Alles goed?

Hoi! Alles goed? Het gewenste antwoord hierop is; ja, met jou? Want deze vraag stellen we niet meer omdat we echt willen weten hoe het met iemand gaat, maar om een gesprek te starten.

Op dit moment heb ik niet veel zin om deze vraag te beantwoorden en mocht ik het wel doen kies ik meestal voor de ja! En met jou? Reactie in plaats van de waarheid. Want, het gaat helemaal niet zo goed momenteel. En ik baal er eigenlijk van dat ik dit niet kan laten zien. Dus bij deze. Nee. Het gaat niet goed maar hoe is het met jou?

Want nee, ik heb ook geen behoefte aan medelijden of een knuffel. Het gaat gewoon even niet en dat is oké.

Deze blog is dan ook geen hulpkreet of schreeuw om aandacht en knuffels. Dit is voor alle mensen die willen zeggen; nee. Het gaat niet goed. Maar ervoor kiezen om dit niet te doen, uit angst voor roddels, bemoeizucht, medelijden etc. etc. Bij deze geef ik jou de kans om dit te doen.

Een handjevol mensen weten al langer dat het niet zo gaat, sommigen zijn daar deze week achter gekomen en sommige lezen het nu. Mijn gezondheid is op dit moment zo dramatisch, dat ik hier dagelijks last van heb. Nee nee.. Ook nu geen medelijden en knuffels. Na maanden van huisarts naar specialist focus ik mij nu op mijn laatste doorverwijzing. En ik hoop met het kleine beetje goede moed wat ik in mij heb, dat dit het gaat worden. Dit móét de oorzaak zijn, anders weet ik het niet meer.

Zoals jullie weten ben ik in 2013 gesteriliseerd d.m.v. de Essure. De Essure is een relatief nieuwe manier om vrouwen te helpen, zonder dat deze hiervoor onder het mes hoeft te gaan. De procedure is te vergelijken met het plaatsen van een spiraaltje en ik moet eerlijk zijn, dat tot voor kort ik alleen maar positief kon zijn over deze medische ingreep.

In september vorig jaar kwam de Essure (opnieuw) in het nieuws. Het nieuws was geen lachertje en ik moet heel eerlijk toegeven, dat ik op dit moment toch mijn vraagtekens kreeg. Was de diagnose die mijn huisarts bij mij gesteld had, wel de juiste? Of hadden wij al die tijd iets over het hoofd gezien?

Nadat ik vorige week op nieuw binnenste buiten ben gekeerd zonder duidelijke uitslag, kwam ik tot de conclusie dat ik in gesprek wou met een gynaecoloog. Mijn huisarts doet haar best, eerlijk. Maar ze erkende de problemen pas echt toen ik vorige week aangaf dat het leven voor mij zo geen nut heeft. Dit is een enorm heftige zin om uit te spreken, maar ik had op dat moment geen andere keus dan mijn diepste zorg uit te spreken. 27 jaar oud (jong?) en dan al zo veel klachten. Zo veel pijn, zo vermoeid. En dan geen oorzaak kunnen vinden? Het klinkt voor een buitenstaander misschien zwaar overdreven, maar voor mijn gezin is dit het ook echt. Naast mijn werk kan ik namelijk niet veel meer dan slapen en de schijn ophouden. Want liefjes, ik ben echt altijd moe. Ik ben moe tijdens een normale werkweek en ik ben moe terwijl ik afgelopen week elke dag heb kunnen uitslapen. De vermoeidheid is onverslaanbaar. Daar helpt mijn depressie, die ik jaren behoorlijk de baas ben geweest op dit moment ook een handje mee. Al met al werkt mijn lichaam mijn ziel tegen op dit moment. En het is zo frustrerend, dat dit mijn humeur behoorlijk kan aantasten.

Hierdoor ben ik ook minder leuk als moeder, vrouw, kind, zus, vriendin, collega. En dat spijt me. Ik doe mijn best, geloof me. Maar tot die tijd, als ik eens wat kribbig uit de hoek kom of chagrijnig om me heen kijk… geef me een beetje ruimte als dat kan. Ik doe mijn uiterste best om de beste versie van mijzelf te zijn! Ik hou van jullie!

giphy

Advertenties