Kunt u mij misschien helpen?

Het is nu twee weken geleden sinds ik naar het congres over palliatieve zorg ben geweest. De informatie die deze dag binnen is gekomen, is voor zo ver als het kan geland. Dit heeft even mogen duren, maar het was dan ook zo veel. Van nieuwe inzichten, naar nieuwe werkmethodes. Alles kwam tevoorschijn. Het was zo veel, dat ik de volgende dag dacht dat ik alles alweer vergeten was. Maar, nu kwam ik er gisteren achter tijdens mijn dienst, dat de informatie dusdanig binnen is gekomen.

Het is aan het einde van de middag als ik bij haar binnen loop voor haar medicatie. Zoals ik altijd binnen kom, wandel ik nu ook jubelend het appartement binnen. “goedemiddag! Ik kom even langs voor uw medicijnen!” Ze zit bij het raam en terwijl ze naar de regendruppels op het raam kijkt hoor ik haar mompelen. “laat die tabletten maar zitten. het hoeft niet meer.” Ze is bekend met deze depressieve dagen, dus ik besluit haar gedrag te pijlen. Ik loop naar haar toe, leg mijn hand op haar schouder. “sorry, ik hoorde u niet. wat zei u?” Ze kijkt me aan, maar draait haar hoofd weer snel naar het raam. “nee, niets hoor. ik mompel in mijzelf zuster.  ik heb een depri dag. laat me maar met rust.”

Ik bied haar nog wat dingen aan, probeer een gesprek aan te knopen maar het mag niet baten. Ze heeft er geen zin in. Alleen achter het raam, regendruppels bekijken. Als ik stilsta bij haar geschiedenis begrijp ik heel goed dat ze dagen heeft waarop ze er geen zin meer in heeft. Nu, na alle lezingen van het congres lijkt het wel alsof ik nog eerder signalen zie. Alsof de uitspraken van mensen zoals haar nu pas echt goed binnen komen en verwerkt worden. Maar hoe begin ik nou HET gesprek? doe ik dit zelf, of samen met de collega die bij me was tijdens het congres. Het is namelijk niet een gesprekje over het mooie weer. Het is een taboe voor deze generatie mensen. Moe zijn van het leven, niet meer verder in eenzaamheid willen leven.

Het taboe in de leeftijdscategorie waarin ik werk rondom euthanasie is op sommige dagen duidelijk voelbaar. Ouderen die strijden met pijn en depressies omdat ze hun kinderen niet in de steek kunnen laten. Dezelfde ouderen die, wanneer de kinderen naar huis zijn aan ons vertellen dat het ze sloopt om zo lang bezoek te hebben. Een moe, geleefd leven. Een leven van hard werken, opvoeden en meer. Tot welke leeftijd gaan we wachten? Wanneer is het genoeg? in het boek Voltooid Leven, geschreven door Els van Wijngaarden wordt het duidelijk hoe een groot deel van de ouderen denkt over hun laatste levensfase.

Aan de zijlijn levende mensen, een last voor kinderen en verpleging. Wanneer is een leven voltooid? Wanner mag iemand zeggen, dat hij/zij er genoeg van heeft gehad. Het onderwerp word de laatste tijd veelvoudig besproken in de politiek en tijdens avond programma’s. Maar helpt dit onze ouderen ook met het gevoel? Het gevoel waarmee ze opstaan en ook weer mee naar bed gaan? Het houd me ontzettend bezig. Helemaal na het lezen van het volgende stuk uit het boek Voltooid Leven.

Ik vraag haar wat er op zo’n moment door haar heen gaat. Weer is het even stil. Dan kijkt ze me aan en vraagt: ‘ moet ik het eerlijk zeggen? ik zou wel zelfmoord willen plegen, maar ik weet niet hoe. Ik zou het heel graag willen doen, om ervan af te zijn.’ Nog een stilte, en dan stel ze me die vraag die me bij de keel grijpt: ‘ kunt u mij misschien helpen?’

– Voltooid leven, Els van Wijngaarden bladzijde 112.

Dit stukje las Els voor tijdens het congres. Dit was het stuk van de gehele dag luisteren wat mij zelf bij de keel greep. Het moment waarop ik dacht, hoeveel van mijn eigen zorgvragers zullen worstelen met deze gedachte? We denken met z’n allen dat we taboes hebben doorbroken, maar na het lezen van een boek als dit, luisteren naar hoogleraren en sprekers uit het vak, blijkt helaas dat we er nog lang niet zijn.

Advertenties

Stop hou op.

Van heerlijk het balans vinden, naar volledig uit balans. Ja hoor, het moest ook weer zo zijn. Net wanneer het voor mijn gevoel allemaal heerlijk gaat krijg ik weer eens een raar bericht. Bij nadere inspectie blijk ik een periode gestalkt te zijn.  Op het moment dat ik mijn foto’s op zijn account zie staan wordt ik gegrepen door misselijheid en kou, die tot op dit moment nog steeds niet voorbij zijn. Het voelt alsof iemand mij een rotschop heeft gegeven en ik op de koude grond alleen lig te bibberen.

Ik ben helemaal niet alleen hoor, maar in dit gevoel momenteel even wel. Hoewel het helemaal geen rare foto’s en filmpjes van mij zijn ( ik heet immers geen P. P.) voelt het alsof ik fysiek aangeraakt ben door deze geestelijk zieke man. Vanuit meerdere hoeken krijg ik nogal koele reacties. De meest verbazinkwekkende is wel geweest dat ik het die arme man niet zo moeilijk moest maken. Niemand heeft ooit last van hem gehad en nu loop ik hem op het internet zwart te maken voor aandacht. Wauw.
Daarnaast is met deze rotschop ook mijn onzekerheid weer goed aangewakkerd. Daarmee kwam ook de eerste paniek aanval weer naar boven. Hoe goed ik dit de laatste tijd onder controle had, ben ik vandaag alle controle kwijt geraakt. En daar baal ik van. Het maakt me zo ontzettend boos.

Wanneer je trillend in een koele ruimte je verhaal zit te doen en je doodleuk te horen krijgt dat je, je niets moet inbeelden en de aanklacht gewoon de bak in gaat met het label “geen prioriteit” verdwijnt op dat moment echt al het goede vertouwen in de mens. Dat ik er dan ook vandaag, ja vandaag was geweldig, achter moet komen dat er nogal wat over mij gepraat wordt maakt de circel rond. Het enige waar ik aan kan denken zijn de handvaten die onze kinderen op school gebruiken. “stop hou op!!'”  “stop hou op! ik wil dit niet!” Ik moet mijn balans terug vinden en snel ook. Het juiste spoor was voor mijn complexe brein eindelijk gevonden. Nu hangt er een nare dichte mist voor dit spoor. En toch zie ik er licht achter, want van alle mensen die mij een aansteller vinden, zijn er nog meer die mij wel serieus nemen. Hulp uit onverwachte hoek, een oude vriendschap die kennelijk nog niet vergeten was. Ik ben jullie allemaal zo dankbaar. Dankbaar voor de morele steun in alle tientallen berichtjes die ik heb mogen ontvangen. Jullie zijn geweldig. Bedankt voor het schijnen met licht, in voor mij een donker moment. Het is nu tijd om het langzaam los te laten. Ik kreeg zojuist de melding dat er al een paar foto’s van mij verwijderd zijn. Eindelijk. Het uren lang rapporteren van foto’s en fimpjes is dus niet voor niets geweest. Er staan helaas nog wel wat gesprekken in de agenda deze week, maar deze neem ik maar voor lief. Het kan niet zijn, dat 1 persoon mijn balans kwijt maakt.

Vanavond,  mag ik van mezelf nog 1 avond mijzelf toegeven aan zelfmedelijden. Lekker zeg, hazelnoot chocola.

 

Verhuizen

Waarom het verhuizen van mijn autistische gezin één van de zwaarste momenten uit mijn leven is geweest? Ik had geen idee wat ik aan het doen was. 

We zijn in minder dan een maand verhuist, alleen dat is al een topprestatie opzich. Oke, het is nog een beetje rommelig her en der. Maar het grote geheel is er. We zijn er. Toch ben ik dood moe van dit avontuur. De kinderen en de man zijn overprikkeld en snel geïrriteerd. Door mijn vermoeidheid ben ik dit zelf ook. Wat een combinatie om van te dromen. 

Hoe had ik, moeten weten hoe moeilijk het verhuizen voor mijn gezin zou zijn? Natuurlijk heb ik van te voren dingen bedacht om het soepel te laten verlopen. Ik heb zo mijn best gedaan om ieders stresslevel zo laag mogelijk te houden. Toch is mij dit niet gelukt. De laatste week liepen spanningen hoog op en ook bij mij is de rek er uit. 24/7 pas ik mijn gedachtengang aan op die van iemand met autisme. Natuurlijk is autisme geen vrijbrief voor bepaald gedrag, maar besef wel dat een persoon niet kiest voor ASS. 

Ook in mijn omgeving waren er dagen van onbegrijp. Het niet begrijpen waarom sommige dingen nou niet gewoon even gedaan konden worden. Waarom “doe nou ff gewoon. Schiet is op” averechts werkt bij iemand met ASS/ADHD.  Mensen hebben echt geen idee hoe complex de hersens zijn van iemand met deze kijkwijze op de wereld. 

Wat is ASS?  Tip: dit filmpje duurt nog geen 2min, maar geeft een duidelijke uitleg. 



Toch was het naast de frustraties erg leerzaam voor me. Ik heb nog duidelijker in beeld hoe ik rust kan creëren. Ook is duidelijk wie wel en wie niet open staat voor de “afwijkende” manier van omgaan met elkaar in dit huis. Het bracht inzicht in orde creëren tijdens chaos, het komen en afmaken van taken stimuleren. 

Nu ik er achter ben dat het gebruiken van lijstjes, dagplanningen, nauwkeurig gebruik agenda etc. rust brengt, kan en wil ik alleen nog maar slapen. Even mijn batterij met begrip en ondersteuning opladen. Want hoe moeilijk het soms ook is samen, ben ik ontzettend blij met mijn gezin! De denkwijze is anders, maar de liefde is puur.