KinderYoga 

Wie ons een beetje kent, weet dat Rob en ik al een hele periode op zoek zijn naar de juiste manier van omgang met onze kinderen. Wij staan open voor alle manieren en trainingen die ons zouden kunnen helpen. Wat wel opvalt, na enige ervaring met alle hulpverleners die je maar kunt bedenken ga je een voorkeur ontwikkelen naar een manier van opvoeding, die niet altijd in de boekjes staat. Wij willen medicatie zo min mogelijk gebruiken om onze kinderen te sturen en proberen de rust te zoeken in ontspanning en structuur.

Op Facebook zag ik Jorienosaurus Kinderyoga voorbij komen. De naam sprak mij meteen aan, ik besluit haar pagina te liken. De energie die van haar Facebook pagina af komt nodigt mij uit om haar een bericht te sturen. In mijn email vraag ik, of zij ook ervaring heeft met overprikkelde autistische kindjes. Al snel ontvang ik een email, met een verassend antwoord! Jorien is bezig met het ontwikkelen van KinderyogaExtra. Een yoga les, waar kinderen met een diagnose de rust kunnen vinden en waar rekening wordt gehouden met de behoeften van het kind.

Na enig mail contact ben ik op een regenachtige zondag op weg naar de eerste yoga les van Esmèe. Wanneer we binnen komen straalt de grote heldere ruimte alleen maar rust uit, precies wat Esmèe en ik zelf even kunnen gebruiken na de hectiek van de verhuizing. Omdat Esmèe het eerste kindje is voor de kinderyogaExtra is de eerste kennismaking een privé les. Jorien komt over als een vrouw die weet waar zij het over heeft en straalt rust en vrolijkheid uit. De drempel naar contact is laag en dit is ook aan Esmèe te merken. We maken rustig kennis en al snel wil Esmèe van alles weten en vertellen. In plaats van haar eigen structuur te gebruiken tijdens de les, merk ik dat Jorien meestuurt op de vragen en wensen van Esmèe. Dit gaat soepel en weerhoud mij er van om op sommige momenten te corrigeren. Jorien heeft het volledig onder controle.

We spelen met kleurrijke sjaaltjes, ontspannen in verschillende houdingen en gaan door de les heen met ondersteuning van kaarten en een prachtig boek. De rode draad door de les heen is zelfacceptatie en rust. We dansen de ruimte door, om daarna te ontspannen op de heerlijk verwarmde vloer. De les wordt afgerond met een tekening en wat te drinken. Het is Quality time op een heel nieuw level. Heerlijk, volledig aandacht voor elkaar. Na afloop is Esmèe helemaal vol van Jorien en haar prachtige rode haren. Ze wil elke dag naar yoga en kijkt dan ook de Filmpjes van Jorien op Youtube.

13173127_956717034445958_8497439919234751108_o

Wanneer Esmèe op school gevraagd wordt om te tekenen wat haar blij maakt, is er een groot deel van haar tekening duidelijk vrij gemaakt voor het ontspanningsmoment tijdens onze yoga les.  Als we praten over mindfulness en opvoeding, is dit toch echt wel een manier om te proberen. Wij zijn er zeker van dat  mindfulness en opvoeden een hele goede combinatie is en hopen dat onze Esmèe hier rust en hulp kan vinden om zo te kunnen ontspannen. 

Wordt vervolgd!

Advertenties

Workahollic

Wanneer je doet wat je leuk vindt, merk je vaak pas te laat hoe vermoeiend het soms eigenlijk is. Net iets te lang doorlopen met klachten, net iets te vaak over je eigen grens. Het is normaal voor veel collega’s in de zorg. Toch moet je zo nu en dan eens goed op de rem trappen. De handrem er op en eens even van een afstandje bekijken wat er nu om je heen aan de hand is.

De laatste 2 weken ben ik aan het werk op AT basis ivm klachten aan mijn linker hand/pols. Nog nooit maar dan ook nooit heb ik het zo moeilijk gevonden om mij ziek te melden. Ik, de workahollic. Gek op mijn werk, mijn collega’s en ” mijn bewoners”

fullsizeoutput_8dc

Nu mag ik op kantoor helpen, opruimen. Hand en span dienstjes werken. Het voelt alsof je een een ferrari gebruikt op een 30 weggetje. Te frustrerend voor woorden!! Gelukkig is het niet alleen frustrerend. Ik zie dingen, die ik anders niet zo snel op merk. Er is tijd voor dingen, die er vaak bij door schieten. Ik geef veel aandachtzorg, zorg wat er momenteel bij in schiet door de hoge werkdruk. Wanneer het even kan schuif ik aan bij bewoners waarvan ik denk dat ze het even kunnen gebruiken. Even over onzin praten, of juist over onderwerpen die ze in alle haast tijdens de zorg niet kwijt kunnen. Onderwerpen die ze serieus willen bespreken, maar niet tegen iemand die staat te hupsen met een steeds maar piepende telefoon.

Vandaag heb ik bijna mijn hele dag op het werk aandacht gegeven aan onze oudste bewoonster. Wat een vrouw, wat een verhalen. Hoewel veel collega’s moeite hebben met haar deftige en veel eisende gedrag vindt ik het fasinerend om een vrouw van 105 te horen praten over oud indonesie, de oorlog, familie van adel, het fatsoen wat in de loop van de jaren langzaamerhand verdwijnt. Aandacht, die ze eigenlijk bijna nooit wou en waar ook helemaal geen tijd voor haar is.Al die tijd heeft zij zich gered zonder zorg. Ik vind het zo bijzonder om te zien hoe zelfstandig iemand van 105 is! Vandaag heb ik uren bij haar zitten kletsen over van alles en nog wat. Als je dan de dankbaarheid ziet, het plezier van kunnen ratelen tegen een luisterend oor zonder dat deze al met 1 been buiten op de gang staat, geeft me dat enige troots in deze voor mij “nuteloze” diensten. Natuurlijk weet ik dat ik niet nutteloos ben, maar als je een racewagen bestuurd op een 30 weg raak je vanzelf een keer gefrustreerd. Het is me overduidelijk. Ik sta op met mijn werk en ik ga er mee naar bed. En ik kan niet wachten tot ik eindelijk weer “gewoon”  aanwezig kan zijn!

54f17a42cf16fddfdea285e2b17f2b73