De vrouw in de hoek. 

Als er iets is wat ik interessant ben gaan vinden tijdens mijn studie is het wel alzheimer. Mijn eerste ervaring was een stage  adres  op een locatie waar alleen maar zorgvragers verblijven met een psychische aandoening. Verschillende afdelingen oa. Korsakoff, alzheimer, psychiatrie. Mijn eerste dagen taste ik voorzichtig af, ik was voor een paar bewoners doodsbang. Een man, 3 koppen groter dan mij kon op het ene moment rustig slapen in de stoel en ineens opstaan om de boel kort en klein te slaan. Daar moesten ook de mede bewoners, het personeel en bezoek aan geloven. 

Een andere vrouw riep de hele dag haar naam …. is ziek. En dat op repeat vanaf het moment dat ze wakker was tot ze weer in slaap viel. Dan was er nog de vrouw met een gebroken arm, artsen vonden dat dit met een pin prima hersteld kon worden. Het gevolg? Mw. trok net zolang aan de pinnen tot dat ze deze er zelf uit trok. Geloof me, voor een net beginnende stagiaire zijn dit ontzettend indrukwekkende momenten. 

Maar wat het meeste indruk op mij heeft gemaakt is de vrouw in de hoek. Deze vrouw zat bewust op een stoel in de hoek, met haar rug richting de muur van de keuken. Deze vrouw drukte zichzelf namelijk voortdurend naar achteren. Telkens werd ze door het personeel netjes weer aan tafel gezet, zonder wat te zeggen. Deze mevrouw sprak geen woord meer. Het enige geluid was het niet te stoppen knarsen van haar tanden. Na meerdere diensten ging dit geluid soms door merg en been. Hoe nerveuzer, hoe harder het knarsen. Soms een kreet van verdriet of woede. 

Met bijna alle zorgvragers is contact te maken, een lach te voorschijn toveren door een kinderliedje te zingen, een grapje te maken etc. Maar deze vrouw was anders, soms een glimlach maar haar ogen verraden haar verdriet. Nog niet eerder had ik zulk intens verdriet gezien in iemands ogen. Dag in dag uit probeerde ik haar te bereiken. Elke dag die pijn en verdrietige blik. Haar familie was liefdevol, trouw bezoek. Mw kreeg vaak nieuwe kleding, alles wat ze nodig kon hebben was aanwezig. Ik besloot me in haar te gaan verdiepen. Een wereldreisigster, hoog opgeleide vrouw. Foto’s waarop ze in Afrika les geeft aan kindjes. Grote lange reizen waar ik alleen maar van kan dromen. 

Tekeningen van de school waar zij les gaf. Een geliefde vrouw, zonder gezin. Een leerkracht in hart en nieren die goed was voor elk kind. Een vrouw die dagelijks haar hersens gebruikte voor zaken waar wij amper bij stilstaan. Hoe zou het gevoeld hebben toen ze doorhad dat haar hersens haar in de steek gingen laten? Wanneer je beschikt over een prachtige stel hersens die je de wereld hebben laten zien, die het verschil hebben gemaakt? 

Daar was de oorzaak van het verdriet. Mw had een verzoek ingediend voor euthanasie nadat zij er achter kwam dat zij alzheimer had. Dit proces was goed gekeurd, volledig door de molen. Tot de dag aanbrak waarop het zou gebeuren. 1 van de 2 artsen trok zich terug. Zijn geweten kon het niet aan om een intelligente vrouw te laten gaan. Omdat Mw op dat moment al verder gevorderd was in haar ziekte, werd een 2e aanvraag afgekeurd. Mevrouw was inmiddels volgens de wet niet meer wilsbekwaam. En daar zat ze dan, op de stoel. Vanwege het geweten van een ander. Knarsetandend, wiebelend in de hoek. Langzaam begaf haar intelligentie het en kwam er geen woord meer uit. Opgesloten in haar eigen brein. 

Nooit zal ik haar vergeten, vooral de blik in haar ogen staat op mijn netvlies. Vandaag, in de laatste uren van wereld alzheimer dag, zit ik te denken aan de euthanasie wet. Hoe deze verdrongen is in geweten, regels en onbegrip. Laat deze vrouw een voorbeeld zijn voor anderen. Een slachtoffer van gevoelens en regels. 

Advertenties

Een reactie op “De vrouw in de hoek. 

  1. Ik kan mij jouw onmacht voorstellen. Mijn eerste stage was op een dagopvang voor verstandelijk gehandicapten.
    Je moet eerst leren daarmee om te gaan en leren hoe te reageren en de clienten te benaderen.
    Ik heb er ook genoten en momenteel is het mijn liefste doelgroep waarmee ik gewerkt heb.
    In mijn laatste werkjaren heb ik vrijwilligerswerk gedaan in een huiskamer met clienten met dementie. De mooiste herinneringen heb ik aan het zingen met de mensen maar ik deed ook quiz-spelletjes met de mensen een voorlezen.
    Op mijn laatste werkdag hebben ze voor mij gezongen, geweldig!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s