Liefde 

Liefde, het enige wat je nodig hebt. Nou ja, dat beweren veel mensen. Ik ben een soft persoon als het om liefde gaat. Liefde neemt alles over. Je kunt niet meer denken, niet meer eten. Je lichaam vol met vlinders. Ik huil om liefdes verhalen, vul mijn hart en ziel met romans. Ook probeer ik elke dag mijn liefde te laten zien aan mijn gezin. Houden van elkaar sleept je door alle ellende. Elkaar vast houden wanneer het moeilijk is, functioneerd als een anker in een stormachtige zee. 

Na een paar jaar huwelijk zegt iedereen dat het wel minder wordt. “Zo blijf het echt niet altijd hoor!” Het knuffelen wordt minder, minder sex, minder alles. Eigenlijk heb ik hier na 8 jaar huwelijk nog niet veel van gemerkt. Tja, sommige dingen worden inderdaad gewoon. Maar de liefde is er nog. De vlinders vliegen nog steeds in mijn buik en hoofd. 

 De laatste weken mocht ik helpen met het organiseren van de bruiloft van mijn lieve tante. Super leuk om te doen. Avonden lang zwijmelen met foto’s en ideeën. Dromen bij de TLC programma’s over bruiloften met jurken waar je zowat een auto van kunt kopen. Zelfs de stoerste boerin heeft wel eens gedroomd over het dragen van zo’n jurk. De dag verloopt soepeltjes, het zonnetje schijnt, iedereen heeft plezier, iedereen is gelukkig. Tranen van geluk. Hoe fijn is het, om even alle ellende van de wereld te vergeten. Even een dag in een bubbel leven. Een dag in het teken van liefde. Een dag zonder verdriet. Alleen maar geluk. Waarom kan het niet altijd zo zijn? Mijn liefdes tank is in iedergeval weer even bijgevuld! Voorlopig kan mijn hart er weer tegen aan. 

Advertenties

Aardbeien 

Het is druk, ik heb het warm..en om heel eerlijk te zijn heb ik niet veel zin meer. Het is mijn derde avond dienst en 22:00. “Zuster, loop even mee naar de keuken” in gedachten loop ik mijn lijstje af, ik heb nu geen tijd voor de extra aandachtzorg, wetende dat er nog wat dames zijn die ook de pyjama aan willen. 

“Hier kijk eens, de twee mooiste aardbeien van vanmiddag, speciaal voor jou.” Het komt uit een goed hart, met een hoopvolle lach. Het laatste waar ik op dit moment tijd voor heb, is op mijn dooie gemak aardbeien eten.. 2 aardbeien op een schaaltje, mes en vork er naast.  

“Wil je liever suiker of slagroom er bij?” Nee zo is prima! Ik rem haar vlug af, voordat ik zo een feestmaal weg moet eten. Kom, dan gaan we even zitten. Een opgelucht gezicht. Haar had ik niet graag teleur willen stellen. 

“Ik zoek de hele middag al naar een telefoon nummer, maar heb geen idee waar ik het heb gelaten. He bah, nu lig ik er straks wakker van.” Ik bied aan om tijdens het snoepen even op mijn telefoon te kijken en binnen 1min heb ik het desbetreffende nummer gevonden. Verbaast over de huidige technologie en enorm dankbaar zwaait ze me uiteindelijk uit. 

“Welterusten zuster, hopelijk tot snel!” Op het moment dat ik snel naar de volgende dame loop, ben ik even vergeten hoe moe mijn benen zijn. Even vergeten dat ik geen zin meer had en naar huis wou. Dit zijn de momenten waarop ik mij besef waarom ik dit werk doe. Deze 10 minuten aandacht aan iemand die alleen zit, zijn nog belangrijker dan de 30 minuten zorg die ik haar daarvoor gaf. 

Die 10 minuten, lieten weer even zien wat een dankbaar en mooi beroep ik heb gekozen. Het is druk en onrustig in de instelling, bezuiniging is het meest gebruikte woord in de zorg. Maar uit eindelijk ben ik daar maar voor 1 ding. De bewoners.