Onderschat. 

Na 5 minuten klaar zijn met iemand die je voor het eerst ontmoet. Eerlijk is het niet en het is alles behalve handig. Maar toch, na die 5 minuten kon deze vrouw praten als brugman.. Het maakte niets meer uit. Ik had haar afgesloten, m’n houding veranderde ter plekke op de stoel waar ik zat. Hoe open minded kwam ik binnen, zo gesloten en geïrriteerd liep ik weer naar buiten. 

“Waar heb je dan last van?” (Zucht, dit staat al in mijn verslag) “Nou, om heel eerlijk te zijn van alles wat geluid maakt. Zoals jou klok, de zonnewering, de mensen op de gang, de zenuwachtige mw in de wachtkamer.” Ik hoor en zie het allemaal. Het lijkt erop alsof mijn filter niet goed functioneerd. 

En daar was het. De blik die mij het gevoel gaf alsof je mij niet serieus nam. De klok tikt nog harder dan ervoor en het liefst trek ik met mijn eigen handen de tikkende en piepende zonnewering van de muur. Met m’n voet begin ik inmiddels te “wippen” en de velletjes rondom mijn nagels peuter ik er zenuwachtig 1 voor 1 af. 

Nou, ik besluit haar nog niet helemaal af te stoten. 1 kans nog. 

“Ja, maar je hebt natuurlijk ook een druk bestaan. Drukke kinderen, studie, werk.” En dan om de aller laatste stoot tegen mijn innerlijke beveiliging te geven: “je bent een jonge moeder.”

Een rood licht begint te knipperen, de sirenes gaan af en het rolgordijn valt met een knal dicht. Klaar. Ik wil weg. Nu.  

Het is een wonder dat zij dit niet kon horen. Met toeters en bellen trekt een stevige muur zich omhoog, mijn armen over elkaar. Mevrouw, dit heb je niet goed aangepakt. Zelfs na 10 sessies zullen wij geen stap verder komen dan na vandaag. 

Hoe kan het toch, dat wanneer je jong bent (ook nog een tienermoeder) klachten veel minder serieus genomen worden. Er wordt tegen je gepraat alsof je een kind bent wat net komt kijken, de uitleg die je krijgt kun je soms zelf nog beter uitleggen dan de zogenoemde therpeut. Het zielige jonge moedertje wat waarschijnlijk in de (financiële) problemen zit en daarom therpie nodig heeft. Nee sorry mevrouw, dat is echt niet de reden waarom ik hier vandaag zit te wiebelen op jou zeer oncomfortabele en lelijk rode stoel. Niet elke tienermoeder is een wandelende ramp. 

Onderschat is het woord wat blijft hangen na mijn gesprek van deze ochtend. Morgen bel ik wel weer met de huisarts, kunnen we een nieuwe aanvraag indienen. Deze dame kon niets voor me betekenen, ik zat duidelijk op de verkeerde plek vanmorgen.  

Grappig, dat is precies wat ik bij de huisarts al had voorspeld. Daarna heb ik het aangegeven in mijn eerste èn in mijn tweede intake gesprek. Maar ja, dat daar dan nog tijdens een 4e gesprek iemand moet achterkomen.. Voelt toch ook weer leuk. Ik hoor namelijk graag dat ik gelijk heb. 

Advertenties

2 reacties op ‘Onderschat. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s