10 minuten gesprek.

Het is weer zo ver! de 10 minuten gesprekken op school.

10 minuten gesprekken, eigenlijk weet iedereen wel wat dit zijn. Een korte samenvatting over de prestaties van je kindje, rapport bespreken. Niks aan de hand. Tenminste, voor veel ouders niet.

Bij ons is het vaak een 20 min. gesprek en worden wij vaak als laatste op de avond ingeroosterd. Waarom? omdat onze kinderen helaas niet kunnen leren volgens het boekje. Dit klinkt wat onaardig op deze manier, maar het is zo. Er is een speciale aanpak, een heel plan voor onze kinderen. En helaas, het loopt niet altijd volgens ons goed bedachte plan.

Voor mij is een gesprek op school daarom altijd spannend. Wat krijg ik nu weer te horen? Gaan ze het redden dit jaar? Kan de leerkracht het nog aan?
Vaak als een leerkracht op mij af komt lopen, om vervolgens te vragen of ik heel even tijd heb, ben ik bang dat er weer “iets” is voorgevallen. En helaas, vaak is dit ook zo. Nu is er echt niet alleen maar negativiteit, ook veel bijzondere en mooie dingen vinden plaats op school.

Een kind met een gebruiksaanwijzing grootbrengen in het regulier onderwijs brengt veel onrust met zich mee. Veel gesprekken en handelingsplannen moeten een kind zo lang mogelijk ondersteunen in het “normale” onderwijs. Ondanks dat vele leerkrachten dit met alle plezier en passie doen, voelt het voor mij alsof ik een last ben. Mijn kinderen hebben veel aandacht nodig. Aandacht kost tijd en wees nou eerlijk. Wie heeft er tegenwoordig nog tijd? Er vinden grote bezuinigingen plaats in ons zorg en leerstelsel, hoe moet er met al die veranderingen nou aandacht vrij gemaakt worden voor die kinderen die het niet kunnen volgens het boekje?

Ondertussen doen de leerkrachten wat ze kunnen, hiervoor ontvangen ze allemaal mijn diepe respect. Laten we eerlijk zijn, ik doe het ze absoluut niet na!

Toch zou het mij niet verbazen als 1 van de 2, of misschien wel alle twee onze kinderen dit of komend schooljaar alsnog naar het speciaal onderwijs zullen gaan. Dit is een stap waar ik mijzelf al een hele tijd op aan het voorbereiden ben. Ik zie de kinderen worstelen en weet dat het voor hun heel veel ontspanning gaat brengen mocht deze verandering plaats vinden.

Daarnaast gun ik mijn kinderen een plezierige jeugd op school, waar de mooiste herinneringen gemaakt zullen worden. Natuurlijk merken ook de kinderen wel dat het niet altijd gaat zoals het moet en het laatste wat ik zou willen, is dat ze zichzelf als vervelend gaan zien. Toch valt er wel eens een opmerking als: “Waarom wil er toch niemand met mij spelen?” of “ik snap er toch niets van”. Dit zijn uitspraken waar het hart van elke ouder bij zal breken. Niemand wil van een kind horen, dat hij of zij zichzelf bekijkt met een negatief zelfbeeld.

Er is maar één ding belangrijk. Het opvoeden van gelukkige kinderen. Of dit dan op het reguliere of speciale onderwijs gaat worden, zullen we wel zien.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s