Verzoek gezag na overlijden.

Als moeder heb ik de laatste jaren zo ontzetten veel formulieren ingevuld, dingen geregeld etc. Maar dit verzoek, is toch wel het naarste wat ik ooit heb aangevraagd. Verzoek gezag na overlijden. Ik kijk er nog eens na, en nog eens. Wat gek, stel dat ik nu dood neerval. Dit papiertje laat zien wie er dan op mag staan als voogd van onze kinderen. Natuurlijk als eerste Rob, maar er moet ook iemand zijn na Rob. Stel je voor.. Een koude rilling over mijn rug.
Sinds alle aanslagen en al het ellende op de wereld, sta ik er nog iets meer bij stil. Ze kunnen zo maar zonder ons overblijven. Wij, kunnen zomaar van hun gestolen worden. Hoe erg is het dan, als deze dingen niet geregeld zijn. Maar dan komt de vraag, Wie? Aan wie, vertrouw ik het leven van onze kindjes toe. Wie zorgt er voor, dat ze opgevoed worden zoals ik en Rob dat voor ons hebben gezien.

Onzeker als ik ben, voel ik me schuldig naar elk persoon wat het niet is geworden. Als ze er maar niet boos om zijn. Wat een domme gedachte, alsof ik mij moet verantwoorden. Maar toch, mijn hoofd werkt me weer is tegen.
Een paar weken geleden viel dit gesprek ook al, maar dan wat luchtiger. Rob en ik kwamen toch tot de ontdekking dat we dit eigenlijk nog nooit op papier hadden gezet. Langzaam kwamen we tot gezamenlijke conclusies. Hier liever niet heen, hier helemaal nooit niet heen. Door verschillende factoren in het verleden, zijn wij bang voor trammelant als er wat zou gebeuren met ons.

Tot wij dan samen tot de conclusie komen, dat degene die haar leven zou geven voor onze kids eigenlijk  al 50% bij ons in huis woont. Hun tante, die ze soms knetter gek maken. Zij kan dit. Zij weet wat wij belangrijk vinden. Zij is ook degene wat laatst tegen mij zei: “Maak je niet druk, mocht er wat met jou gebeuren, dan ga ik gewoon (gewoon?!) bij Rob wonen.”

Zit je dan, ongemakkelijk op de bank. Zeg, uhm. Stel hé. Stel. Stel je voor dat ons iets gebeurt, wil jij dan voor onze kinderen zorgen? Denk je dat je dit kan? Durf jij deze verantwoordelijkheid te dragen? Het komt er wat moeilijk uit merk ik, dit is niet zomaar een vraag.

Een droog antwoord volgt. Natuurlijk!

Hoe heb ik ooit kunnen twijfelen aan haar antwoord. Natuurlijk wist ik diep van binnen wel, dat zij dit voor ons zou doen. Een last valt van mijn schouders, op het moment dat ik op verzenden klik bij de aanvraag.

Stel je dus voor, dat wij nu dood gaan. Dan is zij hun voogd. Niemand die daar wat aan veranderen kan. Wat fijn. Niemand die ruzie hoeft te maken. Geregeld, online nog wel. Twee dagen later post van de rechtbank. Jeetje, wat snel. Maar wat een fijn idee dat dit nu op papier staat.

Hoe zo iets belangrijks, eigenlijk zo vaak vergeten wordt.

Lieve Nikita, dankjewel. Dankjewel voor het brengen van deze rust. Hopelijk hoef jij nooit als voogd op te staan en mag je altijd tante blijven. Maar stel, stel je voor. Ook al is de kans helemaal niet groot, toch zijn wij jou eeuwig dankbaar voor het dragen van deze verantwoordelijkheid over onze kinderen. Wij staan hiervoor eeuwig bij jou in het krijt.

Advertenties

Make-up 

Winkelen als je niet lekker in je vel zit, kan ontzettende verlichting brengen. Even snuffelen tussen nieuwe kleding, prutteltjes. Maar vooral, make-up! Het moment dat ik mijn nieuwe spullen in mijn tasje stop, voel ik me heerlijk! 

Dan,  bij thuiskomst alles enthousiast showen aan een man die overal “leuk” opzegt. Maakt niet uit, ik ben er blij mee. 

Make-up kan mij echt gelukkig maken. Ook opmaken vind ik heerlijk. Ik kan minuten lang voor de schappen staan, alles heerlijk geordend op kleur. Elk potje opendraaien, elke kleur uit testen. Nagellak en lippenstift zijn toch de winnaars. Vooral, bij aanbiedingen. 1+1 bordjes maken me gelukkig. Ik sta nog net niet te klappen in mijn handen. Het mooiste is, dat ik nooit nagellak op kan. Dat mag helemaal niet op mijn werk en dan nagellak opdoen voor 1 dag? Daar doe ik dan weer geen moeite voor. Toch is mijn verzameling kleurtjes enorm. Nee, koopziek wil ik het niet noemen. Maar soms heb ik het nodig. Net als vanmorgen. Wat een rothumeur had ik. Of het nu veel beter is na het winkelen, durf ik niet te zeggen. Maar net aan de kassa voelde ik me weer even opgewekt. 

Even aan “stomme” en onbelangrijke dingen denken. Ook dat heeft mijn gecompliceerde hoofd soms nodig. 

Muziek als therapie.

Hoe belangrijk kan muziek voor je zijn? Muziek is voor mij net zo belangrijk als zuurstof. Het maakt niet uit welke stemming ik heb, er hoort muziek bij. Muziek kan goed humeur versterken, maar ondersteunend zijn bij somberheid of op momenten dat ik letterlijk overloop van emoties. Deze week werd mij dit nog eens goed duidelijk. Continue reading “Muziek als therapie.”

Samen zijn

Ondanks dat ik mij heb voorgenomen, om dagelijks een blog te plaatsen. Maak ik voor dit Paas weekend een uitzondering. Ik kan alleen maar hopen, dat er niet zoveel op de telefoon wordt gekeken en dat iedereen geniet van de gezelligheid met elkaar.

Laten we er bij stilstaan, dat we er allemaal nog zijn. Hoe het komt weet ik niet, maar verlies speelt deze week een enorme hoofdrol in mijn leven. Om mij heen, zorgvragers, slachtoffers van de aanslagen.. het houd deze week maar niet op. Er is deze week zo veel ellende geweest, daarom ben ik van plan om even extra stil te staan bij het samen zijn dit lange weekend.

Dus lieve mensen, kijk eens om je heen, ga op bezoek bij iemand die het nodig heeft. Hou van elkaar. Wees aardig en goed voor elkaar. Lach wat extra en geniet.

 

 

Drukte! 

Paasstress, serieus. Wat een drukte in de winkel. Waarom ik zo lang wacht met de boodschappen doen? Tja, ik functioneer nou eenmaal iets beter onder druk. Uitstelgedrag. Dus daar sta ik dan midden in de AH, kijken naar alle drukke mensen. Sommige gun ik een flauwe glimlach. 

Met boodschappen doen op dit moment, maak ik het mijzelf veel te moeilijk. Overprikkeld binnen 10 minuten. Veel chagrijnige  mensen, mensen die het liefst door de winkel willen rennen. En bij al die mensen denk ik, waarom ga je dan nu pas al je boodschappen doen? Terwijl ik zelf dus ook één van deze mensen ben. Hypocriet. 

Opgelucht bij de kassa. Dit ook weer overleefd. Zere nek en schouders. Slim hoor, om dit te doen voordat ik moet werken straks. Als ik vanmiddag maar eenmaal aan het werk ben, dan kalmeert mijn hoofd wel weer dankzij de structuur in mijn route.   

Tot die tijd, lach ik het prima weg. Ren vrolijk mee in de drukte en geef veel te veel geld uit aan het paasontbijt. Hopelijk heb ik alles gekocht wat iedereen lekker vind. 

Iedereen fijne paasdagen! Geniet er samen van. Voor de mensen die ook moeten werken, werkse! 

ADHD

ADHD is één van de onbegrepen diagnoses. Je kunt beter een been breken, dan leven met een geestelijke aandoening. Niemand ziet wat aan je, hoe moeilijk functioneren ook is.

Hoe vaak moeten wij wel niet aanhoren van Facebook experts dat het een verzonnen ziekte is en dat kinderen gewoon druk zijn. Hoe graag zou ik willen, dat deze mensen een dag naar iemand met ADHD zouden luisteren. Het voor 1 dag zouden ervaren! Continue reading “ADHD”