Blog 5/7

Mijn laatste blog dit jaar. En wat voor jaar! Er is in 2016 zo veel gebeurd. Het jaar is voorbij gevlogen. Het jaar waarin mijn blog meer lezers kreeg dan dat ik ooit had durven hopen. Veel hoogtepunten in ons gezin, maar ook zeker veel dieptepunten.

Zo namen we als film en muziek liefhebbers afscheid van veel grote artiesten. 2016 is voor mij het jaar waarin we afscheid hebben genomen van ontzettend veel mensen. Waren dit geen beroemdheden, dan waren dit wel mensen die te snel van ons heen zijn gegaan ter gevolg van ziekte of oorlog. Er zijn zo veel tranen geweest, zo veel afscheid momenten. 

Gelukkig is er ook veel moois voorbij gekomen. Ik heb mijn diploma mogen halen en een contract gekregen. Nieuwe vrienden leren kennen en eindelijk mijzelf kunnen verlossen van negativiteit. Voor mijn persoonlijke verandering dit jaar ben ik dubbel zo dankbaar. Eindelijk sta ik anders in het leven. Mijn kinderen zijn mijn grootste trots. Ook voor hun een bijzonder jaar. Een jaar waarin problemen werden erkend en waar ze eindelijk mee zijn geholpen. De start op hun nieuwe school is een verademing geweest voor ons gezin. 

Daarnaast voor mij nog een klein jubileum. Vandaag vier ik voor de 10e keer oud en nieuw met mijn grote liefde. De man die als 1 van de weinigen om kan gaan met mijn complexe persoonlijkheid. De kerel die mijn hart nog steeds sneller laat kloppen. 

Lieve lezers, bedankt voor alle fijne berichten dit jaar. Bedankt voor het lezen en delen van mijn blog! Geniet van het leven, proost op je gezondheid. Knuffel de mensen om je heen nog eens extra. Voor de personen die vanavond alleen zijn, ik denk aan je. Schaam je niet om de stoute schoenen aan te doen, bel of bericht de gene die je zou willen zien. Neem die stap. 

Tot volgend jaar!! 

Advertenties

Blog 4/7

Vandaag op het werk kreeg ik te horen dat ik dingen eens uit handen moest geven. Nou, Uhm sorry maar dat is niet aan mij besteedt! Nu voel ik me echt niet superieur, maar als ik ergens aan begin dan maak ik het ook zelf af. Ik ben vaak bang dat een ander het niet goed afrond zoals ik dat zou willen en daarom doe ik het dan maar zelf.

Handig voor anderen, tijd rovend voor mezelf. Kun je dat ook leren?? Dingen uit handen geven? Misschien wel… maar of ik daar al aan toe ben? Als ik er zelf voor kies om iets te doen, dan doe ik dat met plezier. Misschien hoor je me wel eens vloeken of zuchten, maar dat is niet omdat ik baal dat ik degene ben die de taken op zich neem.

Soms functioneer ik gewoon beter met een vloek her en der. Even zuchten en weer door. Het is als ik het zo opschrijf bijna een bevalling te noemen! Wel moet ik grenzen voor mijzelf gaan stellen aan de privé uren die ik aan mijn werk besteed. In het rokershok zegt een collega droog; “de rest pleurt ook alles van zich af als de dienst voorbij is, waarom zou jij dan dagelijks te lang blijven?” Daar zit natuurlijk wel een kern van waarheid in. Er zijn collega’s van de klok en de mensen zoals ik die soms gewoon wat langer blijven. Dit is en blijft toch een eigen keuze voor iedereen.

Noem het een hart voor de zaak, controle freak. Whatever. Ik leer vanzelf dingen uit handen te geven, tot die tijd blijf ik mezelf goed bezig houden. Is dit niet op het werk, dan is het wel thuis. Mijn hersens staan in iedergeval nooit stil.

Blog 3/7

Als je een tiener moeder bent, kun je het eigenlijk nooit goed doen. Je bent een schande. Je moet je schamen. “Toen ik jou leeftijd was, speelde ik nog met poppen!!” 

Nou, Oke. Ik was wel jong, maar met poppen spelen op m’n 16e? Toen schrok ik er van. Nu lach ik deze mensen hard uit. Denk om je hart. 

In de eerste jaren van Colin’s leven had ik een betere moeder kunnen zijn. Was het niet zo geweest dat ik psychisch zwaar mishandeld werd door een narcist. Daardoor heb ik me een lange periode erg schuldig gevoeld over zijn jonge jaren. Heb ik mijn kind slecht opgevoed? De omstandigheden waren alles behalve goed, een jonge meid die op het punt staat om weg te gaan en om nooit meer terug te keren. 

Gelukkig heb ik mezelf kunnen herstellen. Nu, jaren later is Colin 11. Vandaag is hij mee geweest met opa en oma naar Freek Vonk. Zijn voorbeeld en grootste held. Wat heeft het ventje genoten. Thuis komt hij met zijn souvenier binnen en verteld over zijn dag. Zijn ogen glimmen van enthousiasme en dat is hoe ik hem het liefst zie. Dit is wat hij wil zijn, een bioloog, wereldreiziger. 

Dan ineens krijg ik een kadotje, omdat ik altijd zo veel voor hem doe. En omdat ik zo lief voor hem ben. In plaats van dat hij zijn zakgeld heeft gebruikt om iets te kopen in Amsterdam, heeft hij bij de intratuin een uiltje gekocht. Ik ben DOL op uiltjes. Alleen al het feit dat hij dit onthoud maakt me emotioneel. 

Hij weet voor de helft niet hoe moeilijk onze eerste jaren samen zijn geweest. Maar wat is hij speciaal. Speciaal op zijn manier. En wat ben ik trots.. trots op een ventje wat de wereld gaat veroveren. Nu de stempel van tienermoeder begint te vervagen kan ik alleen maar lachen om alle opmerkingen van toen. 

Toen jullie speelden met poppen, begon ik met de opvoeding van een buitengewoon mannetje. Een jongen die de wereld gaat onderzoeken. Een jongeman die de wereld les zal geven. Is het niet in een vak, dan zal het zijn met zijn pure goede hart. Want dat heeft hij. Een hart van goud. 

Blog 2/7

Nu is de dag al bijna voorbij en nog staat er geen blog online. De tijd was er geweest vandaag, als ik deze tijd ook echt had gemaakt. Ik heb wel tijd gemaakt voor van alles en nog wat, wat nog moest gebeuren. En nu, om toch aan mijn eigen afspraak te voldoen maak ik tijd voor een blog. Want, een afspraak met jezelf maken en daar de tweede dag al niet aan voldoen is voor mij echt not done. 

Vanmiddag kreeg ik een onverwacht maar ontzettend leuk mailtje. Nursing had een poos geleden een oproep op Facebook, naar mensen in de zorg die graag over hun vak praten. Omdat ik dat graag doe en er ook geregeld wat over schrijf, reageerde ik met de link naar mijn blog. 

Ik was het inmiddels al weer vergeten, totdat er vanmiddag een mail binnen kwam. Dat het ze interssant lijkt om mij te interviewen (mij!!) en of ik het goed zou vinden als mijn blog over Plascontracten ook op hun website gedeeld zou mogen worden. (Uh ja, Tuurlijk!!) in de mail werd ook aangegeven dat ik gefotografeerd zou worden, het liefst met een zorgvrager. (Wauw!!) wat een ontzettend leuke email, die ik beschouw als een mogelijkheid om een positieve stem te geven aan de zorg. 

De zorg die mij zo aan het hart gaat en waar ik 24/7 mee bezig ben. Nu kan ik openlijk delen waarom ik er zo gek op ben. En nog sterker, sommige wild west verhalen de das om doen. Want zo slecht is de zorg nog niet hoor! Ideaal? Zeer zeker niet. Maar zo slecht ook nog niet! Als alles gaat volgens plan, zou ik in de editie van maart met het interview moeten staan. Wat spannend! 

Wordt vervolgd!! 

Blog 1/7

Waar ik dus bang voor was, is dus aan de hand. Door de drukte in mijn leven op het moment kan ik het bijna niet opbrengen om te schrijven. Mijn hoofd zit zo vol met mijn agenda, dat er amper ruimte is voor wat anders. Vandaag heb ik daarom mijzelf een opdracht gegeven. Omdat er in mijn leven  voldoende is om over te schrijven, ga ik proberen om de komende dagen iets te beschrijven van mijn dag. 

Vandaag was dienst 1 van de 7. Ja zeven. 

1/7. Nog 6 diensten en blogs te gaan. 

De dag na kerst een ochtenddienst voelt als een maandag na de zomervakantie. Jakkes. Op de scooter zit ik er nog half slapend bij, vraag me af hoe ik in hemelsnaam de dag door moet komen. In m’n ochtend ritueel pak ik mijn spul bij elkaar. Sjok naar boven, schaamteloos de lift voor 1 verdieping. 

Een zieke collega. Shit. Dat is dus een route opdelen. In mijn hoofd mopper ik wat. Hoezo maandag gevoel?! Uit eindelijk valt het reuze mee, de ochtend zorg zit er op. Na mijn pauze bel ik naar het thuis front. Zoonlief heeft vandaag een basketbal toernooi. Ik voel me schuldig dat ik er niet bij ben, daarom een telefoontje om hem veel plezier te wensen. Ik bekijk mezelf vanaf een afstandje. Op kantoor,  een slordige knot in mijn haar en mijn zoon aan de telefoon. De stagiaire krijgt opdrachten en ik besteed een paar minuten aan een peptalk. Voor mijn gevoel doe ik het goed.

Na zo ontzettend veel inzinkingen en paniek aanvallen, heb ik dit met de nodige hulp nu eindelijk onder controle. Het laatste half jaar ben ik de baas over mijn lichaam en dit voelt ongelofelijk fijn. Ik kan werken zonder paniek aanval, ik weet tijd vrij te maken in mijn drukke dienst voor de kinderen, durf “mijn” stagiaire aan het werk te zetten. Mijn onzekerheid maakt plaats voor bewustzijn en mijn paniek maakt plaats voor kalmte. Daar heb ik toch wel zo lang op gewacht. Nu nog kalmte in mijn agenda’s vinden en ik ben helemaal zen. 

De grote broer

Al een paar weken heeft onze Esmée last van veel woede aanvallen. De drukte rondom de december maand is elk jaar overleven in ons licht geprikkelde huis. Ook vanmiddag na de BSO had onze kleine meid een boze bui. Als ze een bui als deze heeft kan ze bijna niet meer stoppen met schreeuwen en huilen. Ze spoelt over van emoties die ze niet kan verklaren, dit brengt ontzettend veel frustratie met zich mee. En daar zit ze dan, boos. Te boos om ons te tolereren. Tot haar broer, met zijn gekke muts op zijn hoofd naar haar toe kruipt. Colin, het ventje wat al zoveel strijd met zichzelf heeft overwonnen slaat zonder wat te zeggen zijn armen om haar heen en begint haar te wiegen. Esmée is binnen een paar tellen muisstil en focust zich op de aanraking van haar broer. 

Hoeveel liefde zit er in een jongen, als hij zijn zusje die zo overstuur is op deze manier kan troosten. Op een moment dat ze zelfs haar vader en moeder niet kan luchten? Hij heeft zelf ook veel last van de prikkels, vooral omdat hij morgen tussen alle feestdagen in ook nog eens jarig is. 

Onvoorstelbaar trots ben ik. Als hij zo verdergaat zoals hij dat op deze manier doet, kan hij niets anders dan harten troosten op een manier die alleen iemand met zijn kwaliteiten kan. Want ADHD is niet alleen maar ontzettend druk zijn, maar is ook lief hebben met hart en ziel zonder grenzen. Voelen met alle cellen in je lichaam. 

Als twee overdonderde ouders zaten wij net te kijken naar wat er voor ons gebeurde. Colin, die stuitert als een stuiterbal op een trampoline. Volledig kalm en ontspannend bij zijn zus. Esmée overprikkeld en ontzettend gefrustreerd, helemaal zen in zijn armen.  Je kunt je amper voorstellen hoe moeilijk het opvoeden van deze kinderen is, maar om zoiets liefdevols mee te mogen maken is meer waard dan alles in de wereld. Ondanks dat wij hier soms met onze handen in het haar zitten en momenteel 24/7 hoofdpijn hebben van het geschreeuw, creëerde Colin zojuist licht in een mistige tijd. Man, wat hou ik toch van dat ventje.