Grote zus

Grote zus zijn heb ik altijd als een grote verantwoordelijkheid gezien. Je beschermt elk kind kleiner dan jou in het gezin, dit is voor mij een ongeschreven regel. Bij uitval van een ouder, zorg je voor de broertjes en zusjes onder je. Klaar. Geen discussie. 

Met veel liefde en ongewenste bemoeienisen vervul ik deze taak al vanaf 1993 met grote passie. Toen ik nog jonger was, sloeg ik er op los wanneer mijn zusje of broertje in moeilijkheden waren. Denk maar niet dat hun zonder gevolgen gepest werden. Zonder na te denken en compleet impulsief rende ik naar buiten wanneer 1 van de 2 huilend binnen kwam. Of mijn ouders er altijd blij mee zijn geweest denk ik niet, maar het kwam uit een goed hart. En nog steeds, zal ik zonder twijfels ingrijpen waar nodig. 

Het moederen en vele bemoeien heeft mijn zusje vooral moeten verdragen. Zelfs nu zij op zichzelf woont “moeder” ik nog over haar. Ben ongerust wanneer ze uit gaat etc. er zullen veel mensen zijn die dit niet goed zullen begrijpen. Ze heeft toch al een moeder? Niets ten nadele van mijn ouders, maar onze opvoeding is heel “vrij”. Red jezelf, val maar eens goed op je snufferd en los je probleem zelf op voordat je om hulp komt vragen. Niks mis mee, hiermee ontwikkel je zelfstandige kinderen in de huidige verwende maatschappij. Alleen ben ik als de dood dat mijn zusje dezelfde problemen of fouten zal mee maken als mijzelf en bemoei ik me dus dagelijks met haar. (Sorry lief!

Nu ik sinds 2 jaar nog een klein broertje onder mij heb mogen verwelkomen, is mijn moederlijke hart nog softer geworden. Het ventje kan (bijna) niets verkeerd doen en voelt aan als een beetje van mijzelf. Een aantal jaar geleden hebben Rob en ik samen besloten dat wij absoluut geen 3e kindje in ons gezinnetje kunnen verwelkomen, ivm alle problematiek rondom Colin en Esmée. Hierdoor genieten wij dubbel van de kleintjes om ons heen en verwennen wij deze ontzettend. 

Vandaag is het kleine mannetje eindelijk weer thuis na onze vakanties. Ook is het middelste broertje weer thuis na 3 weken bij onze moeder te zijn geweest. Nu voelt het weer compleet. Iedereen is op +/- 10 min afstand van me vandaan. Heerlijk gevoel! In de auto bij mijn vader bespraken we het moedergevoel wat ik over mijn zusje en broertjes heb. De laatste week had ik gewoon heimwee. Heimwee naar ontbrekende familie om me heen. Heimwee naar de delen van mijzelf. Want stuk voor stuk dragen ze een stuk van me mee. Een stukje van mij hart. Altijd in mijn hoofd. Voor een controle freak is het soms best ingewikkeld. Ik maak mij zorgen over situaties die me eigenlijk niet eens aangaan. Maar ja, dit zit nou eenmaal in me. 

Ondanks dat ik soms kan zeuren en niet snel tevreden ben, bedoel ik alles wat ik doe alleen maar goed. Het komt uit een liefdevol hart, wat ervoor vecht om de gemaakte fouten van mijzelf te herstellen en voorkomen bij mijn jongere gezinsleden. Want ook al wonen we ondertussen niet meer in 1 huis, ze zijn altijd in mijn gedachten. En zolang het kan en zij het toelaten “moeder” ik er lekker op los. 

Waarom grote zus zijn tof is! 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s