Zonder regen geen bloem

Er is voor mij niets moeilijker dan tevreden zijn met mijzelf. Ik heb altijd wel iets te zeggen, iets te grappen. Ook al krijg ik een compliment, deze verdraai ik zo dat het lijkt alsof ik het niet heb verdiend. Door de gebeurtenissen die ik heb mee gemaakt, heb ik een lange tijd geen moment rust gekend. Ongeveer 5(+) jaar heb ik geleefd alsof ik in oorlog was. Ik tegen de rest. Ik alleen.
Ondanks dat deze dingen achter de rug zijn, lukt het niet om altijd blij te zijn. Het is vergelijkbaar met een schaduw, die alle dingen die zo mooi en kleurrijk zijn, donkergrijs probeert te maken. Een kater van jaren lang de schijn op houden. Gentry de grappen maker. Want jongens, ik ben toch wel zo grappig. God wat grappig, en wat een zelfspot. Ik had nergens zin in en bleef het liefst de hele dag in bed liggen. Maar buiten de deur altijd behulpzame en vrolijke ik. Wat een acteer werk. Ik verdien er eigenlijk wel een Oscar voor. Negatieve gedachten zijn als schakels aan je benen. Lopen kan heel voorzichtig, maar je laat jezelf uiteindelijk struikelen. Er is namelijk een moment, dat het vechten naar perfectie niet meer lukt. Een moment dat de schakels zo zwaar zijn en dat de schaduw maar terug blijft komen.

“No one could ever hate me as much as I hate myself, okay? So any mean thing someone’s gonna think of to say about me, I’ve already said to me, about me, probably in the last half hour!” – Hannah Horvath

 

Als je op google intikt: van jezelf houden, kom je meerdere hulppakketten tegen. Voor maar €100,- leert iemand met een heftig verleden jou door middel van werkboeken en dvd’s er weer boven op. Serieus?  Over de ruggen van depressieve en overspannen mensen wordt een goudmijn naar binnen geharkt. Walgelijk. 
Aanmoedigen tot zelfliefde is zo belangrijk. Het is zo nodig om goed voor jezelf te zorgen.

“Hou van jezelf, dan pas kun je van iemand anders houden” De meest afgezaagde zin die ik ken, maar helaas is het wel de harde waarheid.


Het is zelfs zo erg geworden dat ik mijzelf te lelijk vond om getrouwd te zijn met Rob. Dit tot zware ergernis van hem uiteraard. Maar is het vreemd? Is het vreemd dat mensen met een laag zelfbeeld moeite hebben om te blijven staan in de huidige maatschappij? Je moet wel heel stevig in je schoenen staan wil je overleven in de wereld van perfecte sportende moeders met hun contour make-up in de sportschool. Streven naar perfectie in een wereld van fotoshop en filters. Het heeft ook geen zin om tegen een onzeker persoon te zeggen dat ze daar gewoon eens mee moeten stoppen. Niet voordat je weet waarom iemand onzeker is. Het onderliggende probleem bij onzekerheid is zo veel meer dan wat je aan de oppervlakte kunt zien.

Het is daarom nu tijd voor een reality check. Denk je nou serieus dat het meisje wat je volgt op instagram er ook zo in het echt uit ziet? Ook zij geniet van een bigmac hoor. Dit komt alleen niet online. Zij wordt namelijk betaalt om er uit te zien alsof zij een perfect leven heeft en leeft op besjes en stukjes fruit en sla. Er schuilt een duistere wereld achter dit soort accounts waar veel geld in om gaat. En wij maar sporten, want godsamme als zij of hij het kan moeten wij het ook kunnen. En daar zit de fout. Nee, het kan allemaal niet zomaar. Je hebt tijd nodig, geld, oppas en energie. Heel veel energie. Zolang we onszelf proberen te verbeteren voor de instagram wereld, of om er bij te horen, gaat het nooit lukken. Persoonlijk heb ik er op dit moment de (mentale) kracht niet voor. Het hoofd moet eerst op orde. Dan komt het lichaam vanzelf. Dan zijn er nog de opmerkingen: “Weet je wat helpt? Sporten!” Dit is een groot misverstand en echt niet leuk om altijd maar te horen. Kijk, sporten/hardlopen is hartstikke goed om te doen als je al bezig bent met een therapie (en eventueel medicatie slikt). Het kan je helpen om een ritme te creëren en om je stemming te boosten, maar het is geen medicijn op zich. Daarvoor moet er veel meer gebeuren. Daarnaast kun je niet “gewoon” maar even gaan hardlopen. Voor hardlopen moet je trainen. Conditie opbouwen. Niks geen mindset. Pure uithoudingsvermogen van het lichaam. Je zegt toch ook niet tegen iemand in een rolstoel dat ie gewoon maar moet opstaan? Zeg dan ook niet tegen iemand die depressief is of een burn-out heeft, dat hij/zij zich niet moet aanstellen. Zeg maar niks. Het is geen luiheid, het gaat niet over door uitjes te plannen. Stil maar gewoon.

“Depressie is moeten kotsen maar geen mond hebben”

Lees ook een prachtig stuk over depressie (en sporten) hier.

Gistermiddag hadden wij een gesprek over de ontwikkelingen binnen ons gezin. “hoe komt het nou, dat het nu een paar weken later beter gaat in het gezin?” vraagt therapeut 1 aan therapeut 2 vanmiddag. Vragend kijken ze mij en Rob aan. Eigenlijk kan hij zelf ook niet verklaren wat er is veranderd. Eigenlijk wou ik zeggen: omdat ik voor mijzelf ben gaan zorgen, maar dit klinkt weer zo zwaar. “Omdat ik veranderingen heb gemaakt in mijn denkwijze en leven op dit moment. Veranderingen in mijn netwerk aan heb gebracht en langzaam mijn innerlijke rust begin terug te vinden.” Verbaast kijken de twee mannen tegen over ons naar mij, naar rob, naar elkaar en opnieuw naar mij. Vandaag was het daar. Het besef, dat ik een periode de zwakste schakel ben geweest in huis. De gene die zo ontzettend opgeslokt werd door haar veel eisende netwerk en streven naar perfectie, dat ze niet meer voor zich zelf en haar gezin kon zorgen. En wie niet voor zich zelf kan zorgen, kan dat al helemaal niet voor een ander. Opgeslokt door het streven naar succes, streven naar een onbereikbaar hoog doel.

“Sometimes being stuck in my own head is so exhausting it makes me want to cry.” – Marnie Michaels

Op dit moment probeer ik af te kicken van mijn verslaving naar perfectie. Alle accounts van de geweldige dames en succes verhalen zijn inmiddels niet meer te vinden op mijn tijdlijn. Verheerlijken van successen behaald in 10 weken, die in werkelijkheid behaald zijn in 1,5 jaar. Het maakt me ongemotiveerd en ongelukkig. Ook mensen die mij onzeker maken ga ik inmiddels uit de weg. Bel ik je niet meer? Grote kans dat jij me belemmerd in mijn denken of mij ongelukkig maakt. Pas ik niet in het groepje? Dan sta ik liever alleen. Afgelopen weken ben ik steeds meer voor mijzelf gaan kiezen. Ik zorg ineens voor mijzelf. Een paar mensen hebben het ook zeker gemerkt. Stilletjes treden ze naar de achtergrond. Ik voel kilo’s aan lasten van mijn schouders vallen. Als ik bevrijd ben van deze kilo’s aan lasten komen de andere kilo’s vanzelf, afvallen met een stress level zo hoog als de mijne is bijna onmogelijk. Ik ben goed zoals ik ben. En dat zonder filter en nep account. Ik laat mij niet meer gek maken door alle volmaakte mensen op internet. Deze mensen gaan mij niet vertellen wat ik moet doen en hoe ik mij moet voelen. En hell no dat er ooit nog iemand voor zorgt dat ik onzeker op mijn eigen bank zit. En daar was het gister. Heel voorzichtig kon ik  zeggen dat ik blij was met mijzelf. Trots op waar ik nu ben gekomen. Blij met mijn kennis. Blij met mijn persoonlijkheid. Ik ben eerlijk en oprecht. Je kunt op mij op me rekenen en  je weet wat je aan me hebt. Ik heb geen dubbele agenda. Het is nemen, of vergeten. Mijn leven is op dit moment verre van perfect, maar ik ben blij met wat ik heb. En dat, lieve mensen is mijn eerste grote stap richting de zon. Weg uit de schaduw. Eindelijk.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s