Embrace

Mijn vader appte mij gister dat ik Embrace zou moeten kijken op Netflix. Hij was ervan overtuigd dat het mijn zelfbeeld binnen anderhalf uur zou gaan veranderen. Volgens mijn vader zou iedereen het moeten kijken. En weetje pap, je hebt gelijk. Iedereen zou deze documentaire moeten zien. Omdat mijn vader en ik vaak hetzelfde over dingen denken, besluit ik op de laatste ochtend van mijn vakantie te beginnen in bed met deze documentaire. Al snel wordt mij duidelijk dat de denkwijze van Taryn Brumfitt een verademing is. Zoals beschreven op haar website , ging Taryn van een body hater, naar een body lover.

embrace

Nu is er altijd een groep wat direct begint te protesteren wanneer het om lichamen die afwijken van het schoonheidsideaal gaat. Dikke mensen zijn lelijk en ongezond. Maar waarom is onze denkwijze, zoals het is? binnen anderhalf uur kom je erachter dat dik niet direct gelijk hoeft te staan aan ongezond en/of lelijk. Het lichaam is zo veel meer dan dat. Wie mij een beetje kent, weet dat ik al jaren met mijzelf en mijn gewicht in de clinch lig. Ik ben niet blij met hoe ik oud word. Van een perfect figuur met goede prestaties op het gebied van turnen en atletiek, naar een lichaam met overgewicht en gewrichtspijn die dag in dag uit vermoeid is.

Al in groep acht was duidelijk te zien, dat borsten en mijn DNA (letterlijk) dikke vrienden zijn. Een jong en atletisch lichaam, wat tot in het tweede jaar van de middelbare school nog in kindermaatjes en xxs past en dat samen met een cup maat waar sommige volwassen vrouwen jaloers op zullen zijn. Naast mijn mooie figuur, heb ik last van ernstige acne. Ik word tot op het bot gepest en belachelijk gemaakt op het grote plein waar alles maar draait om uiterlijk. Mijn lange blonde haren en grote borsten gooi ik in de strijd om aandacht te zoeken van jongens. En al vanaf eind groep acht draag ik elke dag make-up om mijn acne zo goed als ik kan te verbergen. Door in het schoonheidsideaal en onze maatschappij te passen met mijn lichaam en seksualiteit zoek ik vooral negatieve aandacht. Ook dit heeft een keerzijde en komt het uitdagen mij op een middag duur te staan. Al die jaren gaf ik mijzelf de schuld, maar als ik er nu vele jaren later over na denk weet ik dat er maar één schuldige is in dit verhaal en dat was hij. Ik ben ongelukkig en ik verwerk mijn gepest en moeilijke situatie thuis door terug te pesten, terug te vechten. Ik ga om met mensen waarvan ouders slapeloze nachten krijgen en gooi mijn lichaam dagelijks in de strijd om de aandacht van mijn acne af te krijgen. Wanneer er eieren op mij gegooid worden tijdens een pauze en een groepje meisjes hard schreeuwt dat ze een kaasschaaf voor mijn gezicht hebben gekocht breekt er iets in mij. Iedereen die nog wat te zeggen had, sloeg ik keihard tegen de grond. Letterlijk. Veel van mijn medescholieren zullen mij daarom herinneren als de pestkop, in plaats van het meisje dat in de kantine bijna gewurgd werd.

In het derde schooljaar krijg ik een ernstig auto-ongeluk. Hierbij breek ik mijn bekken en loop ik schade op aan mijn heup en gezicht. Ik verbrand mijn gezicht en een deel van mijn borst aan de hete uitlaat omdat ik vastlig onder de auto. Op het moment dat mijn ongeluk plaats vindt, denken de toeschouwers dat ik dit niet heb overleefd. Pas als ik moord en brand begin te schreeuwen onder de auto, beseffen zij zich dat ik er nog ben. Een lange revalidatie begint en ook hierin blijkt mijn lichaam het meest belangrijk. In plaats van mijn herstel te bevorderen ben ik bezig met er mooi uit zien. Mijn ex kan het niet verkroppen dat ik geen seks met hem kan hebben, ondanks de breuk in mijn bekken. Als een brave meid, geef ik dan toch maar aan hem toe.

Kom maar eens met tegenargumenten, dat wij als vrouw niet dagelijks geseksualiseerd worden. Wij zijn gemaakt om mannen te pleasen. Zo stond ik, zelf ook tot kortgeleden altijd in het leven. Zo worden vrouwen en meisjes neer gezet op tv, in tijdschriften en op straat. We worden nagefloten als vee en moeten aan van alles en nog wat voldoen.

Na mijn revalidatie ben ik enige kilo’s zwaarder, dit vanwege het feit dat ik de eerste weken in een rolstoel terecht kom. Na mijn zwangerschap krijg ik de kilo’s en maar moeilijk af en mijn emotionele schade probeer ik te helen met eten. Ik ben te zwaar en krijg dit dan op dat moment ook dagelijks te horen. Mijn zelfbeeld wordt slechter en slechter. Na een aantal jaar, een nare scheiding, huwelijk en een tweede baby ben ik op mijn zwaarst. Samen met mijn vriendin besluit ik te gaan sporten, opnieuw geniet ik van alle aandacht die mij dit oplevert. De oppervlakkige aandacht over mijn lichaam, lijkt de pijn diep vanbinnen iets te sussen. Ik draai door in het sporten en op een gegeven moment ben ik elke dag in de sportschool te vinden. Op het moment dat ik meer dan 20 kilo ben afgevallen, komt mijn vriendinnetje in het ziekenhuis te liggen. Dit is een reality check. Daar ligt ze, met haar prachtige lichaam en goed gestijlde kapsel. Hetzelfde kapsel dat wij samen in het ziekenhuis afscheren tot een milimeterkapsel. En zelfs dan, zonder het schoonheidsideaal van lang haar is ze prachtig. Ze is sterk, verbaast mij dagelijks met haar kracht. Ik besef mij, dat ik door al het sporten, al het lijnen de aandacht aan mijn gezin verwaarloosd heb. Mijn gezin en mijn gezondheid zijn zo veel belangrijker dan mijn broekmaat. Nog dagelijks heb ik moeite met het lichaam, wat al zo veel pijn heeft gekend. En ik ben er klaar mee. Ik ben klaar met vechten tegen mijzelf. Mijn lichaam is meer dan seks. Het is zacht en het ruikt lekker. Het is een troost voor degene die een knuffel nodig heeft. Mijn lichaam geeft liefde en zorgt met al haar kracht ervoor dat ik hier nog steeds rondloop. De dagelijkse pijn in mijn gewrichten probeer ik met de nodige hulp op te vangen. Het feit dat ik chronisch vermoeid en depressief ben, neem ik maar voor lief. Ik weet hoe sterk ik ben. Hoe hard ik het moeten vechten om hier nog te zijn.Ik ben hier op aarde met een reden en mijn broekmaat is het in ieder geval niet.

Alle vrouwen en mannen zijn mooi op hun manier. Of je nu slank of zwaar bent. Gezond of gehandicapt. Groot of klein. Wit of gekleurd. Het maakt niet uit. Wanneer je beeldschoon bent vanbinnen, straal je dit uit naar buiten. Lieve vrouw of man die dit leest. Je bent fucking fantastisch. Liefs, van mij.

IMG_3295
Wees jezelf. Altijd.

 

 

Advertenties

7 reacties op ‘Embrace

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s