Kryptonite 

Iedereen heeft een zwakte. Sinds een jaar of 4 ben ik achter die van mij. Baby’s. Kleine mensjes die je onvoorwaardelijke liefde kan geven. Die van je houden, hoe je er ook uit ziet. Bij baby’s hoef je namelijk niet onzeker te zijn. Een baby is blij met jouw liefde en dat is voor dat kleine mensje genoeg. Je hoeft niet rijk te zijn, niet knap. Alleen maar je liefste zelf is genoeg. 

Toch hebben wij besloten absoluut geen derde kindje op de wereld te willen zetten. Onze levens zijn zo bewogen, zo beschadigd dat het ons al meer dan voldoende moeite kost om de aller beste ouders te zijn voor onze kinderen. Toen ook ons prinsesje moeilijker werd in de loop van de jaren, hield ik mijn hart vast. Begrijp me niet verkeerd,  ik hou zielsveel van mijn kinderen. Dat neemt niet weg, dat het opvoeden van een autistisch kind ongelofelijk zwaar kan zijn. Op een gegeven moment zelfs zo zwaar, dat elke vrijpartij met manlief een paniekaanval veroorzaakte. Want wat als.. wat als ik weer zwanger ben. 

Het voelt voor mij altijd nog oneerlijk, de situatie van ons gezin. Rob is de vader voor de kinderen die ze nodig hebben. Ik heb niets te klagen. Ook ik weet, dat ik mijn hart en ziel aan de kinderen geef. Maar toch, het dagelijkse gevecht van onze positie in de maatschappij en de moeilijke levensfase van opgroeiende kinderen met een autistische diagnose hebben mij doen besluiten om mij te laten helpen. Een loeizware maar weloverwogen beslissing. De paniekaanvallen namen af, de stress ebte weg. Naast de opluchting, liep ik (opnieuw) een beschadiging op. Een beschadiging die eens in de zoveel tijd even van zich laat horen. 

Bijvoorbeeld tijdens het knuffelen van een baby. Knuffelen met een baby is verzachtend en pijnlijk tegelijk. Wetende dat ik nooit meer een kindje van mijzelf zou mogen knuffelen. In slaap zou mogen wiegen. Want wat hou ik van baby’s. De geur, de warmte. Mijn hart vult zich met een liefde die niet te beschrijven is. Maar helaas blijven baby’s niet voor altijd baby’s. 

Het is niet zo, dat dit een ernstig trauma is die mij dagelijks bezig houdt. Ik zal er niet meer om huilen. Maar soms, heel soms knaagt bij mij het “wat als” gevoel. Wat als ik geen tiener was geweest tijdens mijn eerste zwangerschap. Wat als ik de kans had gehad om een leven op te bouwen vòòr de kinderen, in plaats van samen met de kinderen. Maar wat heb je aan wat als? Dit schud ik dan ook zo snel als het kan weer van me af. 

Laten we het taboe doorbreken dat het ouderschap over rozen gaat. Dat er geen spijt heerst bij sommige ouders. Dat het allemaal maar gemakkelijk moet zijn. Want het is niet makkelijk om een goede ouder te zijn. Voor mij zullen baby’s zijn wat kryptonite is voor Superman. Het is een zwakte die mij altijd weer met beide beentjes op de grond zal zetten. Het verschil is alleen, dat ik mijn zwakte niet uit de weg ga. De baby’s die ik in mijn omgeving mag knuffelen zal ik alle liefde geven. Kom maar op met die kleintjes! Maar weet wel dat ik een ster ben in het verpesten en verwennen van kinderen.. 

oppassen is dus geheel op eigen risico! 

Advertenties

Een reactie op “Kryptonite 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s