Stop hou op.

Van heerlijk het balans vinden, naar volledig uit balans. Ja hoor, het moest ook weer zo zijn. Net wanneer het voor mijn gevoel allemaal heerlijk gaat krijg ik weer eens een raar bericht. Bij nadere inspectie blijk ik een periode gestalkt te zijn.  Op het moment dat ik mijn foto’s op zijn account zie staan wordt ik gegrepen door misselijheid en kou, die tot op dit moment nog steeds niet voorbij zijn. Het voelt alsof iemand mij een rotschop heeft gegeven en ik op de koude grond alleen lig te bibberen.

Ik ben helemaal niet alleen hoor, maar in dit gevoel momenteel even wel. Hoewel het helemaal geen rare foto’s en filmpjes van mij zijn ( ik heet immers geen P. P.) voelt het alsof ik fysiek aangeraakt ben door deze geestelijk zieke man. Vanuit meerdere hoeken krijg ik nogal koele reacties. De meest verbazinkwekkende is wel geweest dat ik het die arme man niet zo moeilijk moest maken. Niemand heeft ooit last van hem gehad en nu loop ik hem op het internet zwart te maken voor aandacht. Wauw.
Daarnaast is met deze rotschop ook mijn onzekerheid weer goed aangewakkerd. Daarmee kwam ook de eerste paniek aanval weer naar boven. Hoe goed ik dit de laatste tijd onder controle had, ben ik vandaag alle controle kwijt geraakt. En daar baal ik van. Het maakt me zo ontzettend boos.

Wanneer je trillend in een koele ruimte je verhaal zit te doen en je doodleuk te horen krijgt dat je, je niets moet inbeelden en de aanklacht gewoon de bak in gaat met het label “geen prioriteit” verdwijnt op dat moment echt al het goede vertouwen in de mens. Dat ik er dan ook vandaag, ja vandaag was geweldig, achter moet komen dat er nogal wat over mij gepraat wordt maakt de circel rond. Het enige waar ik aan kan denken zijn de handvaten die onze kinderen op school gebruiken. “stop hou op!!'”  “stop hou op! ik wil dit niet!” Ik moet mijn balans terug vinden en snel ook. Het juiste spoor was voor mijn complexe brein eindelijk gevonden. Nu hangt er een nare dichte mist voor dit spoor. En toch zie ik er licht achter, want van alle mensen die mij een aansteller vinden, zijn er nog meer die mij wel serieus nemen. Hulp uit onverwachte hoek, een oude vriendschap die kennelijk nog niet vergeten was. Ik ben jullie allemaal zo dankbaar. Dankbaar voor de morele steun in alle tientallen berichtjes die ik heb mogen ontvangen. Jullie zijn geweldig. Bedankt voor het schijnen met licht, in voor mij een donker moment. Het is nu tijd om het langzaam los te laten. Ik kreeg zojuist de melding dat er al een paar foto’s van mij verwijderd zijn. Eindelijk. Het uren lang rapporteren van foto’s en fimpjes is dus niet voor niets geweest. Er staan helaas nog wel wat gesprekken in de agenda deze week, maar deze neem ik maar voor lief. Het kan niet zijn, dat 1 persoon mijn balans kwijt maakt.

Vanavond,  mag ik van mezelf nog 1 avond mijzelf toegeven aan zelfmedelijden. Lekker zeg, hazelnoot chocola.

 

Verhuizen

Waarom het verhuizen van mijn autistische gezin één van de zwaarste momenten uit mijn leven is geweest? Ik had geen idee wat ik aan het doen was. 

We zijn in minder dan een maand verhuist, alleen dat is al een topprestatie opzich. Oke, het is nog een beetje rommelig her en der. Maar het grote geheel is er. We zijn er. Toch ben ik dood moe van dit avontuur. De kinderen en de man zijn overprikkeld en snel geïrriteerd. Door mijn vermoeidheid ben ik dit zelf ook. Wat een combinatie om van te dromen. 

Hoe had ik, moeten weten hoe moeilijk het verhuizen voor mijn gezin zou zijn? Natuurlijk heb ik van te voren dingen bedacht om het soepel te laten verlopen. Ik heb zo mijn best gedaan om ieders stresslevel zo laag mogelijk te houden. Toch is mij dit niet gelukt. De laatste week liepen spanningen hoog op en ook bij mij is de rek er uit. 24/7 pas ik mijn gedachtengang aan op die van iemand met autisme. Natuurlijk is autisme geen vrijbrief voor bepaald gedrag, maar besef wel dat een persoon niet kiest voor ASS. 

Ook in mijn omgeving waren er dagen van onbegrijp. Het niet begrijpen waarom sommige dingen nou niet gewoon even gedaan konden worden. Waarom “doe nou ff gewoon. Schiet is op” averechts werkt bij iemand met ASS/ADHD.  Mensen hebben echt geen idee hoe complex de hersens zijn van iemand met deze kijkwijze op de wereld. 

Wat is ASS?  Tip: dit filmpje duurt nog geen 2min, maar geeft een duidelijke uitleg. 



Toch was het naast de frustraties erg leerzaam voor me. Ik heb nog duidelijker in beeld hoe ik rust kan creëren. Ook is duidelijk wie wel en wie niet open staat voor de “afwijkende” manier van omgaan met elkaar in dit huis. Het bracht inzicht in orde creëren tijdens chaos, het komen en afmaken van taken stimuleren. 

Nu ik er achter ben dat het gebruiken van lijstjes, dagplanningen, nauwkeurig gebruik agenda etc. rust brengt, kan en wil ik alleen nog maar slapen. Even mijn batterij met begrip en ondersteuning opladen. Want hoe moeilijk het soms ook is samen, ben ik ontzettend blij met mijn gezin! De denkwijze is anders, maar de liefde is puur. 

Blokkade 

Schrijven over dingen die vast zitten, om mijn geest te ontladen. Een idee wat al een lange tijd helpt ter ontspanning. Maar wat schrijf je, wanneer er zoveel tegelijk aan de hand is en je door de bomen het bos niet meer ziet? Schrijf je dan over die blokkade? 

Er zijn zo ontzettend veel leuke dingen gebeurt de laatste 2 weken, om heel eerlijk te zijn snap ik niet hoe het kan. Wij hebben nooit veel geluk gehad in huis, altijd gaat er wel iets fout. Nu ineens “krijgen” wij een woning, waar we al jaren naar kijken. Een vaste aanstelling bij een werkgever waarvan ik nooit had gedacht te zou gaan werken. Een interview nav mijn blog, met een daarbij behorende fotoshoot. 

Het is onwerkelijk, hoeveel positiviteit ik heb mogen ontvangen de laatste weken. Het verhuizen met een Autistisch en Alle Dagen Heel Druk gezin is geen pretje geweest. De dozen in de woonkamer, het kwijt raken van spulletjes.  Het niet weten of ze vriendjes zullen maken in de buurt. Er kwam veel stress vrij bij de kinderen. Daarnaast, mijn lieve man die tijdens het veranderen van de woonkamer meestal al kortsluiting ervaart was de verhuizing geen pretje. Dat is het op dit moment nog steeds niet, overal zijn afwerkklusjes. Het laatste opruimen en uitpakken. Ondanks dat het veel geduld en kracht heeft gekost om iedereen te beschermen tegen zichzelf en hun eigen innerlijke onrust heb ik er op een vreemde manier toch van genoten. Een huisje, op een plek waar ik wil. Een plekje, zoals ik al jaren fantaseerde. Een fris begin. 

Man, wat een ellende heb ik mee gemaakt aan ons oude adres. En hier lig ik nu, in mijn nieuwe slaapkamer. Een fris begin. Een positieve wending voor ons gezin.. Laat me hier genieten. Breng me hier het geluk waarnaar ik al jaren zoek. Want dat was in ons oude huis vaak ver te zoeken. Ik ga voor een verandering van 360 graden. Nog meer bezig met mindfulness, nog meer leuke dingen. Voor de liefhebber, al mijn ellende en verdriet is gratis op te halen aan de Haaksbergerstraat. 


Nu nog de griep overwinnen. Dan ben ik er weer, positiever dan ooit.

Blue Monday

Steeds meer winkels en reclames spelen in op deze dag. De een weet niet eens wat Blue monday voor moet stellen. De ander gelooft er heilig in dat het deprimerende gevoel van deze meest ellendige maandag serieus te voelen is.

Op Blue Monday is de gezelligheid van de feestdagen naar de achtergrond verdwenen en zijn goede voornemens alweer verdrongen of verbroken. De vakantie is nog lang niet in zicht. De blauwe enveloppen vallen op de deurmat. Ook het weer werkt niet mee: het is donker, koud en nat. 

Het lijkt een beetje alsof de media inspeelt op depressie. Een gat in de markt. Blue monday korting! Toch zit er een kern van waarheid in, het fijne gevoel van de feestdagen is inmiddels verdwenen, de goede voornemens waarop je samen heb geproost zijn al weer zo goed als vergeten. 

De winter is voor mijzelf niet makkelijk, een winterdepressie duikt al jaren lang steeds weer omhoog. Toch valt het dit jaar mee, het leven is steeds meer in balans. Het grappige is, de reclame makers vergeten een heel belangrijk detail. Dit is de week waarin het loon zo goed als op is. De kadotjes zijn inmiddels opgeruimd, het inpakpapier staat in de container aan straat. Dus, leuk idee maar niet heel reëel. 

In ons huis is geen somber gevoel te merken, we staan met ons gezin aan het begin van een nieuw avontuur. We hebben zo lang gewacht op dit moment en zijn er dan ook zo aan toe. Woensdag de sleutel van ons nieuwe paleisje. Wat een geschenk. Elk jaar proosten Rob en ik op een beter jaar. Ik zal er geen doekjes om winden, we hebben het ontzettend zwaar gehad de eerste jaren van ons huwelijk. 

Wordt dit jaar dan het keerpunt? Tot nu toe ziet het er uit alsof dit het jaar gaat worden. Het jaar waarin we verhuizen. Het jaar waarin we al klussend ons 9e huwelijksjaar  tegemoet zullen gaan. Wij hebben dit jaar in onze handen en ik ben niet van plan dit los te laten. 2017 is van mij. 

Voor de lieve mensen die nu wel veel last hebben van dit dipje, verwen jezelf. Maak een momentje vrij om te ontspannen. Wandel in het bos, maar zoek het geluk vooral bij jezelf. Van binnen. Zoals toegesproken werd in het seminar waar ik ben geweest; geluk vind je niet buiten. Geluk moet je van binnen zoeken. Bij jezelf. 

Wees dus een beetje lief voor jezelf, morgen een beetje extra. 

-X-

Palliatieve zorg

Palliatieve sedatie, het fascineerd me ontzettend. Toch is palliatieve zorg enorm zwaar. Mijn “zwakte” in het verzorgen van mensen, is dat ik mijn hart en ziel aan onze zorgvragers geef. Dit heeft iets moois, maar maakt het op sommige dagen ongelofelijk zwaar.

Daar sta ik dan afgelopen vrijdag. Aan het voeteinde van een stervende vrouw. De schat, ze was er zo aan toe. Maar ook zo ontzettend bang voor de dood. Donderdag ochtend verzorg ik haar samen met een collega. “Ik kan niet meer, laat me toch gaan” mopelt ze half in slaap. Ik kijk mijn collega aan, dit kan niet meer. Het is nog vroeg, dus ik besluit eerst contact te zoeken met de arts. Aan de assistent leg ik uit in welk dilemma ik mij bevind. De lieve vrouw is op, wat is nu de juiste weg om te bewandelen? Voorzichtig stel ik voor om haar morfine via een pomp toe te dienen, ze kan de pijn echt niet meer verdragen. Vanuit daar kom ik samen met de assistent bij palliatieve sedatie. Ze zal het voorleggen aan de arts, deze komt zodra ze kan. 

Dan het moeilijkste deel. Ik moet haar dochter bellen. Schoorvoetend begin ik mijn gesprek. Jeetje, dit gaat echt nooit makkelijker worden volgens mij.. tot mijn verbazing is de dochter het volkomen met mij eens nadat ik haar uitleg hoe hard haar moeder achteruit gaat. Ze belooft me zo snel mogelijk te komen. Niet veel later zit ik met haar aan tafel. Ook aan haar vertel ik mijn kijk op de “toekomst”.

Midden in ons gesprek komt de arts binnen, ook zij sluit zich aan bij mijn voorstel. Laten we eens beginnen met morfine, sederen kan altijd nog. Als ze de volgende dag nog niet “comfortabel” is zoals wij dat noemen, besluiten we samen met de dochter om haar alsnog te sederen. 

Voor de duidelijkheid, hierdoor komt iemand niet te overlijden. Wat is palliatieve sedatie?

Terwijl mijn collega de opstart dosis klaar maakt, (dit omdat ik het zelf allemaal even niet aan kan) hoor ik de dochter afscheid nemen. Huilend aan het bed, haar moeder toe te spreken. Het raakt me zo ontzettend.. dan vanuit de slaapkamer een gebroken stem “kom maar hoor” samen en geëmotioneerd lopen mijn collega en ik naar binnen. 

Ik blijf versteend staan aan het voeteneinde. Dit is voor mij de eerste keer dat ik deze beslissing heb gemaakt. Alleen heb gemaakt. Vanaf nu voel ik mijn “leerlingen veiligheid” van me af glijden. Hoe ik eerder dit soort ideeën  voorzichtig ter sprake bracht bij een collega, heb ik dit zelf opgepakt. Wat een verandering. Wat heftig. Het wordt me teveel en omdat ik met mijn emoties op dit moment de dochter niet wil storen sluip ik de kamer uit. Op de gang barst ik keihard in huilen uit. 

Jeetje Gentry, een beetje zelfcontrole is hier wel op z’n plek! 

Toevallig loopt het meisje met de broodkar net langs me heen. Gaat het wel?? Ik steek, ongelofelijk koel alleen mijn duim in de lucht en loop naar een hoekje om verder te huilen. Bel met mijn lieve vriendin die me weer wat kalmeert. Op de gang hoor ik mijn naam, m’n collega had in de gaten waarom ik me terug trok. Ik verman mezelf, loop met dikke rode ogen terug naar de kamer. De dochter kijkt me aan en zegt, meisje! Je hoeft niet weg te lopen hoor! En geeft me een knuffel. Sjonge jonge Gentry, daar gaaaan we weer. We lachen samen omdat ik zo emotioneel ben. De hele dag hou ik er nog last van. In de avond krijg ik een appje. “Mevrouw is zojuist gestorven”

Gelukkig. Geen lange lijdensweg. Ze kan nu fijn naar haar man, die ze zo ontzettend miste. Bij mij keert de rust ook weer terug. Het is ontzettend waardevol om deze zorg te mogen bieden. En dat huilen? Ach ja. zo heeft iedere afdeling een huilebalk nodig. Ik ken er nog wel een paar!  Het maakt mij toch de verzorgende die ik wil zijn. Toch is het een leermoment die ik mee zal nemen naar het congres waar ik naar toe ga volgende maand. Toevallig, met diezelfde collega. Wat fijn! 

Blog 7/7

En dat was ‘m dan! Dag 7/7! 

Heb ik nog wat te vertellen?  Nee niet echt. Elke dag een blog is een mooi idee, maar uiteindelijk ga ik schrijven om te schrijven. Het liefst schrijf ik op een moment dat ik echt iets kwijt moet, om mijn hoofd leeg te maken. 

Dus vandaar, hou ik het kort vanavond. Te moe om nog te schrijven, ik ga zo opweg naar huis. Schenk mezelf een borreltje in en ga lekker naar bed. Het was me het weekje wel weer. Ik zeg, weekeind! 

Liefs!