ADHD

ADHD is één van de onbegrepen diagnoses. Je kunt beter een been breken, dan leven met een geestelijke aandoening. Niemand ziet wat aan je, hoe moeilijk functioneren ook is.

Hoe vaak moeten wij wel niet aanhoren van Facebook experts dat het een verzonnen ziekte is en dat kinderen gewoon druk zijn. Hoe graag zou ik willen, dat deze mensen een dag naar iemand met ADHD zouden luisteren. Het voor 1 dag zouden ervaren!

Een kind met ADHD is niet alleen maar alle dagen heel erg druk. Een kind met ADHD, loopt zichzelf letterlijk en figuurlijk in de weg. Dit zijn kinderen, die hun werk niet af krijgen of het gewoon niet netjes op papier kunnen zetten. Kinderen die erg jong en onbevangen lijken naast de rest van hun klasgenootjes. In de eerste schooljaren zijn ze nog grappig, maar zodra de kinderen groter en “cooler” worden, blijft het kind met ADHD nog rondjes rennen op het schoolplein. Dit zijn de jaren, waarin het kind ook zelf gaat merken dat hij of zij anders is.

Hoe vervelend is het als ouder, om je kind te zien vechten tegen zijn of haar innerlijke onrust. En wat is het toch jammer, dat een groot deel van de oudere garde blijft herhalen dat het allemaal verzonnen is. Dat deze kinderen gewoon een tik nodig hebben, zoals ze dit vroeger kregen. Vroeger was er toch ook geen ADHD?
Vroeger, viel het drukke kind minder op dan tegenwoordig. De eisen in het onderwijs waren lang niet zo hoog als nu. Er was binnen vrij weinig te doen, dus gingen deze kinderen veel vaker buiten uitrazen. Ook waren er veel minder prikkels dan nu. Vooral minder schermen met afleiding.  Hoeveel van dit soort kinderen werden gezien als het vervelende kind in de klas, het brutale kind wat altijd straf kreeg?

Laat vooralsnog wel duidelijk zijn, ADHD is echt niet alleen maar grappig en leuk. ADHD put je uit, lichamelijk en geestelijk. Het zorgt voor dagenlang hoofdpijn en slapeloze nachten. ADHD zorgt voor ongecontroleerde woede uitbarstingen, neerslachtigheid, voedingsproblemen, gedragsproblematiek etc. Het is echt, zo veel meer dan alleen maar druk zijn. Hoe frustrerend is het, om hartstikke slim te zijn. Maar dit niet uit je hersens op papier te kunnen krijgen omdat je door elk geluidje afgeleid raakt van je werk?

Dan is er nog de medicatie oorlog. Hoe vaak moet een ouder aanhoren hoe slecht deze wel niet is en dat je een kind volstopt met drugs. Wij hebben 3 jaar lang allerlei medicatie geprobeerd. In het begin ging het hartstikke goed maar na een poosje kreeg Colin ontzettend veel  last van de bijwerkingen. Bijwerkingen, die ons helemaal niet goed uitgelegd waren. Hierdoor hebben wij veel te lang gesukkeld met verschillende doses, merken etc. totdat ik een paar weken geleden vond dat het genoeg was geweest. Het voelde langzamerhand als mishandeling. Zoveel klachten en dat om concentratie en rust te creëren. We zijn er klaar mee. Dus, voor nu een kind zonder medicatie. Over een paar jaar zien we wel weer verder. Colin is ons op dit moment dankbaar. Hij voelt zich beter. Drukker, maar beter.

In mijn eigen basisschooljaren heb ik het zelf ook allemaal mooi verpest, hier ging ik vrolijk mee verder op het voortgezet onderwijs. De clown van de klas, een brutaaltje dat de meest rustige plekken kon omtoveren tot chaos. Nadat ik in het laatste schooljaar zwanger raakte, kon ik mooi van school. Dit was niet mijn plek om te zijn, dat wist ik toen zeker. Leren is voor saaie mensen.
Nu, opnieuw aan de studie merk ik hoeveel last ik heb gehad van mijn eigen onrust. Dat ik hoog gevoelig ben, weet ik ondertussen een poosje. Nu na alle gesprekken over Colin en na al het doorlezen van verschillende onderzoeken, denk ik dat ook ik één van de kinderen ben die niet gewoon maar druk en vervelend was. Maar misschien een kind met een concentratie stoornis. Dit is de reden waarom ik een paar weken geleden heb besloten voor mijzelf aan te kloppen bij de huisarts. Ik ben op zoek naar antwoorden. Heeft Colin misschien ADHD van mij geërfd? Hij lijkt zo veel op mij, ik voel zijn onrust en ook zijn verdriet. Zijn frustraties snap ik maar al te goed.

Hoe sommige moeders graag hun kinderen klein willen houden, droom ik er soms van hoe het over een paar jaar is. Wanneer hij meer controle en begrip over zichzelf heeft ontwikkeld. Wat fijn zou het voor hem zijn, om te weten wat hij moet doen als hij overprikkeld is geraakt. Natuurlijk doen wij alles wat we kunnen om hem uitleg aan te bieden maar die controle moet hij toch zelf in de komende jaren ontwikkelen.

Tot die tijd, gaan we door met vallen en opstaan. Maar vooral, veel lachen. Want met vermoedelijk twee ADHD’ers in huis, is het hier bijna altijd een circus in huis.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s