Zeurend blogje

emoties emoties en nog eens emoties.. er zijn te veel emoties aanwezig voor 1 persoon in mijn lichaam op dit moment. En om ze allemaal op een rij te zetten is erg moeilijk merk ik wel weer. Waar komen ze vandaan, wat is de reden dat er een cocktail van gevoelens is omgevallen en de verschillende emoties als olie door mijn lichaam stromen?

Ik ben niet verdrietig, maar ook niet blij. Ik ben rustig, maar vanbinnen stroomt het maar door. Op dit moment zoek ik rust in muziek en domme plaatjes op het internet. De was is gestreken, het huis aan kant. Een warme douche heeft niet geholpen, zoals deze vaak toch wel doet. Het warme water stroomde als een rustgevende waterval over mijn rug, maar de gedachtestroom kwam niet tot een eind. Er zijn veranderingen gaande in mijn persoonlijkheid, die ik nog niet echt kan plaatsen.

Vol verwachting sla ik mijn macbook open, hopelijk kan ik de emoties door het schrijven op een rij zetten. Maar ook nu, zoals de hele dag al gaande is krijg ik het allemaal niet op een rij. De kinderen zijn onrustig, zitten elkaar voortdurend in het vaarwater. Mijn innerlijke onrust lijkt de kinderen aan te steken. Waardoor hun onrust mij weer aan steekt.

Is het gewoon niet mijn dag? of hangt er iets in de lucht? Zegt mijn gevoel dat er iets staat te gebeuren? Wat het ook is, het mag wel snel overgaan. Het is vermoeiend om de hele tijd naar je eigen gezeur te moeten luisteren. Daarom zeur ik via mijn blog maar even tegen jullie. Ik kan namelijk mijn eigen stem niet meer aanhoren in mijn hoofd. Dus voor degene die dit nu op deze langzame zaterdag leest, sorry. ik moest even zeuren. even alles op een rij. het hoofd op orde maken.

Advertenties

Kryptonite 

Iedereen heeft een zwakte. Sinds een jaar of 4 ben ik achter die van mij. Baby’s. Kleine mensjes die je onvoorwaardelijke liefde kan geven. Die van je houden, hoe je er ook uit ziet. Bij baby’s hoef je namelijk niet onzeker te zijn. Een baby is blij met jouw liefde en dat is voor dat kleine mensje genoeg. Je hoeft niet rijk te zijn, niet knap. Alleen maar je liefste zelf is genoeg. 

Toch hebben wij besloten absoluut geen derde kindje op de wereld te willen zetten. Onze levens zijn zo bewogen, zo beschadigd dat het ons al meer dan voldoende moeite kost om de aller beste ouders te zijn voor onze kinderen. Toen ook ons prinsesje moeilijker werd in de loop van de jaren, hield ik mijn hart vast. Begrijp me niet verkeerd,  ik hou zielsveel van mijn kinderen. Dat neemt niet weg, dat het opvoeden van een autistisch kind ongelofelijk zwaar kan zijn. Op een gegeven moment zelfs zo zwaar, dat elke vrijpartij met manlief een paniekaanval veroorzaakte. Want wat als.. wat als ik weer zwanger ben. 

Het voelt voor mij altijd nog oneerlijk, de situatie van ons gezin. Rob is de vader voor de kinderen die ze nodig hebben. Ik heb niets te klagen. Ook ik weet, dat ik mijn hart en ziel aan de kinderen geef. Maar toch, het dagelijkse gevecht van onze positie in de maatschappij en de moeilijke levensfase van opgroeiende kinderen met een autistische diagnose hebben mij doen besluiten om mij te laten helpen. Een loeizware maar weloverwogen beslissing. De paniekaanvallen namen af, de stress ebte weg. Naast de opluchting, liep ik (opnieuw) een beschadiging op. Een beschadiging die eens in de zoveel tijd even van zich laat horen. 

Bijvoorbeeld tijdens het knuffelen van een baby. Knuffelen met een baby is verzachtend en pijnlijk tegelijk. Wetende dat ik nooit meer een kindje van mijzelf zou mogen knuffelen. In slaap zou mogen wiegen. Want wat hou ik van baby’s. De geur, de warmte. Mijn hart vult zich met een liefde die niet te beschrijven is. Maar helaas blijven baby’s niet voor altijd baby’s. 

Het is niet zo, dat dit een ernstig trauma is die mij dagelijks bezig houdt. Ik zal er niet meer om huilen. Maar soms, heel soms knaagt bij mij het “wat als” gevoel. Wat als ik geen tiener was geweest tijdens mijn eerste zwangerschap. Wat als ik de kans had gehad om een leven op te bouwen vòòr de kinderen, in plaats van samen met de kinderen. Maar wat heb je aan wat als? Dit schud ik dan ook zo snel als het kan weer van me af. 

Laten we het taboe doorbreken dat het ouderschap over rozen gaat. Dat er geen spijt heerst bij sommige ouders. Dat het allemaal maar gemakkelijk moet zijn. Want het is niet makkelijk om een goede ouder te zijn. Voor mij zullen baby’s zijn wat kryptonite is voor Superman. Het is een zwakte die mij altijd weer met beide beentjes op de grond zal zetten. Het verschil is alleen, dat ik mijn zwakte niet uit de weg ga. De baby’s die ik in mijn omgeving mag knuffelen zal ik alle liefde geven. Kom maar op met die kleintjes! Maar weet wel dat ik een ster ben in het verpesten en verwennen van kinderen.. 

oppassen is dus geheel op eigen risico! 

Zomertijd 

‘Hoe gaat het eigenlijk met je blog Gentry?’ Dit is eigenlijk een hele nette manier om te vragen waar de @&!#% mijn blogs zijn gebleven. Om heel eerlijk te zijn, vliegen de dagen mij de laatste tijd voorbij. Wat zeg ik je? Weken vliegen voorbij. En ik merk er niets aan, behalve dat ik moe ben. De seizoenswisseling en zomertijd vallen mij elk jaar weer zwaar. Het is alsof mijn lichaam het besef heeft dat het de winterdepressie van zich af kan schudden als een beer die zich wakker schud na zijn winterslaap. 

Je hoeft geen studie psychologie te hebben gedaan om te zien dat de donkere maanden mij jaar in jaar uit met de grond gelijk maken. Maar, alsof mijn hoofd niet irritant genoeg is brengen ook de lichte maanden nieuwe problematiek met zich mee. Zon staat namelijk gelijk aan het loslaten van laagjes kleding. Lees: laagjes bescherming naar de buiten wereld. Wat maak ik het mijzelf toch allemaal moeilijk denk ik terwijl ik dit schrijf. Mens doe toch eens normaal. Waar sommige personen er uit zien alsof ze zich nooit druk maken, pieker ik over driehonderdduizend problemen. Sukkel.

Ik ga in iedergeval mijn uiterste best doen om weer besef van tijd te krijgen en om weer wat meer blogjes online te gooien!