even geen ellende, alleen maar mooie en vrolijke dingen.

wanneer dit je dagelijkse uitzicht is, heb je de telefoon maar nog voor 1 doel. De camera.

 Een aanrader voor iedereen die nog vakantie heeft. Neem niet alleen vakantie van je werk, maar ook even van je sociale leven online. Vergeet alles even en focus je op het leven met de mensen die je lief hebt. Het is zo belangrijk om samen te zijn. Voor je het weet is het leven voorbij. 

Liefde 

Liefde, het enige wat je nodig hebt. Nou ja, dat beweren veel mensen. Ik ben een soft persoon als het om liefde gaat. Liefde neemt alles over. Je kunt niet meer denken, niet meer eten. Je lichaam vol met vlinders. Ik huil om liefdes verhalen, vul mijn hart en ziel met romans. Ook probeer ik elke dag mijn liefde te laten zien aan mijn gezin. Houden van elkaar sleept je door alle ellende. Elkaar vast houden wanneer het moeilijk is, functioneerd als een anker in een stormachtige zee. 

Na een paar jaar huwelijk zegt iedereen dat het wel minder wordt. “Zo blijf het echt niet altijd hoor!” Het knuffelen wordt minder, minder sex, minder alles. Eigenlijk heb ik hier na 8 jaar huwelijk nog niet veel van gemerkt. Tja, sommige dingen worden inderdaad gewoon. Maar de liefde is er nog. De vlinders vliegen nog steeds in mijn buik en hoofd. 

 De laatste weken mocht ik helpen met het organiseren van de bruiloft van mijn lieve tante. Super leuk om te doen. Avonden lang zwijmelen met foto’s en ideeën. Dromen bij de TLC programma’s over bruiloften met jurken waar je zowat een auto van kunt kopen. Zelfs de stoerste boerin heeft wel eens gedroomd over het dragen van zo’n jurk. De dag verloopt soepeltjes, het zonnetje schijnt, iedereen heeft plezier, iedereen is gelukkig. Tranen van geluk. Hoe fijn is het, om even alle ellende van de wereld te vergeten. Even een dag in een bubbel leven. Een dag in het teken van liefde. Een dag zonder verdriet. Alleen maar geluk. Waarom kan het niet altijd zo zijn? Mijn liefdes tank is in iedergeval weer even bijgevuld! Voorlopig kan mijn hart er weer tegen aan. 

Aardbeien 

Het is druk, ik heb het warm..en om heel eerlijk te zijn heb ik niet veel zin meer. Het is mijn derde avond dienst en 22:00. “Zuster, loop even mee naar de keuken” in gedachten loop ik mijn lijstje af, ik heb nu geen tijd voor de extra aandachtzorg, wetende dat er nog wat dames zijn die ook de pyjama aan willen. 

“Hier kijk eens, de twee mooiste aardbeien van vanmiddag, speciaal voor jou.” Het komt uit een goed hart, met een hoopvolle lach. Het laatste waar ik op dit moment tijd voor heb, is op mijn dooie gemak aardbeien eten.. 2 aardbeien op een schaaltje, mes en vork er naast.  

“Wil je liever suiker of slagroom er bij?” Nee zo is prima! Ik rem haar vlug af, voordat ik zo een feestmaal weg moet eten. Kom, dan gaan we even zitten. Een opgelucht gezicht. Haar had ik niet graag teleur willen stellen. 

“Ik zoek de hele middag al naar een telefoon nummer, maar heb geen idee waar ik het heb gelaten. He bah, nu lig ik er straks wakker van.” Ik bied aan om tijdens het snoepen even op mijn telefoon te kijken en binnen 1min heb ik het desbetreffende nummer gevonden. Verbaast over de huidige technologie en enorm dankbaar zwaait ze me uiteindelijk uit. 

“Welterusten zuster, hopelijk tot snel!” Op het moment dat ik snel naar de volgende dame loop, ben ik even vergeten hoe moe mijn benen zijn. Even vergeten dat ik geen zin meer had en naar huis wou. Dit zijn de momenten waarop ik mij besef waarom ik dit werk doe. Deze 10 minuten aandacht aan iemand die alleen zit, zijn nog belangrijker dan de 30 minuten zorg die ik haar daarvoor gaf. 

Die 10 minuten, lieten weer even zien wat een dankbaar en mooi beroep ik heb gekozen. Het is druk en onrustig in de instelling, bezuiniging is het meest gebruikte woord in de zorg. Maar uit eindelijk ben ik daar maar voor 1 ding. De bewoners.