Zeurend blogje

emoties emoties en nog eens emoties.. er zijn te veel emoties aanwezig voor 1 persoon in mijn lichaam op dit moment. En om ze allemaal op een rij te zetten is erg moeilijk merk ik wel weer. Waar komen ze vandaan, wat is de reden dat er een cocktail van gevoelens is omgevallen en de verschillende emoties als olie door mijn lichaam stromen?

Ik ben niet verdrietig, maar ook niet blij. Ik ben rustig, maar vanbinnen stroomt het maar door. Op dit moment zoek ik rust in muziek en domme plaatjes op het internet. De was is gestreken, het huis aan kant. Een warme douche heeft niet geholpen, zoals deze vaak toch wel doet. Het warme water stroomde als een rustgevende waterval over mijn rug, maar de gedachtestroom kwam niet tot een eind. Er zijn veranderingen gaande in mijn persoonlijkheid, die ik nog niet echt kan plaatsen.

Vol verwachting sla ik mijn macbook open, hopelijk kan ik de emoties door het schrijven op een rij zetten. Maar ook nu, zoals de hele dag al gaande is krijg ik het allemaal niet op een rij. De kinderen zijn onrustig, zitten elkaar voortdurend in het vaarwater. Mijn innerlijke onrust lijkt de kinderen aan te steken. Waardoor hun onrust mij weer aan steekt.

Is het gewoon niet mijn dag? of hangt er iets in de lucht? Zegt mijn gevoel dat er iets staat te gebeuren? Wat het ook is, het mag wel snel overgaan. Het is vermoeiend om de hele tijd naar je eigen gezeur te moeten luisteren. Daarom zeur ik via mijn blog maar even tegen jullie. Ik kan namelijk mijn eigen stem niet meer aanhoren in mijn hoofd. Dus voor degene die dit nu op deze langzame zaterdag leest, sorry. ik moest even zeuren. even alles op een rij. het hoofd op orde maken.

Advertenties

Online pesten

De drang om andere mensen te filmen tijdens gênante of “stiekeme” gebeurtenissen lijkt met de dag erger te worden. Mijn irritatie groeit samen met de stroom aan filmpjes en foto’s die op Facebook massaal gedeeld en geliked worden. Het vernederen van mensen die je niet kent, schijnt heel gewoon te zijn. Zo zie ik gisteren een foto op Facebook van een gezette vrouw die zich snel omkleed op het strand. Direct een foto van haar blote derrière op het internet, want: lachen om dikke/lelijke mensen is hip. Een aantal jaren geleden kon iedereen zich nog “stiekem” omkleden op het strand, zonder direct viral te gaan. Waarom kan dit ineens niet meer?

Ergens in de laatste jaren is er een ontwikkeling gaan plaats vinden in het gedrag van de mensen op het internet. Waar dit eerst voor eigen vermaak was, is dit nu een grote poel van pesterijen. Ken je toevallig die Facebook pagina waar vrouwen met korte kapsels belachelijk gemaakt worden? Tuurlijk, de tekst en uitleg erbij heeft mij ook wel eens aan het lachen gemaakt. Maar denk er eens over na, deze foto’s worden van een profiel afgehaald (van een nietsvermoedend persoon) en zonder toestemming op een site geplaatst waar ze door honderden mensen uitgescholden en uitgelachen worden. Dit is pesten op een heel nieuw niveau. 

Ook de filmpjes van stelletjes die het gezellig hebben samen, moeten zo snel mogelijk op film of foto. Kan iemand me uitleggen wat de reden hier toe is? Is tegenwoordig iedereen zo geshockeerd  van een beetje sex? Alsof de meeste mensen die hier schande van praten nog nooit de kriebels hebben gehad op het strand of in de auto. Nou, ik en Rob zijn hier ook niet vies van en mocht ik in mijn eigen auto iets willen doen met mijn man, waar ik niemand tot last ben, waag het dan niet mij te filmen. Hoogstwaarschijnlijk overleefd je telefoon dit geintje niet. Hoe haal je het in je hoofd? Je filmt toch ook niet je ouders die in de slaapkamer naast je bezig zijn? Om heel eerlijk te zijn vind ik het filmen nog perverser dan dat je buiten een vluggertje hebt. 

Kunnen we iedereen gewoon met rust laten? Lekker leven en laten leven. Laat mensen er uit zien, zoals zij er uit willen zien. En laat stelletjes lekker genieten, zonder dat ze viral gaan. Als we allemaal wat meer liefde zouden maken dan dat we pesten, zou de wereld heel wat gelukkiger zijn.  Vooral onze nieuwe generaties moeten beschermt worden tegen zichzelf en het grote en gevaarlijke internet platform. Hoe zou je het vinden als je kind beschamend viral gaat? Nog erger, hoe zou je het vinden als je kind een internetpestkop blijkt te zijn? Denk voordat je post. Eens online, is altijd online. 

Gedachtengang op een regenachtige zondag 

Het vervelende aan onzeker zijn, is dat ik altijd en overal aan mijzelf en anderen twijfel. Ik twijfel of mijn acties wel kloppen, mijn woorden correct zijn. Daarnaast wantrouw ik zo goed als iedereen en ben 24/7 voorbereid op het feit om gekwetst of teleurgesteld te worden. Het is een vervelend aangeleerd mechanisme, die als een virus de laatste jaren in mijn ziel is verspreid. 

Hoeveel ik ook mijn best doe, eens in de zoveel tijd gaan de muren omhoog en zet mijn ziel het alarmsysteem op scherp. Vooral voor de mensen om mij heen ben ik op deze momenten niet te peilen. Want als je uiteindelijk je partner, familie of beste vrienden wantrouwd, wie kan dan nog wat goed doen? Juist. Niemand. En dat spijt me. Maar veranderen? Dat gaat nog niet zo makkelijk. 

Hoe kun je nou van sterke onafhankelijke tiener zo kapot gemaakt worden, dat je uiteindelijk zelfs je eigen spiegelbeeld niet meer vertrouwd? Dit is niet van een verbroken relatie, of van een mislukte vriendschap. Nee, na enige therapie kan ik toegeven dat dit een litteken is van jarenlang geestelijke mishandeling in een giftige relatie. Daarbovenop nog de nodige familie drama en mijn cirkel is compleet. Mijn innerlijke zelf heeft een verdedigingstactiek ontwikkeld die besloten heeft om niemand meer zomaar toe te laten. Want als je altijd teleurgesteld word door je omgeving, dan kun je maar beter alleen zijn. En daar is nu het probleem, want ik wil helemaal niet alleen zijn. Het liefst omring ik mij met allemaal mensen die iets positiefs en moois mee brengen aan tafel. Lange gezellige avonden op terrasjes en in huis. Helaas ben ik door mijn defensie alleen zo moeilijk te bereiken dat personen vaak afhaken. Is ook helemaal niet erg, het blijf een lastig verhaal. 

Vanmiddag door een stom Facebook plaatje werd ik weer geconfronteerd met de pijn van een relatie hebben met iemand die vreemdgaat. Er is werkelijk bijna niets wat meer pijn doet dan houden van een persoon die verliefd is op een ander. Je geeft je hart en ziel maar bent uiteindelijk niets waard voor die ander. Natuurlijk kan het gebeuren, natuurlijk heeft niemand liefde in de hand. Maar mensen, het doet zo veel pijn. Het verpest een persoon in zijn of haar volgende relaties, vraag maar aan mijn man. Die is vaak de dupe en ruimt na al die jaren nog steeds de scherven van een ander op. Je zou denken dat ik me daar toch al lang overheen gezet moet hebben, maar helaas. Er knaagt altijd een stukje van dat wantrouwen. Ik laat het niet altijd toe, maar wanneer dat kleine duiveltje op mijn schouder begint is er geen houden aan. 

Wat ik wel probeer is om mijn verwachtingen bij te schaven. Omdat ik liefde wil geven in emmers, moet in niet verwachten om die emmers ook terug te krijgen. Ik moet mij realiseren dat ik soms een eierdopje liefde terug krijg van een persoon die ik een emmer liefde toereik. Het is belangrijk om te beseffen dat dit eierdopje misschien wel alles is wat dit persoon bezit en kan aanbieden. Herstellen van al deze onzin is een lastige taak. Maar onmogelijk is het niet, het duurt alleen even. 

Verjaardag zonder jou

Alweer een verjaardag zonder jou.
Zonder je dikke knuffels en de eeuwige lach op jouw gezicht.

Geen woord kan beschrijven, wat voor leegte je bij mij achterliet.
Nog elke dag heb ik je nodig, het is zo moeilijk zonder jou.
Ik mis de emmers vol met liefde die je altijd aan ons gaf.
Ze zeggen dat de tijd alle wonden heelt, maar deze wond blijft open alsof deze onherstelbaar beschadigd is.

Jij was namelijk de gene die het altijd beter maakte.
Jij was de man van de magische knuffels vol met troost.
Jij was de man, de man die mij begreep.
De man die wist hoe moeilijk ik het soms had, zonder het te vragen.
Een blik was voldoende, dan wist jij al hoe het zat.

Hoe vaak hebben wij er over gesproken, over jou grote angst in dit leven.
Jouw angst om ernstig ziek te worden, met een langzame dood.
En ik weet het echt wel opa, dit is wat je wou.
Geen lang ziektebed, geen oude zieke man, wachtend op de dood.
Zelfs je dood was typerend en van binnen weet ik dat het zo moest zijn.
Jij hebt gekregen wat je wou. Geen afscheid, geen gehuil aan jouw bed.

Maar wat had ik graag voor de laatste keer wijze woorden van je gehad. Ik had me schrap willen zetten voor wat komen ging, met man en macht vasthouden tot je laatste adem. Voorbereiden op die knal die komen ging. Ik had voor je willen schreeuwen tegen elke arts, dat ze beter hun best moesten doen en dat ze harder moesten werken.
Schreeuwen uit woede en schreeuwen uit onmacht.
Voor jou had ik hemel en aarde bewogen, voor nog die ene extra dag.

Gelukkig kreeg jij wat je wou. Op jou favoriete moment van de dag. Het tijdstip waarop de meeste mensen nog slapen, kijkend naar het beginnen van een nieuwe dag.
Luisteren naar de vogels met hun prachtige ochtend groet.

Jouw enige moment van echte rust, in je altijd drukke dag.
Jij, een sigaretje en de druppels in het gras.


 

 

 

Perfectie

Gisteren kwam er een Artikel  online ivm de nieuwe Linda.
In eerste instantie herkende ik de bn’er van deze nieuwe cover niet. Dan tijdens het lezen van het artikel wordt het me duidelijk dat dit een dusdanig gefotoshopte foto van Linda de Mol zelf is. Onherkenbaar! Hiermee pakken ze in het tijdschrift een “probleem”  van nu aan. Ons beeld van de wereld is door de media gemanipuleerd. Iedereen houd van zijn of haar leven, met bijhorende accounts die er uitzien alsof ze door media deskundigen in elkaar zijn gezet. #LOVEMYLIFE is de spreuk die Linda. noemt.
Iedereen is tegenwoordig online dol op het leven. De mooiste foto’s met  #Perfect #love #behappy #lovemylife mogen daarbij niet ontbreken, want ó wee als iemand in de gaten heeft dat het allemaal niet zo perfect is. Gooi er daarnaast dagelijks een quote op waarmee je online vrienden motiveert om ook zo van het leven te houden, net als jij!

b57a8e2ce16d06307f423034ef52404f

Want het leven is geweldig, de wereld is geweldig. Wij zijn geweldig. Wat is het leven toch mooi!! We huppelen over wolkjes en rennen door een glitter regen òòk als we ongesteld zijn! Het is 1 en al pracht en praal.

Waag het niet om anders te beweren online! Waag het niet om te zeggen, dat je helemaal niet blij bent met hoe het leven op dit moment gaat. Durf niet te tonen, dat het moederschap + werken + huishouden + sporten op sommige dagen helemaal niet zo is als je had gehoopt. En dat je in een ruimte vol met familie en vrienden eenzaam bent. Nee, toon niet aan de buiten wereld dat je familie vol zit met mensen die je in de steek zullen laten en pijn doen. Dat je opgroeit zonder liefde. Dat je niet uit de kast durft te komen, omdat je familie niet accepteert dat er meer is dan het hetero huwelijk. Dat je wakker ligt van financiële ellende en een baan wat je ongelukkig maakt. En waag het niet om te vertellen, dat je helemaal niet blij bent met jezelf. Vertel niet dat je niet mee durft te doen aan de #nomake-up challange omdat je jezelf lelijk vind. Dat je “dikke” mensen helemaal niet zo mooi vindt en je dood schaamt dat je ooit dit gewicht hebt behaald. Dat je elke ochtend met tranen in de ogen naar je outfit kijkt, omdat het helemaal niet zo leuk staat op jou lichaam, maar perfect stond op de slanke paspop in de winkel. Niet laten zien dat je jaloers bent op mensen die het (zo lijkt het) beter hebben dan jou. Waag het niet dit te laten zien. Toon geen zwakte. Dan vreten ze je op online.
Deze gedachten laat je hoogstens vrij onder de douche, zodat ze weg kunnen spoelen door de riolering en het daglicht niet zullen bereiken.

Wees elke dag perfect. Toon je shake op instagram. Deel je zo enorm motiverende quote op Facebook. Een gevatte uitspraak op Twitter en als kers op de taart een fantastische foto op LinkedIn. Straal uit dat jij het leven bij de kloten hebt! Man, wat heb je alles goed onder controle. Elke dag schijnt de zon op je gezicht als de wekker gaat. Altijd uitgerust en nooit is het teveel. Nooit een slechte dag.

Zoals in het artikel ook beschreven wordt, is het gewoon doodvermoeiend om te voldoen aan al die liters perfectie wat we dagelijks in ons opnemen. Het is bijna niet haalbaar en de mensen die overspannen zijn, gaan door tot ze er bij neer vallen. We mogen immers niet laten zien dat het allemaal even niet meer lukt. Tegenwoordig mogen we niet meer falen.

Hoe zwaar is dit voor onze nog opgroeiende kinderen? Hoe zwaar is het, om net te beginnen op de hoge school, waar de focus inmiddels niet bij studie resultaten ligt, maar bij het perfecte uiterlijk? Je mag niet laten zien dat je te slim bent, want dan ben je een NERD. En nerds zijn een bedreiging voor onzekere maar bloedmooie mensen. Deze mensen hebben vaak namelijk niet veel meer in te brengen dan hun mooie uiterlijk en make-up tips. Dus, verdedigen zij dit met pest gedrag. Het is onmenselijk hoe ver het pesten tegenwoordig gaat. En dan denk je eindelijk klaar te zijn met school, kom je op het werk en gaat het daar verder. Want jij kan zomaar een bedreiging zijn op het werk. En dat, is weer een reden om te pesten. Ik sta versteld van pesterijen bij volwassenen. Pesterijen uit onzekerheid en jaloezie, omdat mensen echt denken te moeten voldoen aan alle hoge eisen. En wanneer die perfectie niet gehaald kan worden, moeten ze iemand neer halen die het wel lijkt te kunnen. Een vicieuze cirkel met als hoofddoel en grootste valkuil: perfectie.

Het is echt enorm belangrijk om van jezelf te houden. Maar om van jezelf te houden, hoef je niet perfect te zijn. Hou ook van de “slechte” dingen van jezelf. Lach gewoon om je onbenulligheid, trek die schouders op als je er eens niet uit ziet alsof je zo uit de etalage bent gestapt.
Durf eens een echt gesprek op tafel te gooien, over dat het allemaal helemaal niet zo mooi is. Verbreek taboes.
Zelf ben ik ook aan het afkicken van perfectie, maar merk aan mijzelf dat ik soms drie dubbel stil sta, bij wat mensen zien als ze mijn instagram, twitter of Facebook bekijken. 
Mijn leven is namelijk alles behalve perfect en ik ben de laatste die dit zou willen uitstralen. Daarom ging ik bij mijzelf ten rade en vroeg me af, wat wil ik dan wel graag tonen? Ik wil graag dat mensen mij zien als een gepassioneerde werknemer in de zorg, die knetter gek is op haar man en kinderen. Iemand die graag samen is met familie en vrienden, als het maar niet elke dag is. (sorry) Dat ik een goed belezen persoon ben, die weet wat ze wil. (ondanks dat ik dus niet altijd weet wat ik wil)
Maar wat is het alternatief voor perfectie? Wat kun je wel aan de buitenwereld laten zien, zonder twee gezichten te hebben. Wat dachten jullie van passie? oprechtheid?

Kijk eens in de ogen van een gepassioneerd persoon, luister naar wat diegene te vertellen heeft over het onderwerp wat diep genesteld zit in de ziel, waar ogen van gaan glinsteren. Hou je lippen even op elkaar en laat jezelf mee slepen in de passie van een ander. Een week geleden overkwam mij dit tijdens een gesprek. De vrouw in kwestie was zo ontzettend gepassioneerd aan het uitleggen waarvoor haar organisatie stond, dat deze voor mij niet meer stuk kon. Ze vertelde haar verhaal met handen en voeten, haar ogen glommen van trotsheid.

Daarnaast is oprechtheid zo belangrijk. Hoe verlossend zou het zijn, om eens aan tafel met wat moeders te kunnen zeggen dat je het moeder zijn op sommige dagen de hemel in prijst, maar op sommige dagen wel kan vervloeken? Dat je, als je dit van te voren had geweten misschien nooit aan kinderen was begonnen. Hoe fijn zou het zijn, om dit soort uitingen te kunnen doen zonder mensen te shockeren? Gewoon door eerlijk en oprecht te zijn naar elkaar. Zonder te oordelen of beoordeeld te worden vrijuit kunnen spreken.
Een foto die eigenlijk heel erg leuk is, maar waar je wallen zichtbaar op zijn wel durven te delen. Hoe komt het toch dat onze foto’s perfectie uitstralen, terwijl het gezicht van een doorsnee persoon er never nooit niet zo mooi egaal uit kan zien? De meeste profiel foto’s zijn doordacht en alles behalve spontaan. Nog zo iets uit de neppe online wereld.
Wat denken jullie, die leuke ” spontane”  foto wat ik voor mijn blog, Facebook etc. heb gemaakt. Zo spontaan is die foto niet. Genoeg make-up, een filter en juiste belichting kwamen er aan te pas. Ongeveer 50 foto’s, tot ik bij dit “spontane”  plaatje kwam en nog twijfel ik of ik er wel leuk genoeg op sta.

Laat je niets wijs maken. Niemand is perfect. Streef niet naar perfectie, want dit is niet te behalen. Ik doe het zelf al jaren, het beste, hoogste resultaat willen behalen bij ALLES wat ik doe. Ik ben nu bijna 27 en moe. Dood moe van het “vechten” naar mijn eigen veel te hoge verwachtingen. Dus probeer ik af te kicken van deze perfecte ziekte, ik doe er niet aan mee. Dan er maar een dag moe uit zien. Sorry, met al mijn allergieën heb ik gewoon geen zin in make-up. Mijn ogen tranen zo erg, dat ik na 5 minuten het zelfde uiterlijk heb als de mannen van Kiss. Zelfs waterproof make-up kan het niet winnen van mijn hooikoorts! Of ik ziek, moe of overspannen ben? Nee joh, dit is gewoon mijn gezicht wanneer ik om 5:45 moet opstaan en geen make-up draag. Alles behalve perfect dus.

 

Jongens en de kleur blauw

Al vanaf het moment dat je zwanger bent van een jongen, worden stereotypes duidelijk. Je krijgt voornamelijk blauwe en groene kleding/speeltjes cadeau. Je baby kamer gaat hoogstwaarschijnlijk de tinten blauw, groen, grijs bevatten. Is helemaal niet erg, wel grappig. Wie heeft dit eigenlijk besloten? Waarom verf je een baby kamer niet roze voor een jongen? Omdat het eigenlijk niet kan. Nu wil mijn brein graag weten, waarom dat niet kan.  Continue reading “Jongens en de kleur blauw”