Stop hou op.

Van heerlijk het balans vinden, naar volledig uit balans. Ja hoor, het moest ook weer zo zijn. Net wanneer het voor mijn gevoel allemaal heerlijk gaat krijg ik weer eens een raar bericht. Bij nadere inspectie blijk ik een periode gestalkt te zijn.  Op het moment dat ik mijn foto’s op zijn account zie staan wordt ik gegrepen door misselijheid en kou, die tot op dit moment nog steeds niet voorbij zijn. Het voelt alsof iemand mij een rotschop heeft gegeven en ik op de koude grond alleen lig te bibberen.

Ik ben helemaal niet alleen hoor, maar in dit gevoel momenteel even wel. Hoewel het helemaal geen rare foto’s en filmpjes van mij zijn ( ik heet immers geen P. P.) voelt het alsof ik fysiek aangeraakt ben door deze geestelijk zieke man. Vanuit meerdere hoeken krijg ik nogal koele reacties. De meest verbazinkwekkende is wel geweest dat ik het die arme man niet zo moeilijk moest maken. Niemand heeft ooit last van hem gehad en nu loop ik hem op het internet zwart te maken voor aandacht. Wauw.
Daarnaast is met deze rotschop ook mijn onzekerheid weer goed aangewakkerd. Daarmee kwam ook de eerste paniek aanval weer naar boven. Hoe goed ik dit de laatste tijd onder controle had, ben ik vandaag alle controle kwijt geraakt. En daar baal ik van. Het maakt me zo ontzettend boos.

Wanneer je trillend in een koele ruimte je verhaal zit te doen en je doodleuk te horen krijgt dat je, je niets moet inbeelden en de aanklacht gewoon de bak in gaat met het label “geen prioriteit” verdwijnt op dat moment echt al het goede vertouwen in de mens. Dat ik er dan ook vandaag, ja vandaag was geweldig, achter moet komen dat er nogal wat over mij gepraat wordt maakt de circel rond. Het enige waar ik aan kan denken zijn de handvaten die onze kinderen op school gebruiken. “stop hou op!!'”  “stop hou op! ik wil dit niet!” Ik moet mijn balans terug vinden en snel ook. Het juiste spoor was voor mijn complexe brein eindelijk gevonden. Nu hangt er een nare dichte mist voor dit spoor. En toch zie ik er licht achter, want van alle mensen die mij een aansteller vinden, zijn er nog meer die mij wel serieus nemen. Hulp uit onverwachte hoek, een oude vriendschap die kennelijk nog niet vergeten was. Ik ben jullie allemaal zo dankbaar. Dankbaar voor de morele steun in alle tientallen berichtjes die ik heb mogen ontvangen. Jullie zijn geweldig. Bedankt voor het schijnen met licht, in voor mij een donker moment. Het is nu tijd om het langzaam los te laten. Ik kreeg zojuist de melding dat er al een paar foto’s van mij verwijderd zijn. Eindelijk. Het uren lang rapporteren van foto’s en fimpjes is dus niet voor niets geweest. Er staan helaas nog wel wat gesprekken in de agenda deze week, maar deze neem ik maar voor lief. Het kan niet zijn, dat 1 persoon mijn balans kwijt maakt.

Vanavond,  mag ik van mezelf nog 1 avond mijzelf toegeven aan zelfmedelijden. Lekker zeg, hazelnoot chocola.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s