Jongens en Meisjes

SIRE heeft een nieuwe campagne. Jongens weer jongens laten zijn.
Filmpje -> hier

Volgens SIRE laten wij, ouders en leerkrachten de jongens niet genoeg jongens zijn. Wanneer ik scroll tussen de reacties zie ik meerdere reacties als “vroeger mochten jongens nog buiten spelen, nu hebben ze alleen maar een iphone”

Toch zie ik ontzettend veel kinderen op straat. Niet alleen maar jongens, maar ook meisjes. We veranderen onze jongens in meisjes lees ik ergens en we feminiseren de maatschappij. Sorry? We leven in een mannelijke maatchappij waar de man zijn emoties niet mag uiten, na jaren lang protesteren om er voor te zorgen dat ook mannen mogen zijn wie ze willen komt deze campagne. Want, zoals ik het filmpje opvat; als een jongen niet elke dag buiten speelt en met kapotte en vieze kleding thuis komt is het geen echte jongen. Mijn dochter is volgens veel fb reacties ook geen echt meisje, omdat zij in dit gezin juist de gene is die elke dag met wild haar, kapotte broeken en onder het zand thuis komt.

Volgens de internet reacties is mijn zoon, waar ik enorm trots op ben geen echte jongen. Hij is beschadigd door de feminisering en presteert niet voldoende haantjes gedraag om zijn gender waard te zijn. Alleen maar omdat hij liever een boek leest, dan dat hij door modder rolt? Hij is geen echte man?

Colin speelt minder buiten dan Esmee. Dat is altijd al zo geweest. Colin is niet goed in voetbal en is soms wat banger dan zijn vriendjes. Daarintegen kan Colin je wel uitleggen hoe de protestantse kerk is begonnen, hoe evolutie en wetenschap werkt. Colin kan menig volwassene dingen vertellen die je zal verbazen. En ik hou van hem en zijn wijze hoofdje. Wanneer hij buiten speelt, vermaakt hij zich prima. Maar wanneer hij iets kan onderzoeken is hij dolgelukkig. Is hij nu geen echte jongen?

Gisteren op de speeltuin: alle jongens krijgen straks een blauwe ballon en de meisjes een roze! jeej!! Mijn kinderen kijken elkaar aan en besluiten te ruilen van ballon. Esmee wil namelijk graag een blauwe en Colin een roze. Oh hemel, moet ik mij nu zorgen gaan maken over het feit dat Esmee straks wel een goede huisvrouw zal zijn? Want volgens het gros van de babyboomers op FB is zij geen echt meisje. Nou dames en heren, pas maar op. Mijn meisje mag zijn wie ze wil zijn. Ze heeft blauwe plukken in haar haren en een gat in haar broek. Haar gezicht, handen en voeten zullen meestal zwart zijn van het zand en haar haren wild om haar gezicht. En ik hou er van. Ik hou van het idee, dat Esmee een sterke jonge vrouw zal zijn die voor zichzelf kan zorgen.

Ik hou van mijn kinderen, hoe ze zich ook willen indentificeren. Alsjeblieft mensen, ga nu niet de kinderen  forceren om iets te zijn wat ze niet willen zijn. En lieve juffen, jullie doen het fantastisch. Oke, een meester voor de klas is hartstikke stoer maar laten we nu niet gaan doen alsof de juffen het de laatste jaren verpest hebben. Het is 2017 laat het generaliseren nu eens los!

Advertenties

Bad neighborhood 

De dood van Chester Bennington is verbijsterend. Een succesvolle jongeman met miljoenen fans, die niet heeft kunnen winnen van zijn depressie. De jongen, die naar de buitenwereld open en bloot sprak over de “bad neighborhood” tussen zijn oren. 

Het filmpje wat op fb rondgaat, is de perfecte schreeuw om hulp van een depressieve jongeman. De reacties op deze video laten pijnlijk zien wat voor enorm taboe er rust op depressies en zelfmoord. Zo lees ik keer op keer dat hij zijn grote jongensboek had moeten dragen. Mannen horen zich niet zo zwak te laten zien. Hoe kan een succesvolle artiest zo depressief zijn, terwijl hij miljoenen op zijn bankrekening heeft staan.

Willen jullie een antwoord op deze vraag? Dit is omdat een depressie een mentale ziekte is. Het heeft niets maar dan ook niets met je leefomgeving, carrière, vrienden of wat dan ook te maken. Natuurlijk, een moeilijke fase zal een depressie doen versterken. Maar over het algemeen heeft je leefomgeving geen invloed op je mentale ziekte. Je zegt toch ook niet tegen een artiest met kanker dat diegene zich niet moet aanstellen omdat hij/zij miljardair is? 

Een depressie is zo veel meer dan een somber gevoel. Een depressie overheerst. Zo heb je namelijk verschillende stoornissen en is geen enkele depressie het zelfde. Er zijn depressies die over gaan, maar ook depressies die er voor altijd zullen zijn. 

Ja, over het algemeen ben ik gelukkig. Maar, zoals Chester het fantastisch beschrijft.. ik moet niet alleen zijn met mijn eigen gedachten. Zolang ik bezig ben voor anderen, geniet met familie/vrienden dan is er niets aan de hand. Maar help me op het moment dat ik alleen ben met mezelf. Want daar gaat het mis. Je maakt jezelf gek, bent hiervan bewust. Het zelfbewust zijn en toch destructieve gedrag samen is zoals je al kan raden een verschrikkelijke combinatie. Want hoeveel complimenten iemand met een depressieve stoornis ook mag ontvangen, we zijn onze eigen vijand. Al het nare wat iemand achter mijn rug om zou kunnen zeggen, heb ik al lang tegen mijzelf gezegd. Vandaar dat het ook niet schokerend is, maar een bevestiging van een onzekerheid die niet af te leren is. 

Ik hoop, dat ondanks het grote verdriet wat de zelfdoding van Chester met zich mee brengt hier positiviteit uit gehaald kan worden. Verbreek die domme taboes. Niet iedereen heeft een gezond stel hersens. Wees wat aardiger voor elkaar. Houd er rekening mee dat je collega, buurvrouw, vriend, oom, oma of wie dan ook al jaren lang gebukt kan gaan onder een depressie. En dat zonder dat jij hier enige erg in hebt gehad. 

Video met een duidlelijke schreeuw om hulp en fantastische beschrijving over het leven met een depressie zie je hier. 

Even niets

Als je om je heen kijkt begin je het langzaam te zien. Mensen zijn toe aan vakantie, jaloers op de collega’s die inmiddels vakantie hebben. De kinderen zijn moe. Dood moe om precies te zijn.

Colin en Esmée gaan elke dag met meer moeite uit bed, stribbelen elke ochtend meer tegen. Ze zijn klaar. Leeg. De kinderen uit de buurt en die van ons krijgen om alles ruzie, huilen om het kleinste dingetje. Ze zijn zo toe aan niets doen.. als volwassene vergeten we nog wel eens hoe zwaar het leven van onze kinderen is. Ze moeten zo veel van zichzelf laten zien, toets na toets. Gesprek na gesprek. Daarnaast moeten ze naar zwemles, muziekles, voetbal, judo, turnen en ga zo maar door.

Ze moeten voor mijn gevoel zelfs teveel. Daarom kies ik er voor geen planning te maken deze vakantie. Geen planning tot zo ver natuurlijk, de enige planning zal als houvast voor het gezin dienen. En als dit zou betekenen dat wij de eerste week van de vakantie alleen maar uitslapen en netflix kijken dan is het maar zo. Ik gun mijzelf en mijn gezin rust. Als ik naar Colin, onze puber kijk zie ik dat hij het liefst de hele dag op bed wil liggen om te chillen. Wie ben ik om dit van hem af te pakken? Daar verwacht ik van de kinderen dan ook een tegen compensatie voor. Wij geven hun de rust die zij nodig hebben, daarin tegen verwacht ik van de kinderen dat zij ons diezelfde rust ook terug gaan geven. Samen de klusjes, samen chillen.

Alleen al door dit op papier te zetten krijg ik een gevoel van rust. Laat de vakantie maar beginnen!