Plascontracten. 

“Zuster, wil je me naar het toilet helpen?”

Dit vraagt ze om de 20 – 30 minuten. Het resultaat is minimaal. De angst om incontinent te zijn is zo groot, dat ze het liefst op het toilet blijft zitten. “Ik ben zo bang dat ik stink zuster.” Zelf heeft ze een verzoek gedaan om een katheter te krijgen. De arts wil hier niets van weten. Een katheter is namelijk niet een middel voor “gemak” maar alleen medische noodzaak. (Bijdeze ook meteen de argumenten van de fb schreeuwers van tafel) 

Zij is niet de enige, toiletbezoekjes zijn op 4 handen niet te tellen per dag. Laatst plaste ik zelf bijna in mijn broek. Alleen op de afdeling, 3 mensen hadden hulp nodig bij de toiletgang. Ik weet het, hulp vragen. Eigen blaas ook legen. Jaja, allemaal mooi bedacht, maar ik ben niet zo. Zorgvragers eerst. Daarna ik. Ook iets waar de schreeuwers op het internet zich druk om maken. Waar wij het lef vandaan halen om iemand na onze koffie pauze te helpen. Sorry. Ook wij moeten drinken. 

Kun je voorstellen dat de commotie rondom de plascontracten mij enorm pijn doet? Ik ben een persoon wat van haar passie haar beroep heeft mogen maken en besef mij met dit soort berichten telkens weer hoe ons beroep ondergewaardeerd is. Wij zijn als verzorging de gene die alle shit over ons heen krijgen. De arts maakt een beslissing, wij leggen deze uit aan familie. Don’t shoot the messenger is dagelijks te gebruiken. Hoeveel ontevreden geschreeuw wij per maand verdragen is niet uit te leggen. En we blijven vriendelijk lachen en ons in alle bochten te wringen om te voldoen aan alle verzoeken. 

Ook ik heb wel eens iemand een toilet bezoek geweigerd. Omdat ik lui ben zegt een vreemde van de zorg daarop. Daadwerkelijke reden: zorgvrager wil om de minuut naar het toilet en probeert dit met ongewenst gedrag voor elkaar te krijgen. Vergevorderde dementie, veel agressie en geschreeuw. Onze oplossing?

Een A4tje op de muur met grote letters. 

U kunt naar het toilet om:

8:00 10:00 12:00 14:00 16:00 18:00 20:00 

Dit is niet uit luiheid. Dit is niet om te pesten. Dit is niet omdat ik haar een inco aan wil doen. Deze regel werd gecreëerd om in haar hoofd en op de afdeling rust te creëeren. Wanneer het nodig was ging zij uiteraard extra naar het toilet. 

Het doet zeer om de reacties te lezen onder de Facebook berichten. Het stoort me hoe mensen zonder enige kennis ons lui en slecht noemen. Wij werken in de zorg, om te zorgen. Niet om te zitten. Voordat er geoordeeld wordt over de zorg, praat eens echt met een verzorgende. Vraag eens waarom iets in een zorgplan gezet wordt. Vraag eens door. 

Wij zijn in de zorg ook maar mensen. Werken met de middelen die je hebt, kilometers lopen per dag terwijl je zelf ook moet plassen. Wanneer de meesten van de Facebook schreeuwers met de feestdagen op de bank hangen, lopen wij door de gangen om iedereen op het toilet te helpen. Ik weet het wel, ik moet me niet zo opwinden over dit soort onderwerpen. Maar als iemand die knetter gek is op haar vak, voelt het als een persoonlijke aanval. Ik zie al mijn collega’s ploeteren terwijl er personeel te kort is. En dit moeten wij dan op onze vrije uren terug lezen? Al het geschreeuw om plassen. In plaats van een bedankje, worden mensen in de zorg steeds maar weer slecht neergezet. 

Graag gedaan hoor! 

Advertenties