Kalmte na de storm 

Rust. Al maanden verlang ik naar niets anders dan rust. Langzaam aan het einde van de opleiding begon ik het te merken, mijn hoofd werd rustiger. De druk op mijn schouders nam af. Het functioneren op het werk gaat steeds beter, nog meer rust. De kinderen gaan na de herfst vakantie eindelijk naar een andere school, waar ook zij tot rust zullen komen. Onderzoeken en therapie sessies binnen ons gezin worden afgesloten. Vele trajecten komen tot een eind. Er valt bij ieder in ons gezin kilo’s aan stress en afspraken van de schouders. We zijn in ons gezin tot een stadium van acceptatie gekomen waarin ieder zijn best doet om zo goed mogelijk rekening te houden met een ander. Nog meer rust. 

Gister was het dan zo ver, onze laatste lesdag was aangebroken en ik was er klaar mee. Klaar met alle formulieren en al het gestres van mijn klasgenoten. Geen energie om nog een stap verder te gaan binnen het enorme gebouw waarin ik na 1,5 jaar nog steeds verdwaal. Ik was er wel klaar mee, deze opleiding was voorbij voordat ik er erg in had. Ik kan niet zeggen dat deze studie heel moeilijk is geweest en ik weet ook zeker dat ik nog niet mijn maximale kunnen heb bereikt. Waar ik 3 jaar geleden met knikkende knieën binnen stapte bij de school om na jaren te beginnen aan een opleiding, loop ik nu met mijn vuist in de lucht naar buiten. Al snel werd 2 jaar geleden duidelijk dat ik onder mijn niveau aan het leren was, waardoor ik deze opleiding versneld af heb mogen ronden. Toen ik aangenomen werd bij het bedrijf waar ik nu werk, heb ik gehuild van geluk. Nog steeds, enorm onzeker over mijn eigen kunnen en niveau begon ik aan de volgende opleiding. Naarmate het einde in zich begon te komen werd mijn zelfbeeld eindelijk positiever. Hoe kon het toch dat ik akkoord gaf aan minimaal functioneren, als er zo veel meer in mij aanwezig was? 

Nu ik binnen 3 jaar 2 opleidingen af heb mogen ronden en nog steeds snak naar meer, weet ik dat ik op het juiste pad zit. Mijn plekje in de maatschappij heb ik gevonden. Komt misschien daar ook de rust vandaan? Eindelijk de ontdekking wie ik ben en wat ik kan. Na jaren  klungelend functioneren weet ik nu wat ik wil. Dit is wat ik wil. En meer. 

Wel zal ik voor nu de rust een jaar koesteren. Ik ga de rust omarmen, er van profiteren. Ervaring opdoen en dan als het mij gegund is verder. Want mijn hersens hebben de smaak naar informatie te pakken. Meer, meer, meer. Ik heb rust gevonden in de drukte. Drukte van het studeren, werken en functioneren als draagkracht binnen het gezin. Kennelijk presteer ik het best onder druk. Eindelijk heb ik mijn kracht gevonden en ik kan niets anders dan dankbaar zijn voor deze levensverandere situatie waarin ik de laatste 2 jaar heb gezeten. Dankbaar voor de werkbegeleider (ja je weet wel dat ik het over jou heb) die mij precies aanvoelde. Dankbaar voor geweldig lieve collega’s en klasgenoten waarbij je kaken verzuren van het lachen. Dankbaar voor het geloof en vertrouwen van mijn familie. Dankbaar voor mijn liefste vriendinnetje die altijd weet wat ik nodig heb. Maar vooral, dankbaar naar mijzelf. Ik bedank mezelf voor het nemen van de stap om terug te gaan naar school. Voor de ontdekkingsreis naar mijn innerlijke krachten. En wie 3 jaar geleden had gezegd dat ik zo zweverig en dankbaar zou schrijven over het leven had ik uitgelachen. Maar ja, hier zijn we dan. Dankbaar en wel. 

Defecte filters. 

De onbegrepen einzelgänger. Zo voel ik me weer de laatste tijd. Mijn hele leven koester ik al de rustige momentjes alleen. Mijn batterij moet opladen. In welk mate dit nodig is, hangt af van allerlei omstandigheden. Toen ik nog jonger was had niemand enig idee waarom ik mij toch zo terug trok. Dagenlang kon ik rustig en alleen naar buiten zitten te kijken en niemand wist waarom. Is het een depressie? Misschien soms, maar het is zeker niet de hoofdzaak. 

Sinds een paar jaar weet ik dat mijn “filter” niet goed werkt, waardoor ik emotioneel en zintuigelijk overprikkeld raak. Meestal is dit met een rustig avondje weer opgelost. Maar dit kan ook serieuze gevolgen van dagenlange vermoeidheid en lusteloosheid opleveren. Op die momenten wil ik gewoon thuis op de bank hangen. Even terug keren in eigen gedachten en zonder aandacht te geven aan andere dingen. Filteren in mijn eigen huis werkt het beste, mijn hersens hebben namelijk in de loop der jaren geluiden weten te herkennen en opslaan waardoor ik deze steeds beter kan uitschakelen/filteren. 

Wanneer ik hier last van heb, voel ik me vaak een lastig persoon. Nee ik heb geen zin in een uitstapje, nee rob haal jij de kinderen maar even alleen op. Zo kan ik veel smoesjes bedenken om maar zoveel mogelijk tijd alleen te zijn. Vanavond is het zelfde. Ik lig met onze lieve Spot op bed, tv aan en dom scrollen op internet. Mijn hoofd is helaas te overprikkeld om een boek te lezen. 

Toen Esmée pas geboren was, heb ik een fase gehad waarin het mij allemaal veel te veel werd. Esmée vroeg ontzettend veel aandacht (kennelijk niet zonder reden weten we nu) en ik vond het moeilijk om al mijn tijd te delen met een gezin wat op mij rekende. Angstaanvallen plagen mij al sinds mijn pubertijd en deze kwamen regelmatig voor in deze periode. Ik las een artikel waarin stond dat het hebben van een kat als huisdier ontspannend kan werken. 

het is onmogelijk om boos naar een spinnende en slapende kat te kijken.

Wetenschappers hebben ontdekt dat de ademhaling en het spinnen van een kat de hartslag en het stress level van een persoon kan vertragen. 

Puntje bij paaltje. Ik ging op zoek naar een kitten. Daar vond ik bella, onze lieve poes. Bella is inmiddels een onmisbaar lid in ons gezin en ik durf oprecht te zeggen dat ik dankzij de liefde van deze kat door de zwaarste momenten heen gekomen. Wanneer het niet goed gaat, is bella om je heen te vinden. Wandelende portie oxazepam en therapeut in 1. Ondanks dat wij een “honden familie” zijn is voor mij onze poes het dierbaarste huisdier wat ik ooit heb mogen hebben. Voor iemand die overprikkeld is, worsteld met paniek aanvallen en zo veel meer is het duidelijk geworden dat een kat een rijkdom kan zijn op de dagen dat de  einzelgänger weer de kop op steekt. De laatste weken had(heb?) ik het nogal zwaar. Ons gezin heeft een paar behoorlijke tegenslagen moeten verwerken en op het werk lijkt de emmer over te lopen. Wanneer het zorgen na het werken niet op houdt, maar ook in huis verder gaat zonder dat er iemand aan de handrem trekt druppelt de emmer langzaam tot de rand toe vol. 

En zo zit ik afgelopen week ineens in de auto. Opweg naar een kitten. Een 2e bron van onvoorwaardelijke liefde en ontspanning. Impulsief? Nja, een beetje. Geliefd? ENORM. 

Zeg nou zelf. Hoe kun je hier nou niet van opknappen? En nee, ik zeg niet dat je huisdieren moet gebruiken als een troost. Naast het feit dat katten een rustgevend effect hebben op mijn lichaam, ben ik samen met de rest van het gezin dol op dieren. Een gezin met huisdieren is gezonder en gelukkiger dan een huis zonder dier. Daar ben ik van overtuigd. Liefde geven en ontvangen van een dier is de meest pure vorm van liefde. Een dier heeft geen oordeel. Een dier ziet je als familie en kijkt niet naar je uiterlijk. Laat dat nou precies het soort liefde zijn waar mijn ziel soms naar snakt.  

De vrouw in de hoek. 

Als er iets is wat ik interessant ben gaan vinden tijdens mijn studie is het wel alzheimer. Mijn eerste ervaring was een stage  adres  op een locatie waar alleen maar zorgvragers verblijven met een psychische aandoening. Verschillende afdelingen oa. Korsakoff, alzheimer, psychiatrie. Mijn eerste dagen taste ik voorzichtig af, ik was voor een paar bewoners doodsbang. Een man, 3 koppen groter dan mij kon op het ene moment rustig slapen in de stoel en ineens opstaan om de boel kort en klein te slaan. Daar moesten ook de mede bewoners, het personeel en bezoek aan geloven. 

Een andere vrouw riep de hele dag haar naam …. is ziek. En dat op repeat vanaf het moment dat ze wakker was tot ze weer in slaap viel. Dan was er nog de vrouw met een gebroken arm, artsen vonden dat dit met een pin prima hersteld kon worden. Het gevolg? Mw. trok net zolang aan de pinnen tot dat ze deze er zelf uit trok. Geloof me, voor een net beginnende stagiaire zijn dit ontzettend indrukwekkende momenten. 

Maar wat het meeste indruk op mij heeft gemaakt is de vrouw in de hoek. Deze vrouw zat bewust op een stoel in de hoek, met haar rug richting de muur van de keuken. Deze vrouw drukte zichzelf namelijk voortdurend naar achteren. Telkens werd ze door het personeel netjes weer aan tafel gezet, zonder wat te zeggen. Deze mevrouw sprak geen woord meer. Het enige geluid was het niet te stoppen knarsen van haar tanden. Na meerdere diensten ging dit geluid soms door merg en been. Hoe nerveuzer, hoe harder het knarsen. Soms een kreet van verdriet of woede. 

Met bijna alle zorgvragers is contact te maken, een lach te voorschijn toveren door een kinderliedje te zingen, een grapje te maken etc. Maar deze vrouw was anders, soms een glimlach maar haar ogen verraden haar verdriet. Nog niet eerder had ik zulk intens verdriet gezien in iemands ogen. Dag in dag uit probeerde ik haar te bereiken. Elke dag die pijn en verdrietige blik. Haar familie was liefdevol, trouw bezoek. Mw kreeg vaak nieuwe kleding, alles wat ze nodig kon hebben was aanwezig. Ik besloot me in haar te gaan verdiepen. Een wereldreisigster, hoog opgeleide vrouw. Foto’s waarop ze in Afrika les geeft aan kindjes. Grote lange reizen waar ik alleen maar van kan dromen. 

Tekeningen van de school waar zij les gaf. Een geliefde vrouw, zonder gezin. Een leerkracht in hart en nieren die goed was voor elk kind. Een vrouw die dagelijks haar hersens gebruikte voor zaken waar wij amper bij stilstaan. Hoe zou het gevoeld hebben toen ze doorhad dat haar hersens haar in de steek gingen laten? Wanneer je beschikt over een prachtige stel hersens die je de wereld hebben laten zien, die het verschil hebben gemaakt? 

Daar was de oorzaak van het verdriet. Mw had een verzoek ingediend voor euthanasie nadat zij er achter kwam dat zij alzheimer had. Dit proces was goed gekeurd, volledig door de molen. Tot de dag aanbrak waarop het zou gebeuren. 1 van de 2 artsen trok zich terug. Zijn geweten kon het niet aan om een intelligente vrouw te laten gaan. Omdat Mw op dat moment al verder gevorderd was in haar ziekte, werd een 2e aanvraag afgekeurd. Mevrouw was inmiddels volgens de wet niet meer wilsbekwaam. En daar zat ze dan, op de stoel. Vanwege het geweten van een ander. Knarsetandend, wiebelend in de hoek. Langzaam begaf haar intelligentie het en kwam er geen woord meer uit. Opgesloten in haar eigen brein. 

Nooit zal ik haar vergeten, vooral de blik in haar ogen staat op mijn netvlies. Vandaag, in de laatste uren van wereld alzheimer dag, zit ik te denken aan de euthanasie wet. Hoe deze verdrongen is in geweten, regels en onbegrip. Laat deze vrouw een voorbeeld zijn voor anderen. Een slachtoffer van gevoelens en regels. 

Complimentje voor jezelf.

Bridget Jones, de lompe net iets te dikke flapuit die bijna elke vrouw wel kent van haar komische films. Voor velen van ons is ze op sommige plekken een spiegel. Vanavond zit ik samen met zuslief naar deze mierzoete film te kijken en besef ik me dat ik me in haar begin te herkennen. Waar ik eerder alleen maar om moest lachen en haar zag als een komische rol, zie ik dingen die pijnlijk herkenbaar zijn. 15 jaar geleden voelde ik me prima en vond haar maar een sneu ding. Maar ja, toen was ik slank en een onverslaanbare puber. Nu, moeder en “vrouw van” snap ik de onzekerheden waar ze mee aan het worstelen is. Mijn lichaam is lang niet meer wat het was en het bijwerken als een echte fitte mommy zit er voor mij niet in. Ik ben ergens op weg naar mijn 27e levensjaar de kunst van slank zijn verloren.

she-has-well-diverse-wardrobe

Nee, ik ben niet oud ik zie mezelf niet als oud. Maar na een drukke dagdienst van 8 uur, studeren, kinderen ophalen, boodschappen doen, huishouden regelen, het eten koken en de wandelende agenda te zijn van mijn veel eisende gezin kan ik de kracht niet vinden om te ploeteren in de sportschool waar ik, onzeker als ik ben over mijn lichaam geconfronteerd moet worden met fitgirls die zo mooi mogelijk op instagram moeten staan. Op dit moment kan ik het gewoon niet voor elkaar krijgen.

Nu zit ik op een zondag avond om 20:00 in m’n slobber outfit en hoge knoet te verplaatsen in de rol van de altijd maar pech hebbende Bridget Jones. De altijd iets te lompe dame, een flapuit. De rol van een iets te dikke vrouw die zich probeert op te vechten tegen alle knappe vrouwen met benen tot aan mijn schouders. De vrouw die zich door jaloers en onzeker gedrag in de problemen werkt bij haar partner.

hand in de lucht voor wie ook zo z’n avonden door brengt!

Vrouwen zijn eigenlijk ook helemaal niet aardig genoeg voor elkaar. We leven in een wereld waar we competitie zijn voor elkaar, elkaar de grond in trappen. Zichtbaar, maar vooral onzichtbaar. Veel vrouwen/meisjes hebben geen respect meer voor relaties. Ze pakken wat ze pakken kunnen. Voor de onzekere, iets te dikke vrouw is het moeilijk om naast een partner te staan terwijl er dagelijks andere vrouwen zijn die de onzekerheid versterken. Mannen hebben dit niet eens door, zijn vrienden met jan en alleman en laten zich niet zo snel gek maken. Waarom moeten vrouwen (natuurlijk niet allemaal) zich toch zo druk maken om alles?

Bridget laat precies zien wat er gebeurt met een vrouw die niet in het juiste hokje past. Die niet het droom uiterlijk heeft. Net iets te lomp tussen de knappe dames. Bridget is grappig, zorgzaam en vecht voor haar standpunten. En dat is eigenlijk precies wat we allemaal moeten doen. F*ck het beauty standaard. Ik probeer al jaren te voldoen aan een standaard waar ik toch nooit zal komen. Ontevreden tot en met. Dit moet eens stoppen, het gaat er om dat je precies weet wat je kunt. Waar ligt jou kwaliteit? Mijn kwaliteit ligt kennelijk niet bij het zijn van een instagram model, maar bij het zijn van een wandelende agenda voor mijn gezin. Voor de vrouw, moeder, zus, dochter, vriendin waar iedereen op kan rekenen. Die voor iedereen die goed voor haar is zal zorgen, ook wanneer dit ten koste gaat van haar zelf. Ik weet inmiddels wel wat ik aan de tafel breng en ik ben op dit moment niet meer bang wie er van deze tafel weg zal lopen.

Elke dag ga ik mezelf herinneren aan wat wel goed is aan mezelf. Dit moet ik niet van anderen horen, maar van mijzelf. Het vertrouwen terug vinden van binnen. Natuurlijk krijgt iedereen graag complimenten, maar een compliment van jezelf is zoveel belangrijker dan die van een omstander. Innerlijke rust en acceptatie. Al zo lang op zoek, vind ik het antwoord dan vanavond in een zoete en oude komedie? Wie zal het zeggen? Voor nu, proost op alle dames die niet in het standaard hokje passen. Proost op ieder uniek persoon wat vecht voor haar eigen leven en mening.

Jij mooie vrouw. Je mag er zijn. Jij bent goed genoeg. 

she-can-turn-flaunt-what-she-got

Heimwee

Dat was het dan. De zomervakantie is voorbij. Kindjes liggen heerlijk in bed, de broodtrommels klaar op het aanrecht. Kleding uitgezocht, nieuwe tassen staan klaar. Morgen is het zo ver. Het echte leven gaat weer beginnen. Geen lange avonden en rustige en slome ochtenden meer voorlopig. (Sinds deze zomer slapen onze kinderen uit en ik meen het, het verschil was duidelijk te merken.) Het was een zomervakantie als nooit te voren. Om heel eerlijk te zijn kan ik mij niet herinneren zo te hebben genoten van de zomer. Vele vakanties  telde ik de dagen af om de kinderen naar school te mogen brengen. Maar vanavond? Ik heb er een heimwee achting gevoel bij dat ik mijn ochtend niet langzaam ga beginnen met mijn gezin. Esmée nog even tussen mij en Rob in, Colin die verhalen over van alles en nog wat verteld terwijl hij 10x van lig/zit/hang plek veranderd (ja, je hebt ADHD of je hebt het niet he). 

Nee, dit jaar waren de 6 weken te kort. 6 weken van alleen maar gezelligheid en momenten om nog maanden op te kunnen teren. Onze droomvakantie hebben wij eindelijk kunnen ervaren.. Maar nu? Hoe ga ik dit “zen” gevoel behouden in ons zo drukke leven? Nooit ga ik vergeten hoe Colin huilend op mij af kwam lopen in Disneyland nadat hij zijn grote held een knuffel heeft kunnen geven. Esmee wat opbloeide als een ware prinses en mijn lieve man waar ik zo van heb genoten tijdens onze vrije dagen. Meer tijd maken voor onszelf is prioriteit nummer 1. Minder extra dingetjes rondom de noodzakelijke taken is een must. Deze vakantie is een eyeopener geweest voor ons allebei. We verliezen onszelf te vaak uit het oog. 

We gaan met volle moed het nieuwe schooljaar in. Colin wat gaat starten op zijn nieuwe school. Waar ik erg benieuwd naar ben. Rob die start met een stage plek die goed bij hem past en ik mag beginnen met aftellen. Weer een rustgevend vooruitzicht. Zelf begin ik aan mijn laatste weken van mijn opleiding. 

Voor alle ouders die morgen de wereld van het basisschool leven instappen; succes. Het is even moeilijk om deze fase in te gaan. Maar geloof me, het gaat zulke leuk nieuwe ervaringen met zich mee brengen! De ontwikkeling van je kind is fascinerend om mee te mogen maken. En schaam je niet om snel een foto te maken van de eerste schooldag. Wees trots en dankbaar dat onze kinderen gebruik kunnen maken van een gezonde leeromgeving. 

Lieve juffen en meesters, hopelijk hebben jullie net zo genoten als ik deze zomer. Hopelijk is jullie batterij weer opgeladen, om zo de zware taak van onze toekomstige generaties  op jullie te nemen. Mijn dank is groot naar jullie inzet. Nu is het zowaar alweer bijna tijd om te slapen. Morgenvroeg gaan de wekkers weer en zal het lijken alsof de vakantie al weer weken voorbij is. Dinsdag verlang we waarschijnlijk alweer naar het weekend, maar voor nu houd ik nog even vast aan het ontspannen vakantie gevoel. 

Gelukkig hebben we de foto’s nog

Online pesten

De drang om andere mensen te filmen tijdens gênante of “stiekeme” gebeurtenissen lijkt met de dag erger te worden. Mijn irritatie groeit samen met de stroom aan filmpjes en foto’s die op Facebook massaal gedeeld en geliked worden. Het vernederen van mensen die je niet kent, schijnt heel gewoon te zijn. Zo zie ik gisteren een foto op Facebook van een gezette vrouw die zich snel omkleed op het strand. Direct een foto van haar blote derrière op het internet, want: lachen om dikke/lelijke mensen is hip. Een aantal jaren geleden kon iedereen zich nog “stiekem” omkleden op het strand, zonder direct viral te gaan. Waarom kan dit ineens niet meer?

Ergens in de laatste jaren is er een ontwikkeling gaan plaats vinden in het gedrag van de mensen op het internet. Waar dit eerst voor eigen vermaak was, is dit nu een grote poel van pesterijen. Ken je toevallig die Facebook pagina waar vrouwen met korte kapsels belachelijk gemaakt worden? Tuurlijk, de tekst en uitleg erbij heeft mij ook wel eens aan het lachen gemaakt. Maar denk er eens over na, deze foto’s worden van een profiel afgehaald (van een nietsvermoedend persoon) en zonder toestemming op een site geplaatst waar ze door honderden mensen uitgescholden en uitgelachen worden. Dit is pesten op een heel nieuw niveau. 

Ook de filmpjes van stelletjes die het gezellig hebben samen, moeten zo snel mogelijk op film of foto. Kan iemand me uitleggen wat de reden hier toe is? Is tegenwoordig iedereen zo geshockeerd  van een beetje sex? Alsof de meeste mensen die hier schande van praten nog nooit de kriebels hebben gehad op het strand of in de auto. Nou, ik en Rob zijn hier ook niet vies van en mocht ik in mijn eigen auto iets willen doen met mijn man, waar ik niemand tot last ben, waag het dan niet mij te filmen. Hoogstwaarschijnlijk overleefd je telefoon dit geintje niet. Hoe haal je het in je hoofd? Je filmt toch ook niet je ouders die in de slaapkamer naast je bezig zijn? Om heel eerlijk te zijn vind ik het filmen nog perverser dan dat je buiten een vluggertje hebt. 

Kunnen we iedereen gewoon met rust laten? Lekker leven en laten leven. Laat mensen er uit zien, zoals zij er uit willen zien. En laat stelletjes lekker genieten, zonder dat ze viral gaan. Als we allemaal wat meer liefde zouden maken dan dat we pesten, zou de wereld heel wat gelukkiger zijn.  Vooral onze nieuwe generaties moeten beschermt worden tegen zichzelf en het grote en gevaarlijke internet platform. Hoe zou je het vinden als je kind beschamend viral gaat? Nog erger, hoe zou je het vinden als je kind een internetpestkop blijkt te zijn? Denk voordat je post. Eens online, is altijd online.