Verzoek gezag na overlijden.

Als moeder heb ik de laatste jaren zo ontzetten veel formulieren ingevuld, dingen geregeld etc. Maar dit verzoek, is toch wel het naarste wat ik ooit heb aangevraagd. Verzoek gezag na overlijden. Ik kijk er nog eens na, en nog eens. Wat gek, stel dat ik nu dood neerval. Dit papiertje laat zien wie er dan op mag staan als voogd van onze kinderen. Natuurlijk als eerste Rob, maar er moet ook iemand zijn na Rob. Stel je voor.. Een koude rilling over mijn rug.
Sinds alle aanslagen en al het ellende op de wereld, sta ik er nog iets meer bij stil. Ze kunnen zo maar zonder ons overblijven. Wij, kunnen zomaar van hun gestolen worden. Hoe erg is het dan, als deze dingen niet geregeld zijn. Maar dan komt de vraag, Wie? Aan wie, vertrouw ik het leven van onze kindjes toe. Wie zorgt er voor, dat ze opgevoed worden zoals ik en Rob dat voor ons hebben gezien.

Onzeker als ik ben, voel ik me schuldig naar elk persoon wat het niet is geworden. Als ze er maar niet boos om zijn. Wat een domme gedachte, alsof ik mij moet verantwoorden. Maar toch, mijn hoofd werkt me weer is tegen.
Een paar weken geleden viel dit gesprek ook al, maar dan wat luchtiger. Rob en ik kwamen toch tot de ontdekking dat we dit eigenlijk nog nooit op papier hadden gezet. Langzaam kwamen we tot gezamenlijke conclusies. Hier liever niet heen, hier helemaal nooit niet heen. Door verschillende factoren in het verleden, zijn wij bang voor trammelant als er wat zou gebeuren met ons.

Tot wij dan samen tot de conclusie komen, dat degene die haar leven zou geven voor onze kids eigenlijk  al 50% bij ons in huis woont. Hun tante, die ze soms knetter gek maken. Zij kan dit. Zij weet wat wij belangrijk vinden. Zij is ook degene wat laatst tegen mij zei: “Maak je niet druk, mocht er wat met jou gebeuren, dan ga ik gewoon (gewoon?!) bij Rob wonen.”

Zit je dan, ongemakkelijk op de bank. Zeg, uhm. Stel hé. Stel. Stel je voor dat ons iets gebeurt, wil jij dan voor onze kinderen zorgen? Denk je dat je dit kan? Durf jij deze verantwoordelijkheid te dragen? Het komt er wat moeilijk uit merk ik, dit is niet zomaar een vraag.

Een droog antwoord volgt. Natuurlijk!

Hoe heb ik ooit kunnen twijfelen aan haar antwoord. Natuurlijk wist ik diep van binnen wel, dat zij dit voor ons zou doen. Een last valt van mijn schouders, op het moment dat ik op verzenden klik bij de aanvraag.

Stel je dus voor, dat wij nu dood gaan. Dan is zij hun voogd. Niemand die daar wat aan veranderen kan. Wat fijn. Niemand die ruzie hoeft te maken. Geregeld, online nog wel. Twee dagen later post van de rechtbank. Jeetje, wat snel. Maar wat een fijn idee dat dit nu op papier staat.

Hoe zo iets belangrijks, eigenlijk zo vaak vergeten wordt.

Lieve Nikita, dankjewel. Dankjewel voor het brengen van deze rust. Hopelijk hoef jij nooit als voogd op te staan en mag je altijd tante blijven. Maar stel, stel je voor. Ook al is de kans helemaal niet groot, toch zijn wij jou eeuwig dankbaar voor het dragen van deze verantwoordelijkheid over onze kinderen. Wij staan hiervoor eeuwig bij jou in het krijt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s