Geluksmomentje?

Geluk zoeken in kleine dingen, het klinkt heel eenvoudig. En dat zou het ook moeten zijn. Dagelijks ben ik op zoek naar mijn eigen geluksmomenten. Man, deze momenten zijn zo ontzettend nodig in mijn altijd donker denkende geest. Ik mag altijd wel heel humoristisch en luchtig over komen, van binnen zwerft altijd een zwart wolkje met mij mee. Dit is als vanaf kinds af aan. Nu ik wat ouder wordt kan ik hier meestal de (zwarte) humor wel van inzien. Ik ben een ontzettend vrolijk mens, met een donkere ziel. Klinkt heel zwaar, is het niet. Hey, in sommige situaties zelfs handig. Waar een ander eeuwig over piekert, hak ik een knoop door. Kom op, niet janken. Lekker zwart wit. Zo ben ik werkelijk te verdelen in twee persoonlijkheden. (Schuilt hier een persoonlijkheidsstoornis?) 


Ik ben soft genoeg om te huilen door een reclame en hard genoeg om mijn schouders op te halen bij de dood. Nu moet ik wel eerlijk zijn, je moet van hele goede huize komen wil je mij in het donkerste hoekje van mijn ziel laten kruipen. Hoe dat in mijn tiener jaren anders was, ben ik nu in eerste instantie een softie. Gek op de mensen die mij raken en inspireren. 

Misschien is de reden hier achter wel, dat ik altijd alles opmerk. Daarom zie ik dus ook heel veel woede en verdriet. Wanneer iemand er door heen zit, kan ik dit bijna voelen. Ik ben vooral gevoelig voor zenuwen, stress en woede. Dit heeft vaak de overhand, omdat het zo simpel is om toe te geven aan duisternis. Het is voor mij veel makkelijker om rustig, bedachtzaam en somber te zijn. Niet dat ik eeuwig depressief ben, begrijp me niet verkeerd. Het is gewoon de aard van ’t beestje. Volgens mij ben ik zelfs allergisch voor de zinnen “i love my life” etc. 

Omdat mij geluksmomentjes niet heel vaak opvallen, komen sommige momenten daarom dubbel zo hard bij mij binnen. Nu dacht ik bij mijzelf, kan ik dat ook omdenken? Ook al zie ik dus niet altijd de momenten die mij gelukkig zouden moeten maken, ze zijn er wel. En als ik ze dan opmerk, vullen ze mijn hart en ziel met vreugde en dankbaarheid. Het zou me zo emotioneel kunnen maken dat mijn ogen vol lopen met tranen. Op deze momenten vullen zelfs de donkerste hoekjes in mijn ziel zich met de kleuren van de regenboog en een warmte die mijn wangen laat blozen. En daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Een HSP-er zijn is soms heel onhandig, maar man wat zijn die gelukkige emoties toch mooi. 

Advertenties

Schoolreis

Als je een controle freak bent, is het loslaten van je kinderen het meest lastige wat er bestaat. Vandaag zijn de kinderen op schoolreis. Wat leuk. Echt. Not. Met bijna de hele school naar Slagharen. Zoveel kinderen. Zoveel onrust. Ik heb over elk vermissingsscenario nagedacht. Laat staat het toevertrouwen van je kinderen aan een wildvreemde buschauffeur. Ja, het is ontzettend ver gezocht. Maar ja, het hoofd van iemand zo complex als het mijne, is amper te volgen. Ik lach en doe alsof ik enorm blij voor ze ben. Leuk!!! Schoolreis!!! 

De hele week zijn de kinderen al zenuwachtig voor wat komen gaat, het is een hele spannende dag voor kinderen die het best functioneren op een gestructureerde schooldag. Veel woedeaanvallen en huilbuien gaan vooraf aan de dagen voor het schoolreisje. Esmée is doodnerveus, Colin zoekt ruzie om het kleinste dingetje. Esmée heeft daarnaast kennelijk wat trekjes van mij overgenomen. Het arme kind was al vanaf zondag ongerust over het feit dat ze te laat zou komen. 

Vanmorgen, 6:00. Onze nooit mee te krijgen kinderen zijn aangekleed en hebben zelfs al hun tanden gepoetst. Ze zijn er klaar voor. Eindelijk is de dag daar. Esmée blijft zich focussen op de klok. “Mam, echt niet later dan 8:15 op school hoor.” “Mam, we moeten zo echt gaan!” (Het is 7:15) Waar Esmée in paniek raakt, begint Colin (zoals altijd) tegengas te geven. 

“Misschien moet ik maar niet gaan, het is vast hartstikke dom.”
“Ik kan me toch niet gedragen.”
“Ik wordt toch weer gepest”
“misschien doe ik me wel pijn” ” Ik heb geen zin om in de regen te lopen!!!” “Ik blijf wel op mijn kamer”

Zo kan Colin net zolang door gaan totdat ik bijna het punt bereik om hem daadwerkelijk thuis te houden. Het komische is, dat hij vanaf het moment dat hij de auto in stapt, ook ineens over de tijd gaat zeuren. Op school is hij ons al snel vergeten, rent naar zijn vriendjes. Nu begint het stuiteren. Succes juf, succes meester. Mijn stuiterbal gaat tekeer alsof ik hem heb laten badderen in koffie en redbull. 

Inmiddels slaan bij Esmée de zenuwen om naar lichte paniek. Ze klampt zich vast aan de juf met 2 armen. Ze is zo zenuwachtig.. Een angstig lachje krijgt ze nog op haar gezicht. 

Daar sta je dan. Mama de controle freak. Een stuiterend kind, een angstig kind. En ik ga niet mee. Ik draag ze over. Stiekem heb ik ze een briefje in de broekzak gestoken met telefoonnummers. Niet dat ik veel verschil kan maken op deze afstand, maar het is in iedergeval wat. 

Zwaaien naar donkere ramen in een grote bus. Moeders en vaders zijn op zoek naar hun kind. Een jongetje begint te huilen, hij wil terug zijn moeder. Het is niet mijn zoon, maar ik kan zo mee huilen. Het arme kereltje. Kijk ‘m nou.. 

Colin is inmiddels op 3 verschillende plekken te vinden achter in de bus. Door hard op het raam te slaan weet hij mijn aandacht te trekken. Esmée zie ik zo niet zitten. Wat slecht!! Straks denkt ze dat ik haar niet uitzwaai! Ik zoek aan de ene kant van de bus, Rob aan de andere. Hij haalt een keer zijn schouders op, kan haar niet vinden hoor! En daar gaat de bus. Luid claxonerend. Ik zwaai van begin tot eind, hopelijk ziet Esmée mij wel. Ik kijk nu al uit naar het moment van terug komst. Veilig weer thuis. Verstopt onder de stoel. Het grapje die ik zelf bij mijn ouders uithaalde. En ook ik zal er straks heel verbaast op reageren. 

kind, waar ben je?

Vanavond waarschijnlijk nog één keer een woede aanval van beide kinderen, waarbij alle stress van de dag er uit komt. Even knallen tegen elkaar. Vanaf morgen weer door. Door alsof niemand zich druk heeft gemaakt. Alsof het allemaal heel soepel en vanzelf ging. 

Heerlijk, die dag na het schoolreisje. Kijk er nu al naar uit. 

Verjaardag zonder jou

Alweer een verjaardag zonder jou.
Zonder je dikke knuffels en de eeuwige lach op jouw gezicht.

Geen woord kan beschrijven, wat voor leegte je bij mij achterliet.
Nog elke dag heb ik je nodig, het is zo moeilijk zonder jou.
Ik mis de emmers vol met liefde die je altijd aan ons gaf.
Ze zeggen dat de tijd alle wonden heelt, maar deze wond blijft open alsof deze onherstelbaar beschadigd is.

Jij was namelijk de gene die het altijd beter maakte.
Jij was de man van de magische knuffels vol met troost.
Jij was de man, de man die mij begreep.
De man die wist hoe moeilijk ik het soms had, zonder het te vragen.
Een blik was voldoende, dan wist jij al hoe het zat.

Hoe vaak hebben wij er over gesproken, over jou grote angst in dit leven.
Jouw angst om ernstig ziek te worden, met een langzame dood.
En ik weet het echt wel opa, dit is wat je wou.
Geen lang ziektebed, geen oude zieke man, wachtend op de dood.
Zelfs je dood was typerend en van binnen weet ik dat het zo moest zijn.
Jij hebt gekregen wat je wou. Geen afscheid, geen gehuil aan jouw bed.

Maar wat had ik graag voor de laatste keer wijze woorden van je gehad. Ik had me schrap willen zetten voor wat komen ging, met man en macht vasthouden tot je laatste adem. Voorbereiden op die knal die komen ging. Ik had voor je willen schreeuwen tegen elke arts, dat ze beter hun best moesten doen en dat ze harder moesten werken.
Schreeuwen uit woede en schreeuwen uit onmacht.
Voor jou had ik hemel en aarde bewogen, voor nog die ene extra dag.

Gelukkig kreeg jij wat je wou. Op jou favoriete moment van de dag. Het tijdstip waarop de meeste mensen nog slapen, kijkend naar het beginnen van een nieuwe dag.
Luisteren naar de vogels met hun prachtige ochtend groet.

Jouw enige moment van echte rust, in je altijd drukke dag.
Jij, een sigaretje en de druppels in het gras.


 

 

 

Perfectie

Gisteren kwam er een Artikel  online ivm de nieuwe Linda.
In eerste instantie herkende ik de bn’er van deze nieuwe cover niet. Dan tijdens het lezen van het artikel wordt het me duidelijk dat dit een dusdanig gefotoshopte foto van Linda de Mol zelf is. Onherkenbaar! Hiermee pakken ze in het tijdschrift een “probleem”  van nu aan. Ons beeld van de wereld is door de media gemanipuleerd. Iedereen houd van zijn of haar leven, met bijhorende accounts die er uitzien alsof ze door media deskundigen in elkaar zijn gezet. #LOVEMYLIFE is de spreuk die Linda. noemt.
Iedereen is tegenwoordig online dol op het leven. De mooiste foto’s met  #Perfect #love #behappy #lovemylife mogen daarbij niet ontbreken, want ó wee als iemand in de gaten heeft dat het allemaal niet zo perfect is. Gooi er daarnaast dagelijks een quote op waarmee je online vrienden motiveert om ook zo van het leven te houden, net als jij!

b57a8e2ce16d06307f423034ef52404f

Want het leven is geweldig, de wereld is geweldig. Wij zijn geweldig. Wat is het leven toch mooi!! We huppelen over wolkjes en rennen door een glitter regen òòk als we ongesteld zijn! Het is 1 en al pracht en praal.

Waag het niet om anders te beweren online! Waag het niet om te zeggen, dat je helemaal niet blij bent met hoe het leven op dit moment gaat. Durf niet te tonen, dat het moederschap + werken + huishouden + sporten op sommige dagen helemaal niet zo is als je had gehoopt. En dat je in een ruimte vol met familie en vrienden eenzaam bent. Nee, toon niet aan de buiten wereld dat je familie vol zit met mensen die je in de steek zullen laten en pijn doen. Dat je opgroeit zonder liefde. Dat je niet uit de kast durft te komen, omdat je familie niet accepteert dat er meer is dan het hetero huwelijk. Dat je wakker ligt van financiële ellende en een baan wat je ongelukkig maakt. En waag het niet om te vertellen, dat je helemaal niet blij bent met jezelf. Vertel niet dat je niet mee durft te doen aan de #nomake-up challange omdat je jezelf lelijk vind. Dat je “dikke” mensen helemaal niet zo mooi vindt en je dood schaamt dat je ooit dit gewicht hebt behaald. Dat je elke ochtend met tranen in de ogen naar je outfit kijkt, omdat het helemaal niet zo leuk staat op jou lichaam, maar perfect stond op de slanke paspop in de winkel. Niet laten zien dat je jaloers bent op mensen die het (zo lijkt het) beter hebben dan jou. Waag het niet dit te laten zien. Toon geen zwakte. Dan vreten ze je op online.
Deze gedachten laat je hoogstens vrij onder de douche, zodat ze weg kunnen spoelen door de riolering en het daglicht niet zullen bereiken.

Wees elke dag perfect. Toon je shake op instagram. Deel je zo enorm motiverende quote op Facebook. Een gevatte uitspraak op Twitter en als kers op de taart een fantastische foto op LinkedIn. Straal uit dat jij het leven bij de kloten hebt! Man, wat heb je alles goed onder controle. Elke dag schijnt de zon op je gezicht als de wekker gaat. Altijd uitgerust en nooit is het teveel. Nooit een slechte dag.

Zoals in het artikel ook beschreven wordt, is het gewoon doodvermoeiend om te voldoen aan al die liters perfectie wat we dagelijks in ons opnemen. Het is bijna niet haalbaar en de mensen die overspannen zijn, gaan door tot ze er bij neer vallen. We mogen immers niet laten zien dat het allemaal even niet meer lukt. Tegenwoordig mogen we niet meer falen.

Hoe zwaar is dit voor onze nog opgroeiende kinderen? Hoe zwaar is het, om net te beginnen op de hoge school, waar de focus inmiddels niet bij studie resultaten ligt, maar bij het perfecte uiterlijk? Je mag niet laten zien dat je te slim bent, want dan ben je een NERD. En nerds zijn een bedreiging voor onzekere maar bloedmooie mensen. Deze mensen hebben vaak namelijk niet veel meer in te brengen dan hun mooie uiterlijk en make-up tips. Dus, verdedigen zij dit met pest gedrag. Het is onmenselijk hoe ver het pesten tegenwoordig gaat. En dan denk je eindelijk klaar te zijn met school, kom je op het werk en gaat het daar verder. Want jij kan zomaar een bedreiging zijn op het werk. En dat, is weer een reden om te pesten. Ik sta versteld van pesterijen bij volwassenen. Pesterijen uit onzekerheid en jaloezie, omdat mensen echt denken te moeten voldoen aan alle hoge eisen. En wanneer die perfectie niet gehaald kan worden, moeten ze iemand neer halen die het wel lijkt te kunnen. Een vicieuze cirkel met als hoofddoel en grootste valkuil: perfectie.

Het is echt enorm belangrijk om van jezelf te houden. Maar om van jezelf te houden, hoef je niet perfect te zijn. Hou ook van de “slechte” dingen van jezelf. Lach gewoon om je onbenulligheid, trek die schouders op als je er eens niet uit ziet alsof je zo uit de etalage bent gestapt.
Durf eens een echt gesprek op tafel te gooien, over dat het allemaal helemaal niet zo mooi is. Verbreek taboes.
Zelf ben ik ook aan het afkicken van perfectie, maar merk aan mijzelf dat ik soms drie dubbel stil sta, bij wat mensen zien als ze mijn instagram, twitter of Facebook bekijken. 
Mijn leven is namelijk alles behalve perfect en ik ben de laatste die dit zou willen uitstralen. Daarom ging ik bij mijzelf ten rade en vroeg me af, wat wil ik dan wel graag tonen? Ik wil graag dat mensen mij zien als een gepassioneerde werknemer in de zorg, die knetter gek is op haar man en kinderen. Iemand die graag samen is met familie en vrienden, als het maar niet elke dag is. (sorry) Dat ik een goed belezen persoon ben, die weet wat ze wil. (ondanks dat ik dus niet altijd weet wat ik wil)
Maar wat is het alternatief voor perfectie? Wat kun je wel aan de buitenwereld laten zien, zonder twee gezichten te hebben. Wat dachten jullie van passie? oprechtheid?

Kijk eens in de ogen van een gepassioneerd persoon, luister naar wat diegene te vertellen heeft over het onderwerp wat diep genesteld zit in de ziel, waar ogen van gaan glinsteren. Hou je lippen even op elkaar en laat jezelf mee slepen in de passie van een ander. Een week geleden overkwam mij dit tijdens een gesprek. De vrouw in kwestie was zo ontzettend gepassioneerd aan het uitleggen waarvoor haar organisatie stond, dat deze voor mij niet meer stuk kon. Ze vertelde haar verhaal met handen en voeten, haar ogen glommen van trotsheid.

Daarnaast is oprechtheid zo belangrijk. Hoe verlossend zou het zijn, om eens aan tafel met wat moeders te kunnen zeggen dat je het moeder zijn op sommige dagen de hemel in prijst, maar op sommige dagen wel kan vervloeken? Dat je, als je dit van te voren had geweten misschien nooit aan kinderen was begonnen. Hoe fijn zou het zijn, om dit soort uitingen te kunnen doen zonder mensen te shockeren? Gewoon door eerlijk en oprecht te zijn naar elkaar. Zonder te oordelen of beoordeeld te worden vrijuit kunnen spreken.
Een foto die eigenlijk heel erg leuk is, maar waar je wallen zichtbaar op zijn wel durven te delen. Hoe komt het toch dat onze foto’s perfectie uitstralen, terwijl het gezicht van een doorsnee persoon er never nooit niet zo mooi egaal uit kan zien? De meeste profiel foto’s zijn doordacht en alles behalve spontaan. Nog zo iets uit de neppe online wereld.
Wat denken jullie, die leuke ” spontane”  foto wat ik voor mijn blog, Facebook etc. heb gemaakt. Zo spontaan is die foto niet. Genoeg make-up, een filter en juiste belichting kwamen er aan te pas. Ongeveer 50 foto’s, tot ik bij dit “spontane”  plaatje kwam en nog twijfel ik of ik er wel leuk genoeg op sta.

Laat je niets wijs maken. Niemand is perfect. Streef niet naar perfectie, want dit is niet te behalen. Ik doe het zelf al jaren, het beste, hoogste resultaat willen behalen bij ALLES wat ik doe. Ik ben nu bijna 27 en moe. Dood moe van het “vechten” naar mijn eigen veel te hoge verwachtingen. Dus probeer ik af te kicken van deze perfecte ziekte, ik doe er niet aan mee. Dan er maar een dag moe uit zien. Sorry, met al mijn allergieën heb ik gewoon geen zin in make-up. Mijn ogen tranen zo erg, dat ik na 5 minuten het zelfde uiterlijk heb als de mannen van Kiss. Zelfs waterproof make-up kan het niet winnen van mijn hooikoorts! Of ik ziek, moe of overspannen ben? Nee joh, dit is gewoon mijn gezicht wanneer ik om 5:45 moet opstaan en geen make-up draag. Alles behalve perfect dus.

 

Jongens en de kleur blauw

Al vanaf het moment dat je zwanger bent van een jongen, worden stereotypes duidelijk. Je krijgt voornamelijk blauwe en groene kleding/speeltjes cadeau. Je baby kamer gaat hoogstwaarschijnlijk de tinten blauw, groen, grijs bevatten. Is helemaal niet erg, wel grappig. Wie heeft dit eigenlijk besloten? Waarom verf je een baby kamer niet roze voor een jongen? Omdat het eigenlijk niet kan. Nu wil mijn brein graag weten, waarom dat niet kan.  Continue reading “Jongens en de kleur blauw”

Mister ADHD

Terwijl dat ik tijdens een welverdiend rustmoment op de speeltuin met Colin in een grote hangschommel lig, kan ik zijn hersens bijna horen. Colin kennende, gaat op dit soort rust momenten zijn brein met hem aan de haal. 

En dan zo ineens uit het niets: “wat een naaistreek eigenlijk hè, dat van Hitler?” (Uhh hallo,  taalgebruik!) Colin begint aan z’n verhaal. “Wist je wel mam, dat hitler zich voordeed als een goede man? Een man met goede ideeën die iedereen zou gaan helpen?  En toen hij genoeg volgers had, BATS! oorlog veroorzaken.” 

Stiekem grinnik ik. Ja hoor, colin is op dreef. Uitleg na uitleg over oorlogen en grote namen volgen. Dit “gesprek” duurt niet eens veel meer dan 5 minuten. 

Hij ligt al 5minuten rustig tegen mij aan. 


Zolang zijn hoofd hem bezig houdt, komt zijn lichaam tot rust. Hier pak ik stiekem even een knuffel momentje uit, zonder dat hij het door heeft. Knuffel momentjes zijn zeldzaam bij iemand die 24/7 hyperactief is. Colin heeft op de èèn of andere manier iets ongemakkelijks als het gaat om knuffels. Meestal zijn dit vluchtige knuffels wat zo nu en dan in combinatie komt met een kopstoot. 

Terwijl de zon aan het branden is op mijn gezicht en ik bijna wegdommel, komt Mister ADHD weer terug. Hij springt lomp van de schommel af waardoor ik met een knal heen en weer ga en uit mijn rust moment wordt gerukt, snel sprint hij even heen en weer tussen de twee veldjes en springt vervolgens met voeten vol zand weer in de schommel. 

Zo, ik heb een gratis gezichtsscrub te pakken! Bedankt vriend.