Geluksmomentje?

Geluk zoeken in kleine dingen, het klinkt heel eenvoudig. En dat zou het ook moeten zijn. Dagelijks ben ik op zoek naar mijn eigen geluksmomenten. Man, deze momenten zijn zo ontzettend nodig in mijn altijd donker denkende geest. Ik mag altijd wel heel humoristisch en luchtig over komen, van binnen zwerft altijd een zwart wolkje met mij mee. Dit is als vanaf kinds af aan. Nu ik wat ouder wordt kan ik hier meestal de (zwarte) humor wel van inzien. Ik ben een ontzettend vrolijk mens, met een donkere ziel. Klinkt heel zwaar, is het niet. Hey, in sommige situaties zelfs handig. Waar een ander eeuwig over piekert, hak ik een knoop door. Kom op, niet janken. Lekker zwart wit. Zo ben ik werkelijk te verdelen in twee persoonlijkheden. (Schuilt hier een persoonlijkheidsstoornis?) 


Ik ben soft genoeg om te huilen door een reclame en hard genoeg om mijn schouders op te halen bij de dood. Nu moet ik wel eerlijk zijn, je moet van hele goede huize komen wil je mij in het donkerste hoekje van mijn ziel laten kruipen. Hoe dat in mijn tiener jaren anders was, ben ik nu in eerste instantie een softie. Gek op de mensen die mij raken en inspireren. 

Misschien is de reden hier achter wel, dat ik altijd alles opmerk. Daarom zie ik dus ook heel veel woede en verdriet. Wanneer iemand er door heen zit, kan ik dit bijna voelen. Ik ben vooral gevoelig voor zenuwen, stress en woede. Dit heeft vaak de overhand, omdat het zo simpel is om toe te geven aan duisternis. Het is voor mij veel makkelijker om rustig, bedachtzaam en somber te zijn. Niet dat ik eeuwig depressief ben, begrijp me niet verkeerd. Het is gewoon de aard van ’t beestje. Volgens mij ben ik zelfs allergisch voor de zinnen “i love my life” etc. 

Omdat mij geluksmomentjes niet heel vaak opvallen, komen sommige momenten daarom dubbel zo hard bij mij binnen. Nu dacht ik bij mijzelf, kan ik dat ook omdenken? Ook al zie ik dus niet altijd de momenten die mij gelukkig zouden moeten maken, ze zijn er wel. En als ik ze dan opmerk, vullen ze mijn hart en ziel met vreugde en dankbaarheid. Het zou me zo emotioneel kunnen maken dat mijn ogen vol lopen met tranen. Op deze momenten vullen zelfs de donkerste hoekjes in mijn ziel zich met de kleuren van de regenboog en een warmte die mijn wangen laat blozen. En daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Een HSP-er zijn is soms heel onhandig, maar man wat zijn die gelukkige emoties toch mooi. 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s