Schoolpleinmoeders

Schoolplein moeders. Ja, die. Je ziet ze direct voor je of niet?

De moeders die een clubje zijn samen, een clubje waar je niet zomaar bij komt. Als je dit al zou willen. Daar staan ze dan, altijd op tijd. De kinderen spelen op het schoolplein. Ik weet het niet zeker, maar vermoed dat daar ook nooit een gym tas of brief vergeten wordt.

Meestal zijn dit ook overblijf moeders, leesmoeders, knutselmoeders, oversteekmoeders. De moeders die niet, of parttime werken. Deze moeders staan soms nog om 9:00 te kletsen, waarna ze heerlijk aan de poets gaan in huis.

Ik ben geen van alle. Ik ben de gehaaste moeder, die er altijd net op tijd is. Gym spullen nog thuis op de bank. Inleverstrookje nooit ontvangen.

Het geeft niet, ieder zo zijn ding. Maar toch, soms vraag ik me af hoe deze moeders mij noemen? Tenslotte heb ik een bijnaam voor dit “groepje”.

Het is nooit mijn ambitie geweest om een moedertje te zijn, ik kan mij hier niet in verplaatsen. Het is nooit in mij opgekomen, om gewoon alleen moeder te zijn. Hier zou ik niet voldoende voldoening uit kunnen halen. Werken omdat het moet? Nee, zo zie ik het niet. Werken, omdat ik anders thuis zou doordraaien.  Na ons tweede kind wist ik het, dit is genoeg. Er zijn zelfs dagen waarop ik dacht “och man, waarom ben je niet gestopt bij 1?”. Het is een taboe om dit uit te spreken. 

Soms heb ik wel eens het gevoel dat ik een minder goede moeder ben, dan die doorgewinterde moeders. De moeders die alles aankunnen, zonder problemen 4 vriendjes thuis laten spelen en dan ook nog een gezonde warme maaltijd om 17:00 op tafel kunnen zetten. De kleren zijn gewassen en gestreken, het huis is opgeruimd en iedereen is blij. Dit zijn niet de moeders die in de ochtend nog snel twee de zelfde sokken bij elkaar moeten zoeken, nee deze moeders maken bolletjes van de sokken. Bolletjes vouwen alsof het een vak apart is. Dames, applaus.

Gelukkig heb ik Rob, hij is juist de vader die elk kind wil hebben. De vader die zonder tegenzin naar de speeltuin gaat. De vader die fanatieker is op het voetbalveld, dan de kinderen zelf. De man die makkelijk 10 kinderen onder zijn hoede kan nemen en ze stuk voor stuk geboeid kan houden.

Dit is mijn troost, ondanks dat ik weet dat ik niet de perfecte moeder ben, weet ik dat mijn man de kanten opvult die mijn kinderen niet altijd van mij krijgen. Nog een reden, om meer van die kerel te houden.

Rob, je bent een topper, ondanks dat je nooit van je leven hier een blog zou lezen.

Wat wel een feit is, dat ik onwijs veel van mijn kinderen hou. Alles wil ik voor ze regelen. Geen probleem. Een overvloed aan liefde wat ik in me heb, deel ik met hun twee. Ik ben de drukke mama, die wel eens behoorlijk vloekt in de auto. Hier lachen we dan maar samen om. Ieder zijn talent. 

Dus, tot morgen ochtend perfecte schoolplein moeders! Ik geef jullie een extra glimlach morgenvroeg.

Liefs, de hectische moeder.

 

 

 

Advertenties

4 reacties op ‘Schoolpleinmoeders

  1. Haha zo herkenbaar!
    Naast mn werk hielp ik ook nog mee op school, altijd maar overal ja op zeggen….jezelf voorbij rennen met alle hectiek die er dan bij komt.
    Alles behalve de perfecte moeder zijn, maar ook hier zie ik twee tevreden geweldige zonen, dus toch wel goed gedaan denk ik dan maar x

    Liked by 1 persoon

  2. Oh zo herkenbaar! Enne….ben trots daar nooit bijgehoord te hebben. De schoolpleinmoeders (met vaak dezelfde degelijke uitstraling/kapsels 😉 )
    Ook ik was zo’n chaotische werkende moeder, en ach…met die van mij is t best goed gekomen! Niet dan? 😉
    Blijf jezelf!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s