Dag van de mensenrechten. 

Vandaag is de dag van de mensenrechten. Een dag om eens na te denken over deze term. Mensenrechten. Wij hebben allemaal rechten. Worden deze echter ook behaald? Ondanks dat de situatie in westerse landen niet vergelijkbaar is met schrijnende situaties die wij weg stoppen in de “ver van mijn bed” doos, zijn er ook hier veel dichter bij ons bed toch heel wat dingen mis. 

We leven inmiddels in een maatschappij waar protocollen en wetgevingen (die ons juist zouden moeten beschermen) in de weg zijn gaan staan. Waar blijven je rechten als je zelf niet meer wilsbekwaam bent? Hoe kan het dat familie beslist over jou welzijn, zonder enige vorm van medische kennis? Zouden hier dan niet nieuwe regels bij moeten komen? Want ondanks dat jij op papier zet niet te willen leven als kastplantje, wanneer de familie geen afstand van jou wil doen, blijf jij dus wel liggen als een kastplantje. Waar zijn de rechten dan gebleven? 

Het moment wanneer iemand over een familielid gaat beslissen, kan dat zonder kennis van medische situatie. Deze beslissingen worden gemaakt op gevoel. Meestal zijn deze met de aller beste intenties. Echter zijn ze ook vaak onrealistisch. Natuurlijk wil niemand een familielid kwijtraken, in een verpleeghuis achterlaten. Toch is het meestal wel beter. 

Maar omdat het geweten en de liefde de logische beredenering in de weg staan, komt hulp vaak te laat. Zie dit ook met dieren. Baasjes houden hun huisdier tot in den treure in leven met operaties en medicatie. In de natuur was het huisdier meestal al jaren geleden heen gegaan. Zo gaat dit ook vaak met zieke mensen. 

Mijn beroep bestaat uit het verzorgen van mensen die dit zelf niet meer kunnen. Opkomen voor de verouderde en zieke mensen onder ons. Toch staan tientallen regeltjes op mijn pad. Ik en mijn collega’s wringen ons door stapels protocollen en proberen iedereen tevreden te houden. Waar blijven de mensen rechten in dit verhaal? Wanneer mag een specialist de beslissing van een familielid negeren, ondanks dat deze families het zo goed bedoelen? Het is een ethisch dilemma die me nu al een poosje bezig houdt. 

In iedergeval moet iedereen in de zorg niet vergeten, dat wij in eerste instantie ons beroep hebben gekozen voor de mens en niet voor de families van de ‘zieke’ mens. Om zo goed mogelijke zorg te bieden en iedereen een waardig einde van het leven aan zullen bieden. 

In de eed die bij de diplomering afgelegd wordt door verzorgenden staan meerdere beloftes. de volgende is voor mij erg belangrijk. 

Dat ik zorgvragers goed zal verzorgen, hun lijden zal verlichten en hen zal helpen de best mogelijke kwaliteit van leven te realiseren.

Dat beloof ik

Advertenties

2 reacties op ‘Dag van de mensenrechten. 

  1. Dat lijkt me echt heel moeilijk en soms ook verdrietig aan het werk dat je doet.. Voor zulke moeilijke keuzes komen te staan, ik weet niet of ik dat zo zou kunnen of willen.. Respect hoor

    Like

  2. Gewoon je goed hart laten voelen naar anderen dan ben je al heel goed op weg om samen aan dat stukje te werken. 😉
    En ik ken je niet maar aan je schrijven heb je het hart op de juiste plaats voor anderen.

    Aum Shanthi

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s