Wanneer is het genoeg? 

Hoe kun je als ouders open blijven staan voor begeleiding omtrent opvoeding, als je de meeste dingen die aangereikt worden al hebt gebruikt of al kent? Nee, dit bedoel ik absoluut niet arrogant. Maar, laten we eerlijk zijn. Nadat ik vanaf Colin’s geboorte hulp heb gekregen in 2005, kan ik oprecht zeggen elke therapie al eens te hebben geprobeerd.

Ik heb enorm veel respect voor het kleine leger aan personeel wat klaar staat rondom ons gezin. Daarnaast staan Rob en ik open voor elk nieuw aangereikt behandelplan. Maar wat doe je na het zoveelste plan? Wat als je al zo belezen bent over het onderwerp en je een uitleg krijgt alsof je net komt kijken? Wat doe je dan? Uitleg krijgen van iemand die net zo oud is als mij over de werking van medicatie. Ik ben geen verpleegkundige, maar kom op.

Ik merk dat het erg verschilt tussen de personen die wij spreken. De ene heeft na een gesprek wel in de gaten dat hij of zij echt niet in kindertaal tegen ons hoeft te praten en dat wij na tientallen (misschien wel honderden) gesprekken inmiddels wel het een en ander weten. Maar, zo zijn er ook de hulpverleners die denken dat wij niks weten en niet voor niets in dat kantoor zitten. Tuurlijk gaat het op dit moment niet helemaal perfect, wij zijn ook geen psychologen. Maar het lijkt alsof er wat mensen zijn die vergeten dat wij al +/- 7 jaar bezig zijn rondom psychische afwijkingen. Wij komen niet net kijken, wij doen het soms al langer dan het personeel waarbij we aan tafel zitten. En we blijven beleeft. Geen probleem, we staan overal open voor.

Zo hebben wij Esmée maanden lang op een wachtlijst gehad voor een spelgroep. Nu is het eindelijk zo ver dat zij kon beginnen, is dit op een ochtend die wij gewoon niet vrij kunnen maken. Veel schaamte en gepieker. Tot dat ik besloot dat het gewoon niet kon, wat moet ik dan? Stoppen met mijn werk? Rob laten zakken voor zijn vak? Nee. Dit gaat we niet doen. Omdat deze mensen telefonisch amper bereikbaar zijn, heb ik ze gemaild. Excuus gemaakt. Door het stof. Wij redden dit niet. sorry, sorry sorry.  Het resultaat? Ik hoor niets meer van ze. Geen respons. Geen “Wij hebben uw mail gelezen”. Niks. En waarom? Omdat er vaak gedacht wordt, dat ouders parttime werken. En dan vooral de ouders met kinderen die extra aandacht nodig hebben. Nou helaas.

Nu is de man waarmee wij op dit moment door begeleid worden wel een enorme uitzondering. Hij ziet dat er vandaag weinig te vragen/behandelen is en sluit al na 20min zijn gesprek af. “Zo, deze week hebben we niet zoveel te bespreken”. Dat is fijn, een gesprek over koetjes en kalfjes van een uur hoeft van mij namelijk ook niet. *high five*

Een vraag aan mensen die dit ook mee maken, of mee hebben gemaakt. Wat was het moment waarop je dacht, nou. nu is het wel prima geweest? Hoe leer je nee zeggen, tegen de mensen die je willen helpen? Ik hoor graag van jullie!

Advertenties

7 reacties op ‘Wanneer is het genoeg? 

  1. Speltherapie en ouderbegeleiding vond plaats in Borne
    3x hulp aan huis in de week en had een man dat was echt zoooo fijn want vond hem duidelijker korter en nuchterder. Hij had geweldig effect op maaike en ook op mij 🙂 we keken ook geregeld spangas met ons allen of speelden spelletjes. We waren het fijnste gezin om mee te werken zei hij, voelde als megacompliment en liet me geloven in mezelf en op mezelf te vertrouwen dat mijn moedergevoel altijd heel juist zat. 😍

    Liked by 1 persoon

  2. Het hoort er allemaal gewoon bij.. het zijn roerige tijden maar wel het beste voor je kind(eren)
    Even investeren maar het zal vruchten geven echt waar.
    Hier is mijn oudste nu bijna bijna bijna 15 jaar. Het is nu 6 jaar geleden maar nog ondervind ik profijt. Als ik zie hoe mijn meid gegroeid is en ik eerlijk en voluit kan zeggen dat ze nu heel veel aangeleerd gedrag heeft wat nooit uit zichzelf zal ontwikkelen mag ik alleen maar trots op mezelf zijn.
    Jij dadelijk ook bij je kinderen 🙂

    Liked by 1 persoon

  3. Vind het opzich echt mee vallen..
    Toen mijn dochter speltherapie had was dat het beste werkzaam in combinatie met ouderbegeleiding en 3 dagen in de week 2u per keer “hulpaanhuis” van Ambiq
    Dit alles 6 maanden lang en laatste 3 maanden 1 maal per 2 weken/1x per maand totdat het stopte.

    Liked by 1 persoon

  4. Ik heb op het ergst 11 afspraken in 1 week gehad, een periode standaard 9 afspraken per week, alleen maar voor mijn meisje.. van fisio tot speltherapie dokters en kinderartsen. Nog maar niet te praten over het vervoer regelen, naar en terug van andere steden omdat het niet in Enschede kon.
    Ik heb Geen nee gezegd, gebikkeld, omdat mijn meisje preoriteit was. Toen haar diagnose er eenmaal was werd alles rustiger. En heel eerlijk toen alle hulp weg was voelde ik me ook zelfstandig in het opvoeden maar soms ook heel alleen. Geen partner wie bijstond/bijstaat en alle gebeurtenissen in mezelf verwerken zonder dat ik er over kan praten op dat moment. Ik voelde mezelf gehoord als moederzijnde van een bijzondere meid.
    Maar nu bedenk me als ik iets heb waar ik denk niet zelf uit te komen dat ik voor hetere vuren heb gestaan.

    Eerlijk was er veel hulp weggevallen toen ik mijn dochter uit zelfinitiatief bij MeeTwente had aangemeld. Daarvoor had ik dus ook alles aangepakt om veel te weten te komen en het beste voor haar te willen maar juist zoveel zelf aan te gaan pakte het verkeerd uit.. het leverde mijzelf zoveel stress op door het van hot naar her vliegen, heel veel herhaling te krijgen, dat is dan eigenlijk het teken/moment dat je niet de juiste hulp hebt..

    Destijds werkten instellingen/organisaties ook niet samen en ik geloof dat dat nu wel zo is? MEEtwente bestaat niet meer helaas maar ze hebben destijds voor mijn dochter en mij echt een wereld geopend opdat we nu zijn waar we nu zijn.
    Maargoed eenmaal een zorgenkindje blijft een zorgenkind en is het ene nog niet voorbij dan is het andere al lang en breed begonnen.. juist wanneer ik dacht ik ben er en alles wat ik mezelf heb aangeleerd met de juiste hulp blijkt een tijdje verder totaal niet meer te werken, hoe komt dat? Kleine meisjes worden groot maar fijnste is dat.. je rolt er wel in..

    Sterkte en succes!

    Liked by 1 persoon

    1. Als wij die spelgroep nu hadden geaccepteerd, zaten we op 3 vaste afspraken per week. Eigenlijk vind ik 2 al heel wat. De diagnose hebben we nu een poosje, het gaat om hulp ik de opvoeding.. Hierbij wordt alleen vergeten dat we het traject ook al bewandeld is met Colin.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s