Wanneer is het genoeg? 

Hoe kun je als ouders open blijven staan voor begeleiding omtrent opvoeding, als je de meeste dingen die aangereikt worden al hebt gebruikt of al kent? Nee, dit bedoel ik absoluut niet arrogant. Maar, laten we eerlijk zijn. Nadat ik vanaf Colin’s geboorte hulp heb gekregen in 2005, kan ik oprecht zeggen elke therapie al eens te hebben geprobeerd. Continue reading “Wanneer is het genoeg? “

Advertenties

Communiceren met de kinderen.

Deze week zag ik via Facebook een blog voorbij komen, die beschreef hoe je een dagboek samen met je kind kunt beginnen. Nadat ik dit had gelezen, was ik tussen de reacties aan het scrollen. Er waren veel positieve reacties en ook reacties van personen die dit vroeger met hun moeder hadden gedaan. Vooral kinderen die moeilijk kunnen communiceren, kunnen het dagboek als een veilige manier van communicatie gebruiken. Ze kunnen alleen op hun kamer alles schrijven en vragen zonder beoordeeld te worden. Daarnaast kan het voor een kind aan voelen als een geheim “clubje” wat alleen voor het kind en mama en/of papa is. Continue reading “Communiceren met de kinderen.”

Eenhoorns en glitters.

Wanneer mijn kinderen het moeilijk hebben, ben ik altijd erg onrustig. Ik blijf zoeken naar een oplossing, zelfs als ik eigenlijk al weet dat ik niet de gene ben die dit probleem kan oplossen. Zo ook gister, een worstelende Esmée. Jeetje wat heeft ze het moeilijk de laatste tijd. De verwachtingen worden groter en daarmee ook het worstelen naar gewoon functioneren. Zo noemt E. zichzelf steeds vaker een foutje. “maar ik ben verkeerd geboren, ik weet niet waarom ik zo doe.” Het is te zielig om aan te horen. Continue reading “Eenhoorns en glitters.”

Update 2.0

De laatste tijd heb ik meerdere veranderingen gemaakt in mijn leven, veranderingen waar niet iedereen blij mee is. Zo heb ik de laatste weken steeds meer geleerd om voor mijzelf op te komen. Ik ben aan het leren om Nee te zeggen en zo te merken is niet iedereen hier blij mee. Ook het groeien in de opleiding is voor bepaalde personen nog steeds een verassing. Vooral afgunst en roddels zijn kennelijk heel normaal als ik ineens niet meer naar ieders pijpen dans. Nou, joh. dan lekker niet. Nieuwe prioriteiten, nieuwe planning. Meer thuis zijn, samen maar ook alleen. Tijd voor mijn gezin, mijn huis en vooral voor mijzelf.

Veel te lang heb ik iedereen naar de mond gepraat. Ondertussen in de avond bij Rob uithuilen op de bank, omdat de mensen waar ik mee om ging me zo onzeker maakten. Waarom doe ik mijzelf toch altijd zulke dingen aan? Hoe kan het nou dat ik acceptatie zoek bij mensen die alleen met mij om willen gaan als ik gezellig en leuk ben? Die mensen zijn nergens te vinden als het even wat minder gaat. Sinds een paar weken geleden ben ik echt opgestaan voor mijzelf en voor mijn gezin. Ik pik het gewoon niet meer. Het maakt niet uit of het familie, vrienden, collega’s of hulpverleners zijn. Ik doe het niet meer. Als ik het er niet mee eens ben, probeer ik het steeds vaker duidelijk te maken.

Er zullen vast nog veel situaties zijn die ik veel beter zou kunnen oplossen, maar goed. Niet alles is in een week of twee op te lossen. Daarnaast, zal vast niet iedereen door hebben dat ik veel vaker onzeker ben dan dat ik laat zien. De “echte”Gentry zit namelijk behoorlijk vaak verstopt achter een masker. Er zijn veel te veel mensen waarbij ik helemaal niet mijzelf kan of mag zijn. Dit zijn de mensen waar ik nu langzaam afscheid van neem. Er zijn de afgelopen tijd dingen gebeurd en gezegd die een ander nooit niet had geaccepteerd. En wat deed ik? Accepteren en huilen. Heel veel huilen. Diep ongelukkig uiteindelijk, tot ik het eind vorig jaar allemaal niet meer zag zitten. Ik was echt op. Leeg gezogen door van alles en nog wat.  Ik ben nog steeds niet helemaal de oude, maar ik ben hard op weg naar Gentry 2.0. Een nieuwe update, een update die het allemaal niet meer accepteert.

Ik ben vooral opzoek naar acceptatie. Een erg belangrijk woord. Iets waar ik zelf ook mee bezig ben naar anderen toe. Al was ik altijd behoorlijk ruimdenkend, ik ben van mening dat het allemaal nog wat losser kan. Open staan voor alles. Toe laten wat fijn voelt. Wanneer dat lukt, geloof ik dat ik een heel eind kom in een gelukkig bestaan.

Dus beste lezers,
Of ik en mijn gezin worden geaccepteerd zoals wij zijn (en dat is dus met gebreken en al) Of ik verzoek je vriendelijk mij niet langer te storen met je aanwezigheid. Er zijn te veel momenten verloren gegaan, te veel tranen gelaten om personen die het niet verdienen. Daarnaast wil ik de personen die zich aangesproken voelen verzoeken om eens rekening te houden met een ander zijn gevoelens. Gelijk krijgen is niet altijd nodig, soms kun je ook gewoon dingen voor jezelf houden. Bewaar ze maar voor thuis. Want heel soms moet ik gewoon even horen wat ik nodig heb en niet altijd wat het juiste is.

Als we nou allemaal eens zouden zorgen voor een fijne samenleving, waarin ieder zichzelf mag zijn. Waarin iedereen geaccepteerd zou worden. Hoe fijn zou het leven dan zijn! Dus zoals het met alles werkt in de wereld, ik begin bij mijzelf.

Volwassen?!

Wanneer ben je eigenlijk volwassen? Dit is weer zoiets onzinnigs waar ik over na kan denken. Is er een manier om dit te controleren? Ik heb wel eens momenten waarop ik denk, goh. dus nu ben ik echt een volwassen vrouw. Andere momenten voel ik me net een puber met haar twee kinderen. Ook heb ik vaak het gevoel dat mensen mij als het jonge wiefke zien met haar moeilijke kinderen. Meestal als je bij een instantie komt voor hulp, moet er opgeschreven worden dat je een jonge moeder bent. Dit, terwijl Rob en ik zelf nu toch echt richting de 30 gaan. Niet dat we het erg vinden, maar hoe lang blijf je ons dan nog als zo jong zien? Komt er ook een moment dat de stempel TIENERMOEDER van mijn voorhoofd vervaagd?

Vanmorgen besloot ik tijdens het strijken (ja, dat is al heel volwassen) dat het nu eens tijd was geworden voor een nieuwe strijkplank en daarbij een nieuw en vooral wat luxer strijkijzer. Op het moment dat ik dit dacht, vond ik mezelf echt een oud mens. Wie wil er nou graag een nieuwe strijkplank? Wat een onzin. Maar goed, ik heb het nu toch echt nodig. Ik heb het nu altijd met een goedkoop setje gedaan, maar ineens is het allemaal niet meer goed genoeg.

Ook kan ik het de laatste tijd aan mijzelf en aan ons huisje merken. Mijn kleding is aan het veranderen, mijn kapsel is rustiger aan het worden. Waar het eerst in alle kleuren van de regenboog en zo gek mogelijk moest, kan ik nu vol afschuw kijken naar slecht gekleurde punk kapsels. Hypocriet, dat kapsel heb ik ook gehad. Naast mijn eigen uiterlijk, is ook het uiterlijk van ons huis het afgelopen jaar behoorlijk veranderd. Eerst was het nog een bij elkaar geraapt zooitje, nu begint het allemaal steeds rustiger en huiselijker te worden. Maar goed, als je als 16 jarige op jezelf gaat wonen dan heb je het nou eenmaal niet zo mooi voor elkaar in huis. En al helemaal niet als je dan 1,5 jaar later met een tas kleding in je hand weer helemaal opnieuw moet beginnen terwijl een ander je flat met je kleine beetje spaargeld aan het verpesten is.

Rob en ik hebben hard gewerkt de laatste jaren, en nu heel soms heb ik een ochtend waarop ik denk “goh, kijk ons eens volwassen zijn in ons volwassen huis”. Voor veel mensen is dit misschien moeilijk te begrijpen, maar wij zijn volwassen geworden terwijl we al een eigen woning hadden. Waar een ander puberale fases heeft en zijn of haar kamer verbouwd bij pa en ma in huis, hadden wij deze momenten in ons eigen huis. Onze metallic blauwe muur in de woonkamer ga ik nooit meer vergeten. Maar nu is de tijd dat ik eindelijk hier mensen durf uit te nodigen en eindelijk heb ik niet het gevoel dat mensen ons beoordelen op wat ze aan de buitenkant aan ons zien. Een degelijk huisje, een degelijke auto. Compleet onbelangrijk, maar voor iemand die zo onzeker is als mijzelf een hele vooruitgang. Je ziet nu namelijk niet meer in 1 oog opslag dat we aan het worstelen zijn in de grote mensenwereld.

Niet meer alleen maar gekregen kleding, maar kleding die we zelf ook mooi vinden. Het is onvoorstelbaar hoe moeilijk het is om zonder geld als 2 pubers een gezin te starten. Ik raad het niemand aan, al zou ik er nooit iemand op veroordelen. Iedereen kan het overkomen. Hoe je er mee omgaat, is aan jezelf. Aan alle jonge gezinnen die nog in de moeilijke en ongemakkelijke fases zitten; het loopt wel los. Er komt een moment dat je ineens best wel trots kan zijn op wat je hebt. Dat je niet meer overal mensen voor hoeft te bedanken. Dat je zelf op vakantie gaat, zelf je auto onderhoud. Die tijd komt wel. Mits je keihard doorwerkt. Ga niet bij de deur hangen en de zielige puber uithangen. Sta op voor wat je wil en vecht er voor.

Eindelijk begin ik te zien, dat de goeie tijden nu bij ons gekomen zijn. Een stap verder in de grotenmensen wereld. Eindelijk.