Kalmte na de storm 

Rust. Al maanden verlang ik naar niets anders dan rust. Langzaam aan het einde van de opleiding begon ik het te merken, mijn hoofd werd rustiger. De druk op mijn schouders nam af. Het functioneren op het werk gaat steeds beter, nog meer rust. De kinderen gaan na de herfst vakantie eindelijk naar een andere school, waar ook zij tot rust zullen komen. Onderzoeken en therapie sessies binnen ons gezin worden afgesloten. Vele trajecten komen tot een eind. Er valt bij ieder in ons gezin kilo’s aan stress en afspraken van de schouders. We zijn in ons gezin tot een stadium van acceptatie gekomen waarin ieder zijn best doet om zo goed mogelijk rekening te houden met een ander. Nog meer rust. 

Gister was het dan zo ver, onze laatste lesdag was aangebroken en ik was er klaar mee. Klaar met alle formulieren en al het gestres van mijn klasgenoten. Geen energie om nog een stap verder te gaan binnen het enorme gebouw waarin ik na 1,5 jaar nog steeds verdwaal. Ik was er wel klaar mee, deze opleiding was voorbij voordat ik er erg in had. Ik kan niet zeggen dat deze studie heel moeilijk is geweest en ik weet ook zeker dat ik nog niet mijn maximale kunnen heb bereikt. Waar ik 3 jaar geleden met knikkende knieën binnen stapte bij de school om na jaren te beginnen aan een opleiding, loop ik nu met mijn vuist in de lucht naar buiten. Al snel werd 2 jaar geleden duidelijk dat ik onder mijn niveau aan het leren was, waardoor ik deze opleiding versneld af heb mogen ronden. Toen ik aangenomen werd bij het bedrijf waar ik nu werk, heb ik gehuild van geluk. Nog steeds, enorm onzeker over mijn eigen kunnen en niveau begon ik aan de volgende opleiding. Naarmate het einde in zich begon te komen werd mijn zelfbeeld eindelijk positiever. Hoe kon het toch dat ik akkoord gaf aan minimaal functioneren, als er zo veel meer in mij aanwezig was? 

Nu ik binnen 3 jaar 2 opleidingen af heb mogen ronden en nog steeds snak naar meer, weet ik dat ik op het juiste pad zit. Mijn plekje in de maatschappij heb ik gevonden. Komt misschien daar ook de rust vandaan? Eindelijk de ontdekking wie ik ben en wat ik kan. Na jaren  klungelend functioneren weet ik nu wat ik wil. Dit is wat ik wil. En meer. 

Wel zal ik voor nu de rust een jaar koesteren. Ik ga de rust omarmen, er van profiteren. Ervaring opdoen en dan als het mij gegund is verder. Want mijn hersens hebben de smaak naar informatie te pakken. Meer, meer, meer. Ik heb rust gevonden in de drukte. Drukte van het studeren, werken en functioneren als draagkracht binnen het gezin. Kennelijk presteer ik het best onder druk. Eindelijk heb ik mijn kracht gevonden en ik kan niets anders dan dankbaar zijn voor deze levensverandere situatie waarin ik de laatste 2 jaar heb gezeten. Dankbaar voor de werkbegeleider (ja je weet wel dat ik het over jou heb) die mij precies aanvoelde. Dankbaar voor geweldig lieve collega’s en klasgenoten waarbij je kaken verzuren van het lachen. Dankbaar voor het geloof en vertrouwen van mijn familie. Dankbaar voor mijn liefste vriendinnetje die altijd weet wat ik nodig heb. Maar vooral, dankbaar naar mijzelf. Ik bedank mezelf voor het nemen van de stap om terug te gaan naar school. Voor de ontdekkingsreis naar mijn innerlijke krachten. En wie 3 jaar geleden had gezegd dat ik zo zweverig en dankbaar zou schrijven over het leven had ik uitgelachen. Maar ja, hier zijn we dan. Dankbaar en wel. 

Advertenties

Een reactie op “Kalmte na de storm 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s