Kunt u mij misschien helpen?

Het is nu twee weken geleden sinds ik naar het congres over palliatieve zorg ben geweest. De informatie die deze dag binnen is gekomen, is voor zo ver als het kan geland. Dit heeft even mogen duren, maar het was dan ook zo veel. Van nieuwe inzichten, naar nieuwe werkmethodes. Alles kwam tevoorschijn. Het was zo veel, dat ik de volgende dag dacht dat ik alles alweer vergeten was. Maar, nu kwam ik er gisteren achter tijdens mijn dienst, dat de informatie dusdanig binnen is gekomen.

Het is aan het einde van de middag als ik bij haar binnen loop voor haar medicatie. Zoals ik altijd binnen kom, wandel ik nu ook jubelend het appartement binnen. “goedemiddag! Ik kom even langs voor uw medicijnen!” Ze zit bij het raam en terwijl ze naar de regendruppels op het raam kijkt hoor ik haar mompelen. “laat die tabletten maar zitten. het hoeft niet meer.” Ze is bekend met deze depressieve dagen, dus ik besluit haar gedrag te pijlen. Ik loop naar haar toe, leg mijn hand op haar schouder. “sorry, ik hoorde u niet. wat zei u?” Ze kijkt me aan, maar draait haar hoofd weer snel naar het raam. “nee, niets hoor. ik mompel in mijzelf zuster.  ik heb een depri dag. laat me maar met rust.”

Ik bied haar nog wat dingen aan, probeer een gesprek aan te knopen maar het mag niet baten. Ze heeft er geen zin in. Alleen achter het raam, regendruppels bekijken. Als ik stilsta bij haar geschiedenis begrijp ik heel goed dat ze dagen heeft waarop ze er geen zin meer in heeft. Nu, na alle lezingen van het congres lijkt het wel alsof ik nog eerder signalen zie. Alsof de uitspraken van mensen zoals haar nu pas echt goed binnen komen en verwerkt worden. Maar hoe begin ik nou HET gesprek? doe ik dit zelf, of samen met de collega die bij me was tijdens het congres. Het is namelijk niet een gesprekje over het mooie weer. Het is een taboe voor deze generatie mensen. Moe zijn van het leven, niet meer verder in eenzaamheid willen leven.

Het taboe in de leeftijdscategorie waarin ik werk rondom euthanasie is op sommige dagen duidelijk voelbaar. Ouderen die strijden met pijn en depressies omdat ze hun kinderen niet in de steek kunnen laten. Dezelfde ouderen die, wanneer de kinderen naar huis zijn aan ons vertellen dat het ze sloopt om zo lang bezoek te hebben. Een moe, geleefd leven. Een leven van hard werken, opvoeden en meer. Tot welke leeftijd gaan we wachten? Wanneer is het genoeg? in het boek Voltooid Leven, geschreven door Els van Wijngaarden wordt het duidelijk hoe een groot deel van de ouderen denkt over hun laatste levensfase.

Aan de zijlijn levende mensen, een last voor kinderen en verpleging. Wanneer is een leven voltooid? Wanner mag iemand zeggen, dat hij/zij er genoeg van heeft gehad. Het onderwerp word de laatste tijd veelvoudig besproken in de politiek en tijdens avond programma’s. Maar helpt dit onze ouderen ook met het gevoel? Het gevoel waarmee ze opstaan en ook weer mee naar bed gaan? Het houd me ontzettend bezig. Helemaal na het lezen van het volgende stuk uit het boek Voltooid Leven.

Ik vraag haar wat er op zo’n moment door haar heen gaat. Weer is het even stil. Dan kijkt ze me aan en vraagt: ‘ moet ik het eerlijk zeggen? ik zou wel zelfmoord willen plegen, maar ik weet niet hoe. Ik zou het heel graag willen doen, om ervan af te zijn.’ Nog een stilte, en dan stel ze me die vraag die me bij de keel grijpt: ‘ kunt u mij misschien helpen?’

– Voltooid leven, Els van Wijngaarden bladzijde 112.

Dit stukje las Els voor tijdens het congres. Dit was het stuk van de gehele dag luisteren wat mij zelf bij de keel greep. Het moment waarop ik dacht, hoeveel van mijn eigen zorgvragers zullen worstelen met deze gedachte? We denken met z’n allen dat we taboes hebben doorbroken, maar na het lezen van een boek als dit, luisteren naar hoogleraren en sprekers uit het vak, blijkt helaas dat we er nog lang niet zijn.

Advertenties

Een reactie op “Kunt u mij misschien helpen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s