Defecte filters. 

De onbegrepen einzelgänger. Zo voel ik me weer de laatste tijd. Mijn hele leven koester ik al de rustige momentjes alleen. Mijn batterij moet opladen. In welk mate dit nodig is, hangt af van allerlei omstandigheden. Toen ik nog jonger was had niemand enig idee waarom ik mij toch zo terug trok. Dagenlang kon ik rustig en alleen naar buiten zitten te kijken en niemand wist waarom. Is het een depressie? Misschien soms, maar het is zeker niet de hoofdzaak. 

Sinds een paar jaar weet ik dat mijn “filter” niet goed werkt, waardoor ik emotioneel en zintuigelijk overprikkeld raak. Meestal is dit met een rustig avondje weer opgelost. Maar dit kan ook serieuze gevolgen van dagenlange vermoeidheid en lusteloosheid opleveren. Op die momenten wil ik gewoon thuis op de bank hangen. Even terug keren in eigen gedachten en zonder aandacht te geven aan andere dingen. Filteren in mijn eigen huis werkt het beste, mijn hersens hebben namelijk in de loop der jaren geluiden weten te herkennen en opslaan waardoor ik deze steeds beter kan uitschakelen/filteren. 

Wanneer ik hier last van heb, voel ik me vaak een lastig persoon. Nee ik heb geen zin in een uitstapje, nee rob haal jij de kinderen maar even alleen op. Zo kan ik veel smoesjes bedenken om maar zoveel mogelijk tijd alleen te zijn. Vanavond is het zelfde. Ik lig met onze lieve Spot op bed, tv aan en dom scrollen op internet. Mijn hoofd is helaas te overprikkeld om een boek te lezen. 

Toen Esmée pas geboren was, heb ik een fase gehad waarin het mij allemaal veel te veel werd. Esmée vroeg ontzettend veel aandacht (kennelijk niet zonder reden weten we nu) en ik vond het moeilijk om al mijn tijd te delen met een gezin wat op mij rekende. Angstaanvallen plagen mij al sinds mijn pubertijd en deze kwamen regelmatig voor in deze periode. Ik las een artikel waarin stond dat het hebben van een kat als huisdier ontspannend kan werken. 

het is onmogelijk om boos naar een spinnende en slapende kat te kijken.

Wetenschappers hebben ontdekt dat de ademhaling en het spinnen van een kat de hartslag en het stress level van een persoon kan vertragen. 

Puntje bij paaltje. Ik ging op zoek naar een kitten. Daar vond ik bella, onze lieve poes. Bella is inmiddels een onmisbaar lid in ons gezin en ik durf oprecht te zeggen dat ik dankzij de liefde van deze kat door de zwaarste momenten heen gekomen. Wanneer het niet goed gaat, is bella om je heen te vinden. Wandelende portie oxazepam en therapeut in 1. Ondanks dat wij een “honden familie” zijn is voor mij onze poes het dierbaarste huisdier wat ik ooit heb mogen hebben. Voor iemand die overprikkeld is, worsteld met paniek aanvallen en zo veel meer is het duidelijk geworden dat een kat een rijkdom kan zijn op de dagen dat de  einzelgänger weer de kop op steekt. De laatste weken had(heb?) ik het nogal zwaar. Ons gezin heeft een paar behoorlijke tegenslagen moeten verwerken en op het werk lijkt de emmer over te lopen. Wanneer het zorgen na het werken niet op houdt, maar ook in huis verder gaat zonder dat er iemand aan de handrem trekt druppelt de emmer langzaam tot de rand toe vol. 

En zo zit ik afgelopen week ineens in de auto. Opweg naar een kitten. Een 2e bron van onvoorwaardelijke liefde en ontspanning. Impulsief? Nja, een beetje. Geliefd? ENORM. 

Zeg nou zelf. Hoe kun je hier nou niet van opknappen? En nee, ik zeg niet dat je huisdieren moet gebruiken als een troost. Naast het feit dat katten een rustgevend effect hebben op mijn lichaam, ben ik samen met de rest van het gezin dol op dieren. Een gezin met huisdieren is gezonder en gelukkiger dan een huis zonder dier. Daar ben ik van overtuigd. Liefde geven en ontvangen van een dier is de meest pure vorm van liefde. Een dier heeft geen oordeel. Een dier ziet je als familie en kijkt niet naar je uiterlijk. Laat dat nou precies het soort liefde zijn waar mijn ziel soms naar snakt.  

Advertenties

De vrouw in de hoek. 

Als er iets is wat ik interessant ben gaan vinden tijdens mijn studie is het wel alzheimer. Mijn eerste ervaring was een stage  adres  op een locatie waar alleen maar zorgvragers verblijven met een psychische aandoening. Verschillende afdelingen oa. Korsakoff, alzheimer, psychiatrie. Mijn eerste dagen taste ik voorzichtig af, ik was voor een paar bewoners doodsbang. Een man, 3 koppen groter dan mij kon op het ene moment rustig slapen in de stoel en ineens opstaan om de boel kort en klein te slaan. Daar moesten ook de mede bewoners, het personeel en bezoek aan geloven. 

Een andere vrouw riep de hele dag haar naam …. is ziek. En dat op repeat vanaf het moment dat ze wakker was tot ze weer in slaap viel. Dan was er nog de vrouw met een gebroken arm, artsen vonden dat dit met een pin prima hersteld kon worden. Het gevolg? Mw. trok net zolang aan de pinnen tot dat ze deze er zelf uit trok. Geloof me, voor een net beginnende stagiaire zijn dit ontzettend indrukwekkende momenten. 

Maar wat het meeste indruk op mij heeft gemaakt is de vrouw in de hoek. Deze vrouw zat bewust op een stoel in de hoek, met haar rug richting de muur van de keuken. Deze vrouw drukte zichzelf namelijk voortdurend naar achteren. Telkens werd ze door het personeel netjes weer aan tafel gezet, zonder wat te zeggen. Deze mevrouw sprak geen woord meer. Het enige geluid was het niet te stoppen knarsen van haar tanden. Na meerdere diensten ging dit geluid soms door merg en been. Hoe nerveuzer, hoe harder het knarsen. Soms een kreet van verdriet of woede. 

Met bijna alle zorgvragers is contact te maken, een lach te voorschijn toveren door een kinderliedje te zingen, een grapje te maken etc. Maar deze vrouw was anders, soms een glimlach maar haar ogen verraden haar verdriet. Nog niet eerder had ik zulk intens verdriet gezien in iemands ogen. Dag in dag uit probeerde ik haar te bereiken. Elke dag die pijn en verdrietige blik. Haar familie was liefdevol, trouw bezoek. Mw kreeg vaak nieuwe kleding, alles wat ze nodig kon hebben was aanwezig. Ik besloot me in haar te gaan verdiepen. Een wereldreisigster, hoog opgeleide vrouw. Foto’s waarop ze in Afrika les geeft aan kindjes. Grote lange reizen waar ik alleen maar van kan dromen. 

Tekeningen van de school waar zij les gaf. Een geliefde vrouw, zonder gezin. Een leerkracht in hart en nieren die goed was voor elk kind. Een vrouw die dagelijks haar hersens gebruikte voor zaken waar wij amper bij stilstaan. Hoe zou het gevoeld hebben toen ze doorhad dat haar hersens haar in de steek gingen laten? Wanneer je beschikt over een prachtige stel hersens die je de wereld hebben laten zien, die het verschil hebben gemaakt? 

Daar was de oorzaak van het verdriet. Mw had een verzoek ingediend voor euthanasie nadat zij er achter kwam dat zij alzheimer had. Dit proces was goed gekeurd, volledig door de molen. Tot de dag aanbrak waarop het zou gebeuren. 1 van de 2 artsen trok zich terug. Zijn geweten kon het niet aan om een intelligente vrouw te laten gaan. Omdat Mw op dat moment al verder gevorderd was in haar ziekte, werd een 2e aanvraag afgekeurd. Mevrouw was inmiddels volgens de wet niet meer wilsbekwaam. En daar zat ze dan, op de stoel. Vanwege het geweten van een ander. Knarsetandend, wiebelend in de hoek. Langzaam begaf haar intelligentie het en kwam er geen woord meer uit. Opgesloten in haar eigen brein. 

Nooit zal ik haar vergeten, vooral de blik in haar ogen staat op mijn netvlies. Vandaag, in de laatste uren van wereld alzheimer dag, zit ik te denken aan de euthanasie wet. Hoe deze verdrongen is in geweten, regels en onbegrip. Laat deze vrouw een voorbeeld zijn voor anderen. Een slachtoffer van gevoelens en regels. 

Complimentje voor jezelf.

Bridget Jones, de lompe net iets te dikke flapuit die bijna elke vrouw wel kent van haar komische films. Voor velen van ons is ze op sommige plekken een spiegel. Vanavond zit ik samen met zuslief naar deze mierzoete film te kijken en besef ik me dat ik me in haar begin te herkennen. Waar ik eerder alleen maar om moest lachen en haar zag als een komische rol, zie ik dingen die pijnlijk herkenbaar zijn. 15 jaar geleden voelde ik me prima en vond haar maar een sneu ding. Maar ja, toen was ik slank en een onverslaanbare puber. Nu, moeder en “vrouw van” snap ik de onzekerheden waar ze mee aan het worstelen is. Mijn lichaam is lang niet meer wat het was en het bijwerken als een echte fitte mommy zit er voor mij niet in. Ik ben ergens op weg naar mijn 27e levensjaar de kunst van slank zijn verloren.

she-has-well-diverse-wardrobe

Nee, ik ben niet oud ik zie mezelf niet als oud. Maar na een drukke dagdienst van 8 uur, studeren, kinderen ophalen, boodschappen doen, huishouden regelen, het eten koken en de wandelende agenda te zijn van mijn veel eisende gezin kan ik de kracht niet vinden om te ploeteren in de sportschool waar ik, onzeker als ik ben over mijn lichaam geconfronteerd moet worden met fitgirls die zo mooi mogelijk op instagram moeten staan. Op dit moment kan ik het gewoon niet voor elkaar krijgen.

Nu zit ik op een zondag avond om 20:00 in m’n slobber outfit en hoge knoet te verplaatsen in de rol van de altijd maar pech hebbende Bridget Jones. De altijd iets te lompe dame, een flapuit. De rol van een iets te dikke vrouw die zich probeert op te vechten tegen alle knappe vrouwen met benen tot aan mijn schouders. De vrouw die zich door jaloers en onzeker gedrag in de problemen werkt bij haar partner.

hand in de lucht voor wie ook zo z’n avonden door brengt!

Vrouwen zijn eigenlijk ook helemaal niet aardig genoeg voor elkaar. We leven in een wereld waar we competitie zijn voor elkaar, elkaar de grond in trappen. Zichtbaar, maar vooral onzichtbaar. Veel vrouwen/meisjes hebben geen respect meer voor relaties. Ze pakken wat ze pakken kunnen. Voor de onzekere, iets te dikke vrouw is het moeilijk om naast een partner te staan terwijl er dagelijks andere vrouwen zijn die de onzekerheid versterken. Mannen hebben dit niet eens door, zijn vrienden met jan en alleman en laten zich niet zo snel gek maken. Waarom moeten vrouwen (natuurlijk niet allemaal) zich toch zo druk maken om alles?

Bridget laat precies zien wat er gebeurt met een vrouw die niet in het juiste hokje past. Die niet het droom uiterlijk heeft. Net iets te lomp tussen de knappe dames. Bridget is grappig, zorgzaam en vecht voor haar standpunten. En dat is eigenlijk precies wat we allemaal moeten doen. F*ck het beauty standaard. Ik probeer al jaren te voldoen aan een standaard waar ik toch nooit zal komen. Ontevreden tot en met. Dit moet eens stoppen, het gaat er om dat je precies weet wat je kunt. Waar ligt jou kwaliteit? Mijn kwaliteit ligt kennelijk niet bij het zijn van een instagram model, maar bij het zijn van een wandelende agenda voor mijn gezin. Voor de vrouw, moeder, zus, dochter, vriendin waar iedereen op kan rekenen. Die voor iedereen die goed voor haar is zal zorgen, ook wanneer dit ten koste gaat van haar zelf. Ik weet inmiddels wel wat ik aan de tafel breng en ik ben op dit moment niet meer bang wie er van deze tafel weg zal lopen.

Elke dag ga ik mezelf herinneren aan wat wel goed is aan mezelf. Dit moet ik niet van anderen horen, maar van mijzelf. Het vertrouwen terug vinden van binnen. Natuurlijk krijgt iedereen graag complimenten, maar een compliment van jezelf is zoveel belangrijker dan die van een omstander. Innerlijke rust en acceptatie. Al zo lang op zoek, vind ik het antwoord dan vanavond in een zoete en oude komedie? Wie zal het zeggen? Voor nu, proost op alle dames die niet in het standaard hokje passen. Proost op ieder uniek persoon wat vecht voor haar eigen leven en mening.

Jij mooie vrouw. Je mag er zijn. Jij bent goed genoeg. 

she-can-turn-flaunt-what-she-got