Muziek als therapie.

Hoe belangrijk kan muziek voor je zijn? Muziek is voor mij net zo belangrijk als zuurstof. Het maakt niet uit welke stemming ik heb, er hoort muziek bij. Muziek kan goed humeur versterken, maar ondersteunend zijn bij somberheid of op momenten dat ik letterlijk overloop van emoties. Deze week werd mij dit nog eens goed duidelijk.

Met een boos hoofd stap ik in de auto (prachtige combinatie). Een paar prachtige woede aanvallen in huis die ochtend hebben mij gesloopt. Meestal kan ik ze aan, maar soms overvalt mij het gedrag van 1 van de kinderen mij dusdanig, dat ik echt weg moet. Even tijd voor mij. Ook al zijn dit maar 10 minuten.

Toevallig moet ik naar een afspraak, dus heb ik de auto voor mijzelf. Welk lied zal ik gebruiken? Meestal op dit soort momenten val ik terug op Adele, lekker emotioneel. Toch valt mij al scrollend door mijn playlist het nummer van Jess Glyne op. Het nummer Take me home is vanaf de eerste keer dat ik het hoorde in mijn hart gekropen. Het lijkt alsof ik de tekst heb geschreven.

Came to you with a broken faith
Gave me more than a hand to hold
Caught before I hit the ground
Tell me I’m safe, you’ve got me now

Maar hoe kan het toch, dat muziek mij zo pakt. Ik merk vaker dat ik heftiger reageer op muziek, dan dat veel mensen om mij heen dat doen. Kennelijk is dit te koppelen aan het hooggevoelig zijn. Ondanks dat ik snel geïrriteerd raak van te hard geluid, herhalende (irritante) geluidjes etc. kan het juiste nummer mij raken tot in het diepste van mijn ziel. Op sommige dagen is voor mij elk geluidje te veel. De airco, het openmaken van een zakje chips, voetstappen of het borrelen van het aquarium. Je kan het zo gek niet bedenken maar ik hoor het.
Om het te verduidelijken: stel je voor dat het openen van een zakje chips opgenomen is en op het hoogst mogelijke volume door middel van een koptelefoon in je oren galmt. Zoiets.

Op dagen als deze, gebruik ik muziek als een filter. Muzikaal behang, om alle onbelangrijke geluiden te dempen.

HSP is voor mij nog redelijk “nieuw”. Hierover probeer ik nog zoveel mogelijk informatie te vinden en tot nu toe zijn de overeenkomsten op sites en forums griezelig herkenbaar. Soms voelt het bij het lezen van een artikel, dat het onderzoek over het binnenste van mijzelf gaat. Erg confronterend.
Na wat sites te bezoeken op internet valt me in een overzicht deze zin op:
Worden meer dan gemiddeld geroerd door de natuurkunst en muziek.

Zou dit een reden kunnen zijn, waarom ik muziek echt nodig heb? Sommige momenten verlang ik er naar zoals ik dat eerder deed naar een sigaret. Het maakt niet uit welk genre, als de tekst en melodie maar “kloppen”  in mijn hoofd. Mijn hoofd, wat een gek ding. Soms begrijp ik mijn eigen gedachtengang amper. Zou ook nooit uitleg kunnen geven, waarom ik doe wat ik doe. Soms ben ik zo nuchter als een boerin en de andere keer zo zwevend als een verdwaalde hippie. Wat een ingewikkeld hoofd eigenlijk.

Nou ja, zolang ik het maar snap denk ik dan.

Geïllustreerde uitleg over muziektherapie vind je hier!

Advertenties

3 reacties op ‘Muziek als therapie.

  1. Ik heb ook echt altijd altijd altijd muziek aan, ik heb een hekel aan stilte om me heen omdat je dan inderdaad alles hoort en dat alles maakt me gestoord en razend geïrriteerd, maar muziekje aan en alles is goed, tenzij het Jazz muziek is ofzo want dat drijft me ook tot waanzin.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s