Enschede huilt

Een buurt,
die wel veel zorgen had,

maar die ook vol verhalen zat,

vol humor en gezelligheid,

die buurt zijn we voor eeuwig kwijt.

Daar waar het vol van kinderen wat,

verschillen van geloof en ras,

maar in hun spel gelijk gezind-

loopt nu geen enkel kind.

In de oorlog stond de stad in brand op pathmos,

Zwik en hoogeland: meer dan een halve eeuw nadien,

kun je daar nog sporen van zien.

Nu is, in de heerlijke maand mei,

bij vogelzang, zo vrij en blij,

de stad opnieuw iets aan gedaan,

dat nooit en nooit voorbij zal gaan.

Arm Enschede,

verberg je in de armen van de koningin

en huil, want daar is een reden voor,

en huil dan maar aan √©√©n stuk door…

Willem Wilmink 

13 mei 2000 – 13 mei 2017

Embrace

Mijn vader appte mij gister dat ik Embrace zou moeten kijken op Netflix. Hij was ervan overtuigd dat het mijn zelfbeeld binnen anderhalf uur zou gaan veranderen. Volgens mijn vader zou iedereen het moeten kijken. En weetje pap, je hebt gelijk. Iedereen zou deze documentaire moeten zien. Omdat mijn vader en ik vaak hetzelfde over dingen denken, besluit ik op de laatste ochtend van mijn vakantie te beginnen in bed met deze documentaire. Al snel wordt mij duidelijk dat de denkwijze van Taryn Brumfitt een verademing is. Zoals beschreven op haar website , ging Taryn van een body hater, naar een body lover.

embrace

Nu is er altijd een groep wat direct begint te protesteren wanneer het om lichamen die afwijken van het schoonheidsideaal gaat. Dikke mensen zijn lelijk en ongezond. Maar waarom is onze denkwijze, zoals het is? binnen anderhalf uur kom je erachter dat dik niet direct gelijk hoeft te staan aan ongezond en/of lelijk. Het lichaam is zo veel meer dan dat. Wie mij een beetje kent, weet dat ik al jaren met mijzelf en mijn gewicht in de clinch lig. Ik ben niet blij met hoe ik oud word. Van een perfect figuur met goede prestaties op het gebied van turnen en atletiek, naar een lichaam met overgewicht en gewrichtspijn die dag in dag uit vermoeid is.

Al in groep acht was duidelijk te zien, dat borsten en mijn DNA (letterlijk) dikke vrienden zijn. Een jong en atletisch lichaam, wat tot in het tweede jaar van de middelbare school nog in kindermaatjes en xxs past en dat samen met een cup maat waar sommige volwassen vrouwen jaloers op zullen zijn. Naast mijn mooie figuur, heb ik last van ernstige acne. Ik word tot op het bot gepest en belachelijk gemaakt op het grote plein waar alles maar draait om uiterlijk. Mijn lange blonde haren en grote borsten gooi ik in de strijd om aandacht te zoeken van jongens. En al vanaf eind groep acht draag ik elke dag make-up om mijn acne zo goed als ik kan te verbergen. Door in het schoonheidsideaal en onze maatschappij te passen met mijn lichaam en seksualiteit zoek ik vooral negatieve aandacht. Ook dit heeft een keerzijde en komt het uitdagen mij op een middag duur te staan. Al die jaren gaf ik mijzelf de schuld, maar als ik er nu vele jaren later over na denk weet ik dat er maar één schuldige is in dit verhaal en dat was hij. Ik ben ongelukkig en ik verwerk mijn gepest en moeilijke situatie thuis door terug te pesten, terug te vechten. Ik ga om met mensen waarvan ouders slapeloze nachten krijgen en gooi mijn lichaam dagelijks in de strijd om de aandacht van mijn acne af te krijgen. Wanneer er eieren op mij gegooid worden tijdens een pauze en een groepje meisjes hard schreeuwt dat ze een kaasschaaf voor mijn gezicht hebben gekocht breekt er iets in mij. Iedereen die nog wat te zeggen had, sloeg ik keihard tegen de grond. Letterlijk. Veel van mijn medescholieren zullen mij daarom herinneren als de pestkop, in plaats van het meisje dat in de kantine bijna gewurgd werd.

In het derde schooljaar krijg ik een ernstig auto-ongeluk. Hierbij breek ik mijn bekken en loop ik schade op aan mijn heup en gezicht. Ik verbrand mijn gezicht en een deel van mijn borst aan de hete uitlaat omdat ik vastlig onder de auto. Op het moment dat mijn ongeluk plaats vindt, denken de toeschouwers dat ik dit niet heb overleefd. Pas als ik moord en brand begin te schreeuwen onder de auto, beseffen zij zich dat ik er nog ben. Een lange revalidatie begint en ook hierin blijkt mijn lichaam het meest belangrijk. In plaats van mijn herstel te bevorderen ben ik bezig met er mooi uit zien. Mijn ex kan het niet verkroppen dat ik geen seks met hem kan hebben, ondanks de breuk in mijn bekken. Als een brave meid, geef ik dan toch maar aan hem toe.

Kom maar eens met tegenargumenten, dat wij als vrouw niet dagelijks geseksualiseerd worden. Wij zijn gemaakt om mannen te pleasen. Zo stond ik, zelf ook tot kortgeleden altijd in het leven. Zo worden vrouwen en meisjes neer gezet op tv, in tijdschriften en op straat. We worden nagefloten als vee en moeten aan van alles en nog wat voldoen.

Na mijn revalidatie ben ik enige kilo’s zwaarder, dit vanwege het feit dat ik de eerste weken in een rolstoel terecht kom. Na mijn zwangerschap krijg ik de kilo’s en maar moeilijk af en mijn emotionele schade probeer ik te helen met eten. Ik ben te zwaar en krijg dit dan op dat moment ook dagelijks te horen. Mijn zelfbeeld wordt slechter en slechter. Na een aantal jaar, een nare scheiding, huwelijk en een tweede baby ben ik op mijn zwaarst. Samen met mijn vriendin besluit ik te gaan sporten, opnieuw geniet ik van alle aandacht die mij dit oplevert. De oppervlakkige aandacht over mijn lichaam, lijkt de pijn diep vanbinnen iets te sussen. Ik draai door in het sporten en op een gegeven moment ben ik elke dag in de sportschool te vinden. Op het moment dat ik meer dan 20 kilo ben afgevallen, komt mijn vriendinnetje in het ziekenhuis te liggen. Dit is een reality check. Daar ligt ze, met haar prachtige lichaam en goed gestijlde kapsel. Hetzelfde kapsel dat wij samen in het ziekenhuis afscheren tot een milimeterkapsel. En zelfs dan, zonder het schoonheidsideaal van lang haar is ze prachtig. Ze is sterk, verbaast mij dagelijks met haar kracht. Ik besef mij, dat ik door al het sporten, al het lijnen de aandacht aan mijn gezin verwaarloosd heb. Mijn gezin en mijn gezondheid zijn zo veel belangrijker dan mijn broekmaat. Nog dagelijks heb ik moeite met het lichaam, wat al zo veel pijn heeft gekend. En ik ben er klaar mee. Ik ben klaar met vechten tegen mijzelf. Mijn lichaam is meer dan seks. Het is zacht en het ruikt lekker. Het is een troost voor degene die een knuffel nodig heeft. Mijn lichaam geeft liefde en zorgt met al haar kracht ervoor dat ik hier nog steeds rondloop. De dagelijkse pijn in mijn gewrichten probeer ik met de nodige hulp op te vangen. Het feit dat ik chronisch vermoeid en depressief ben, neem ik maar voor lief. Ik weet hoe sterk ik ben. Hoe hard ik het moeten vechten om hier nog te zijn.Ik ben hier op aarde met een reden en mijn broekmaat is het in ieder geval niet.

Alle vrouwen en mannen zijn mooi op hun manier. Of je nu slank of zwaar bent. Gezond of gehandicapt. Groot of klein. Wit of gekleurd. Het maakt niet uit. Wanneer je beeldschoon bent vanbinnen, straal je dit uit naar buiten. Lieve vrouw of man die dit leest. Je bent fucking fantastisch. Liefs, van mij.

IMG_3295
Wees jezelf. Altijd.

 

 

Zeurend blogje

emoties emoties en nog eens emoties.. er zijn te veel emoties aanwezig voor 1 persoon in mijn lichaam op dit moment. En om ze allemaal op een rij te zetten is erg moeilijk merk ik wel weer. Waar komen ze vandaan, wat is de reden dat er een cocktail van gevoelens is omgevallen en de verschillende emoties als olie door mijn lichaam stromen?

Ik ben niet verdrietig, maar ook niet blij. Ik ben rustig, maar vanbinnen stroomt het maar door. Op dit moment zoek ik rust in muziek en domme plaatjes op het internet. De was is gestreken, het huis aan kant. Een warme douche heeft niet geholpen, zoals deze vaak toch wel doet. Het warme water stroomde als een rustgevende waterval over mijn rug, maar de gedachtestroom kwam niet tot een eind. Er zijn veranderingen gaande in mijn persoonlijkheid, die ik nog niet echt kan plaatsen.

Vol verwachting sla ik mijn macbook open, hopelijk kan ik de emoties door het schrijven op een rij zetten. Maar ook nu, zoals de hele dag al gaande is krijg ik het allemaal niet op een rij. De kinderen zijn onrustig, zitten elkaar voortdurend in het vaarwater. Mijn innerlijke onrust lijkt de kinderen aan te steken. Waardoor hun onrust mij weer aan steekt.

Is het gewoon niet mijn dag? of hangt er iets in de lucht? Zegt mijn gevoel dat er iets staat te gebeuren? Wat het ook is, het mag wel snel overgaan. Het is vermoeiend om de hele tijd naar je eigen gezeur te moeten luisteren. Daarom zeur ik via mijn blog maar even tegen jullie. Ik kan namelijk mijn eigen stem niet meer aanhoren in mijn hoofd. Dus voor degene die dit nu op deze langzame zaterdag leest, sorry. ik moest even zeuren. even alles op een rij. het hoofd op orde maken.

Kryptonite 

Iedereen heeft een zwakte. Sinds een jaar of 4 ben ik achter die van mij. Baby’s. Kleine mensjes die je onvoorwaardelijke liefde kan geven. Die van je houden, hoe je er ook uit ziet. Bij baby’s hoef je namelijk niet onzeker te zijn. Een baby is blij met jouw liefde en dat is voor dat kleine mensje genoeg. Je hoeft niet rijk te zijn, niet knap. Alleen maar je liefste zelf is genoeg. 

Toch hebben wij besloten absoluut geen derde kindje op de wereld te willen zetten. Onze levens zijn zo bewogen, zo beschadigd dat het ons al meer dan voldoende moeite kost om de aller beste ouders te zijn voor onze kinderen. Toen ook ons prinsesje moeilijker werd in de loop van de jaren, hield ik mijn hart vast. Begrijp me niet verkeerd,  ik hou zielsveel van mijn kinderen. Dat neemt niet weg, dat het opvoeden van een autistisch kind ongelofelijk zwaar kan zijn. Op een gegeven moment zelfs zo zwaar, dat elke vrijpartij met manlief een paniekaanval veroorzaakte. Want wat als.. wat als ik weer zwanger ben. 

Het voelt voor mij altijd nog oneerlijk, de situatie van ons gezin. Rob is de vader voor de kinderen die ze nodig hebben. Ik heb niets te klagen. Ook ik weet, dat ik mijn hart en ziel aan de kinderen geef. Maar toch, het dagelijkse gevecht van onze positie in de maatschappij en de moeilijke levensfase van opgroeiende kinderen met een autistische diagnose hebben mij doen besluiten om mij te laten helpen. Een loeizware maar weloverwogen beslissing. De paniekaanvallen namen af, de stress ebte weg. Naast de opluchting, liep ik (opnieuw) een beschadiging op. Een beschadiging die eens in de zoveel tijd even van zich laat horen. 

Bijvoorbeeld tijdens het knuffelen van een baby. Knuffelen met een baby is verzachtend en pijnlijk tegelijk. Wetende dat ik nooit meer een kindje van mijzelf zou mogen knuffelen. In slaap zou mogen wiegen. Want wat hou ik van baby’s. De geur, de warmte. Mijn hart vult zich met een liefde die niet te beschrijven is. Maar helaas blijven baby’s niet voor altijd baby’s. 

Het is niet zo, dat dit een ernstig trauma is die mij dagelijks bezig houdt. Ik zal er niet meer om huilen. Maar soms, heel soms knaagt bij mij het “wat als” gevoel. Wat als ik geen tiener was geweest tijdens mijn eerste zwangerschap. Wat als ik de kans had gehad om een leven op te bouwen v√≤√≤r de kinderen, in plaats van samen met de kinderen. Maar wat heb je aan wat als? Dit schud ik dan ook zo snel als het kan weer van me af. 

Laten we het taboe doorbreken dat het ouderschap over rozen gaat. Dat er geen spijt heerst bij sommige ouders. Dat het allemaal maar gemakkelijk moet zijn. Want het is niet makkelijk om een goede ouder te zijn. Voor mij zullen baby’s zijn wat kryptonite is voor Superman. Het is een zwakte die mij altijd weer met beide beentjes op de grond zal zetten. Het verschil is alleen, dat ik mijn zwakte niet uit de weg ga. De baby’s die ik in mijn omgeving mag knuffelen zal ik alle liefde geven. Kom maar op met die kleintjes! Maar weet wel dat ik een ster ben in het verpesten en verwennen van kinderen.. 

oppassen is dus geheel op eigen risico! 

Zomertijd 

‘Hoe gaat het eigenlijk met je blog Gentry?’ Dit is eigenlijk een hele nette manier om te vragen waar de @&!#% mijn blogs zijn gebleven. Om heel eerlijk te zijn, vliegen de dagen mij de laatste tijd voorbij. Wat zeg ik je? Weken vliegen voorbij. En ik merk er niets aan, behalve dat ik moe ben. De seizoenswisseling en zomertijd vallen mij elk jaar weer zwaar. Het is alsof mijn lichaam het besef heeft dat het de winterdepressie van zich af kan schudden als een beer die zich wakker schud na zijn winterslaap. 

Je hoeft geen studie psychologie te hebben gedaan om te zien dat de donkere maanden mij jaar in jaar uit met de grond gelijk maken. Maar, alsof mijn hoofd niet irritant genoeg is brengen ook de lichte maanden nieuwe problematiek met zich mee. Zon staat namelijk gelijk aan het loslaten van laagjes kleding. Lees: laagjes bescherming naar de buiten wereld. Wat maak ik het mijzelf toch allemaal moeilijk denk ik terwijl ik dit schrijf. Mens doe toch eens normaal. Waar sommige personen er uit zien alsof ze zich nooit druk maken, pieker ik over driehonderdduizend problemen. Sukkel.

Ik ga in iedergeval mijn uiterste best doen om weer besef van tijd te krijgen en om weer wat meer blogjes online te gooien! 

KinderYoga 

Wie ons een beetje kent, weet dat Rob en ik al een hele periode op zoek zijn naar de juiste manier van omgang met onze kinderen. Wij staan open voor alle manieren en trainingen die ons zouden kunnen helpen. Wat wel opvalt, na enige ervaring met alle hulpverleners die je maar kunt bedenken ga je een voorkeur ontwikkelen naar een manier van opvoeding, die niet altijd in de boekjes staat. Wij willen medicatie zo min mogelijk gebruiken om onze kinderen te sturen en proberen de rust te zoeken in ontspanning en structuur.

Op Facebook zag ik Jorienosaurus Kinderyoga voorbij komen. De naam sprak mij meteen aan, ik besluit haar pagina te liken. De energie die van haar Facebook pagina af komt nodigt mij uit om haar een bericht te sturen. In mijn email vraag ik, of zij ook ervaring heeft met overprikkelde autistische kindjes. Al snel ontvang ik een email, met een verassend antwoord! Jorien is bezig met het ontwikkelen van KinderyogaExtra. Een yoga les, waar kinderen met een diagnose de rust kunnen vinden en waar rekening wordt gehouden met de behoeften van het kind.

Na enig mail contact ben ik op een regenachtige zondag op weg naar de eerste yoga les van Esmèe. Wanneer we binnen komen straalt de grote heldere ruimte alleen maar rust uit, precies wat Esmèe en ik zelf even kunnen gebruiken na de hectiek van de verhuizing. Omdat Esmèe het eerste kindje is voor de kinderyogaExtra is de eerste kennismaking een privé les. Jorien komt over als een vrouw die weet waar zij het over heeft en straalt rust en vrolijkheid uit. De drempel naar contact is laag en dit is ook aan Esmèe te merken. We maken rustig kennis en al snel wil Esmèe van alles weten en vertellen. In plaats van haar eigen structuur te gebruiken tijdens de les, merk ik dat Jorien meestuurt op de vragen en wensen van Esmèe. Dit gaat soepel en weerhoud mij er van om op sommige momenten te corrigeren. Jorien heeft het volledig onder controle.

We spelen met kleurrijke sjaaltjes, ontspannen in verschillende houdingen en gaan door de les heen met ondersteuning van kaarten en een prachtig boek. De rode draad door de les heen is zelfacceptatie en rust. We dansen de ruimte door, om daarna te ontspannen op de heerlijk verwarmde vloer. De les wordt afgerond met een tekening en wat te drinken. Het is Quality time op een heel nieuw level. Heerlijk, volledig aandacht voor elkaar. Na afloop is Esm√®e helemaal vol van Jorien en haar prachtige rode haren. Ze wil elke dag naar yoga en kijkt dan ook de Filmpjes van Jorien op Youtube.

13173127_956717034445958_8497439919234751108_o

Wanneer Esm√®e op school gevraagd wordt om te tekenen wat haar blij maakt, is er een groot deel van haar tekening duidelijk vrij gemaakt voor het ontspanningsmoment tijdens onze yoga les.  Als we praten over mindfulness en opvoeding, is dit toch echt wel een manier om te proberen. Wij zijn er zeker van dat  mindfulness en opvoeden een hele goede combinatie is en hopen dat onze Esm√®e hier rust en hulp kan vinden om zo te kunnen ontspannen. 

Wordt vervolgd!