Een lach en een traan. 

Terwijl ik net op pintrest aan het scrollen ben, zie ik een plaatje waarop staat: “sometimes the best cure is death. And the nurses cry.” 

Deze tekst kan ik op het moment wel aan mijzelf koppelen. Hoe veel beter het ook voor diegene was, met het appje wat ik vanmiddag  ontving voelde ik een steen in m’n maag vallen. bah. 

Raar is het, hoeveel sterfgevallen ik alleen nu al in mijn opleiding ben tegen gekomen. Alsof het soms de normaalste zaak van de wereld is. Werken doe ik met veel liefde en soms, is er een zorgvrager die op de een of andere manier in mijn hart kruipt. Daar heb ik dan een zwak voor. Niet dat ik deze personen dan voortrek, maar als een persoon waar ik een zwak voor hebt komt te overlijden krijg ik hier goed buikpijn van.

Emoties de baas blijven is een mooi leerdoel. Ondanks dat ik altijd dacht dat het niet “professioneel” was om te huilen om een cliënt, is mij door een paar collega’s op het hart gedrukt dat dit best mag. Toch voelt het gek, ik ben geen familie en ik ken deze mensen nog helemaal niet zolang. Maar ja, voor een persoon als mijzelf (lees: softie) zal dit toch altijd het zwaarste stukje in het vak blijven. Werken met een traan en een lach, het blijft een bijzondere baan waar ik nog dagelijks dankbaar voor ben.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s