Workahollic

Wanneer je doet wat je leuk vindt, merk je vaak pas te laat hoe vermoeiend het soms eigenlijk is. Net iets te lang doorlopen met klachten, net iets te vaak over je eigen grens. Het is normaal voor veel collega’s in de zorg. Toch moet je zo nu en dan eens goed op de rem trappen. De handrem er op en eens even van een afstandje bekijken wat er nu om je heen aan de hand is.

De laatste 2 weken ben ik aan het werk op AT basis ivm klachten aan mijn linker hand/pols. Nog nooit maar dan ook nooit heb ik het zo moeilijk gevonden om mij ziek te melden. Ik, de workahollic. Gek op mijn werk, mijn collega’s en ” mijn bewoners”

fullsizeoutput_8dc

Nu mag ik op kantoor helpen, opruimen. Hand en span dienstjes werken. Het voelt alsof je een een ferrari gebruikt op een 30 weggetje. Te frustrerend voor woorden!! Gelukkig is het niet alleen frustrerend. Ik zie dingen, die ik anders niet zo snel op merk. Er is tijd voor dingen, die er vaak bij door schieten. Ik geef veel aandachtzorg, zorg wat er momenteel bij in schiet door de hoge werkdruk. Wanneer het even kan schuif ik aan bij bewoners waarvan ik denk dat ze het even kunnen gebruiken. Even over onzin praten, of juist over onderwerpen die ze in alle haast tijdens de zorg niet kwijt kunnen. Onderwerpen die ze serieus willen bespreken, maar niet tegen iemand die staat te hupsen met een steeds maar piepende telefoon.

Vandaag heb ik bijna mijn hele dag op het werk aandacht gegeven aan onze oudste bewoonster. Wat een vrouw, wat een verhalen. Hoewel veel collega’s moeite hebben met haar deftige en veel eisende gedrag vindt ik het fasinerend om een vrouw van 105 te horen praten over oud indonesie, de oorlog, familie van adel, het fatsoen wat in de loop van de jaren langzaamerhand verdwijnt. Aandacht, die ze eigenlijk bijna nooit wou en waar ook helemaal geen tijd voor haar is.Al die tijd heeft zij zich gered zonder zorg. Ik vind het zo bijzonder om te zien hoe zelfstandig iemand van 105 is! Vandaag heb ik uren bij haar zitten kletsen over van alles en nog wat. Als je dan de dankbaarheid ziet, het plezier van kunnen ratelen tegen een luisterend oor zonder dat deze al met 1 been buiten op de gang staat, geeft me dat enige troots in deze voor mij “nuteloze” diensten. Natuurlijk weet ik dat ik niet nutteloos ben, maar als je een racewagen bestuurd op een 30 weg raak je vanzelf een keer gefrustreerd. Het is me overduidelijk. Ik sta op met mijn werk en ik ga er mee naar bed. En ik kan niet wachten tot ik eindelijk weer “gewoon”  aanwezig kan zijn!

54f17a42cf16fddfdea285e2b17f2b73

Advertenties

4 reacties op ‘Workahollic

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s