Een diagnose is geen sticker

Autisme, dat is toch weer zo’n diagnose die te pas en te onpas wordt gegeven zodat elk kind een label heeft? Een diagnose is toch hip tegenwoordig? Wanneer ik iemand dit hoor zeggen, bijt ik mijn tong er bijna af. Wanneer ik in een rustige bui ben laat ik het gaan. Lach erom, negeer de absurd domme opmerking. Wanneer ik in een minder rustige bui ben, spring ik hierop in. Je kan dan ook de bikkelharde waarheid verwachten. Je zegt namelijk tegen een moeder die elke dag leeft in een enorme strijd dat zij iets heeft verzonnen om hip te zijn. Het geeft hetzelfde effect om te zeggen kanker? Dat is toch die ziekte die je op facebook deelt tegenwoordig?

Ja, dat klinkt heftig he? En nee, ik vergelijk ASS en kanker niet. Ik zou niet durven!
En, voordat je woedend nu mijn blog wegdrukt. Ik denk niet makkelijk over welke ziekte dan ook. Ik heb respect voor elke ziekte. Ik wil alleen een indruk geven over de kracht van een zin.

Dat gezegd te hebben, ik vraag bij deze ook respect voor elke psychiatrische stoornis. Het in een gesprek voordoen alsof elk kind tegenwoordig aan de lopende band stickertjes op hun voorhoofd gedrukt krijgt, terwijl een diagnose veel meer is dan een label komt mij momenteel de strot uit. Het ontkennen van een stoornis in de hersenen is namelijk net zo erg als het ontkennen van een ziekte waarvan alleen de naam al heftig overkomt wanneer je het leest of hoort.

Het ontkennen van autisme, adhd, add en elke andere psychiatrische stoornis te vinden in DSM – iv is ronduit asociaal en ongevoelig. Je weet namelijk half niet hoe moeilijk iemand het heeft die worstelt met een stoornis. En het opvoeden van een kindje met een stoornis is daarnaast ontzettend moeilijk. Het zoeken naar het juiste pad, de juiste vorm van opvoeding is namelijk een nooit eindigende zoektocht. Het is een pad met vele zijwegen, doodlopende straten en grindwegen voordat je een periode op een net nieuwe geasfalteerde snelweg door kan rijden. Om vervolgens na een paar km tegen wegwerkzaamheden aan te rijden waardoor je weer van voor af aan moet beginnen op een te smal weggetje achteraf, zonder lantarenpalen en een glibberige berm.

giphy

Dus voordat je enig idee hebt hoe het voelt om naar je kindje te kijken en geen idee te hebben wat je moet doen. Of wanneer je geen idee hebt om op te groeien in een wereld waarin het lijkt alsof niemand je snapt. Spreek dan nooit meer over een diagnose alsof het een gratis stickertje is wat je krijgt bij het consultatiebureau om te laten zien dat je er in 2017 helemaal bij hoort. Het is deze week de week tegen het pesten. Laat als volwassene eens zien wat respect voor een ander is. Voed je kinderen op met de gedachte dat niet elk persoon hetzelfde denkt. Wees eens wat aardiger voor elkaar.

Probeer rustig mee te gaan in de ontwikkelingen rondom geneeskunde. Het is inmiddels 2017. Er zijn meer studies, meer onderzoeken dan dat er ooit zijn geweest en dit is nog maar het begin.

logo-week-tegen-pesten-2017

 

Advertenties

Jongens en Meisjes

SIRE heeft een nieuwe campagne. Jongens weer jongens laten zijn.
Filmpje -> hier

Volgens SIRE laten wij, ouders en leerkrachten de jongens niet genoeg jongens zijn. Wanneer ik scroll tussen de reacties zie ik meerdere reacties als “vroeger mochten jongens nog buiten spelen, nu hebben ze alleen maar een iphone”

Toch zie ik ontzettend veel kinderen op straat. Niet alleen maar jongens, maar ook meisjes. We veranderen onze jongens in meisjes lees ik ergens en we feminiseren de maatschappij. Sorry? We leven in een mannelijke maatchappij waar de man zijn emoties niet mag uiten, na jaren lang protesteren om er voor te zorgen dat ook mannen mogen zijn wie ze willen komt deze campagne. Want, zoals ik het filmpje opvat; als een jongen niet elke dag buiten speelt en met kapotte en vieze kleding thuis komt is het geen echte jongen. Mijn dochter is volgens veel fb reacties ook geen echt meisje, omdat zij in dit gezin juist de gene is die elke dag met wild haar, kapotte broeken en onder het zand thuis komt.

Volgens de internet reacties is mijn zoon, waar ik enorm trots op ben geen echte jongen. Hij is beschadigd door de feminisering en presteert niet voldoende haantjes gedraag om zijn gender waard te zijn. Alleen maar omdat hij liever een boek leest, dan dat hij door modder rolt? Hij is geen echte man?

Colin speelt minder buiten dan Esmee. Dat is altijd al zo geweest. Colin is niet goed in voetbal en is soms wat banger dan zijn vriendjes. Daarintegen kan Colin je wel uitleggen hoe de protestantse kerk is begonnen, hoe evolutie en wetenschap werkt. Colin kan menig volwassene dingen vertellen die je zal verbazen. En ik hou van hem en zijn wijze hoofdje. Wanneer hij buiten speelt, vermaakt hij zich prima. Maar wanneer hij iets kan onderzoeken is hij dolgelukkig. Is hij nu geen echte jongen?

Gisteren op de speeltuin: alle jongens krijgen straks een blauwe ballon en de meisjes een roze! jeej!! Mijn kinderen kijken elkaar aan en besluiten te ruilen van ballon. Esmee wil namelijk graag een blauwe en Colin een roze. Oh hemel, moet ik mij nu zorgen gaan maken over het feit dat Esmee straks wel een goede huisvrouw zal zijn? Want volgens het gros van de babyboomers op FB is zij geen echt meisje. Nou dames en heren, pas maar op. Mijn meisje mag zijn wie ze wil zijn. Ze heeft blauwe plukken in haar haren en een gat in haar broek. Haar gezicht, handen en voeten zullen meestal zwart zijn van het zand en haar haren wild om haar gezicht. En ik hou er van. Ik hou van het idee, dat Esmee een sterke jonge vrouw zal zijn die voor zichzelf kan zorgen.

Ik hou van mijn kinderen, hoe ze zich ook willen indentificeren. Alsjeblieft mensen, ga nu niet de kinderen  forceren om iets te zijn wat ze niet willen zijn. En lieve juffen, jullie doen het fantastisch. Oke, een meester voor de klas is hartstikke stoer maar laten we nu niet gaan doen alsof de juffen het de laatste jaren verpest hebben. Het is 2017 laat het generaliseren nu eens los!

Kinder Yoga Extra

Vandaag was het dan eindelijk zo ver. De eerste yoga les, speciaal voor kinderen met speciale behoeften. Esmee had ontzettend veel zin in deze les en praat non stop over het feit dat ze eindelijk op yoga mag. Bij het gebouw aangekomen, blijkt dat Esmee vandaag zal starten samen met een ander jongentje. De groep moet nog een beetje op gang komen, sommige kinderen moeten samen met mama en papa een gaatje vrij maken in de agenda. Het doel is om een groepje van 6 tot maximaal 8 kinderen te vormen.

Esmee is toch ineens verlegen, ondanks het feit dat ze al kennis heeft gemaakt met Jorien. Vandaag zijn er namelijk nieuwe gezichten. Iets wat altijd een beetje moeilijk blijft. Janneke helpt Jorien met de lessen. De matjes liggen al klaar op de heerlijke vloer. 

Om de aandacht van de kinderen vast te houden, wachten ik en de andere moeder in de hal. Zo krijgen we helaas niet heel veel mee van de les. Maar, ik ben ook weer blij dat Esmee mij 1,5 uur niet ziet. Ze is namelijk voorspelbaar in haar gedrag en ik verwacht haar dan ook om de zoveel minuten bij mij. Nu ik achter een gesloten deur op de gang zit, is deze drang niet meer aanwezig.

Na trouw 1,5 uur wachten gaat de deur zachtjes open, we mogen naar binnen. Daar treffen we twee heerlijk uitgeruste kinderen. Esmee tijdens haar favoriete moment in de les. Ontspannen op de mat met een deken en een oogkussenje (die overigens direct na de les online is aangeschaft) Aan het gezichtje van Esmee kan ik zien dat ze heeft genoten. Op blote voeten lopen we de ruimte in en gaan lekker bij de kinderen zitten.

fullsizeoutput_a53

De kinderen laten trots hun tekeningen zien en genieten rustig van een glaasje water. Elke les sluiten ze op deze manier af. De kinderen kunnen op deze manier de les op een goede en ontspannen manier verwerken. Als Esmee tegen mij aankruipt voel ik dat ze rustiger is. De afgelopen dagen was zij namelijk 1 bonk energie en onrust. Nu, na de les is ze zichtbaar ontspannen. De les ging over de jungle, ze hebben dieren na gedaan en de fantasie van de kinderen was enorm. Tijdens de les maakt Jorien samen met Janneke gebruik van erg leuke Yogakaarten  (gemaakt door Helen Purperhart) Hiermee krijgen de kinderen een voorbeeld te zien van de oefening die van ze verwacht wordt. 

Het is heerlijk om te zien hoe de kinderen genieten van yoga. Het is dan ook iets wat ik alle ouders zou willen aanraden. Speciale behoeftes of niet. Jorienosaurus is voorzien van alle doelgroepen. Esmee heeft nu, een paar uur na de les alweer zin in volgende week. Tot die tijd kijkt ze filmpjes van Jorien op YouTube

Als enthousiate ambassadeur en trotse mama van de KinderYogaExtra is het doel om wekelijks te bloggen over de lessen. Tot volgende week!

Kleuteryoga
Kinderyoga
Tieneryoga
Ouder-Kindyoga
KinderyogaExtra
Kinderyoga voor volwassenen

20160413_Jorienosaurus_08-klein

 

KinderYoga 

Wie ons een beetje kent, weet dat Rob en ik al een hele periode op zoek zijn naar de juiste manier van omgang met onze kinderen. Wij staan open voor alle manieren en trainingen die ons zouden kunnen helpen. Wat wel opvalt, na enige ervaring met alle hulpverleners die je maar kunt bedenken ga je een voorkeur ontwikkelen naar een manier van opvoeding, die niet altijd in de boekjes staat. Wij willen medicatie zo min mogelijk gebruiken om onze kinderen te sturen en proberen de rust te zoeken in ontspanning en structuur.

Op Facebook zag ik Jorienosaurus Kinderyoga voorbij komen. De naam sprak mij meteen aan, ik besluit haar pagina te liken. De energie die van haar Facebook pagina af komt nodigt mij uit om haar een bericht te sturen. In mijn email vraag ik, of zij ook ervaring heeft met overprikkelde autistische kindjes. Al snel ontvang ik een email, met een verassend antwoord! Jorien is bezig met het ontwikkelen van KinderyogaExtra. Een yoga les, waar kinderen met een diagnose de rust kunnen vinden en waar rekening wordt gehouden met de behoeften van het kind.

Na enig mail contact ben ik op een regenachtige zondag op weg naar de eerste yoga les van Esmèe. Wanneer we binnen komen straalt de grote heldere ruimte alleen maar rust uit, precies wat Esmèe en ik zelf even kunnen gebruiken na de hectiek van de verhuizing. Omdat Esmèe het eerste kindje is voor de kinderyogaExtra is de eerste kennismaking een privé les. Jorien komt over als een vrouw die weet waar zij het over heeft en straalt rust en vrolijkheid uit. De drempel naar contact is laag en dit is ook aan Esmèe te merken. We maken rustig kennis en al snel wil Esmèe van alles weten en vertellen. In plaats van haar eigen structuur te gebruiken tijdens de les, merk ik dat Jorien meestuurt op de vragen en wensen van Esmèe. Dit gaat soepel en weerhoud mij er van om op sommige momenten te corrigeren. Jorien heeft het volledig onder controle.

We spelen met kleurrijke sjaaltjes, ontspannen in verschillende houdingen en gaan door de les heen met ondersteuning van kaarten en een prachtig boek. De rode draad door de les heen is zelfacceptatie en rust. We dansen de ruimte door, om daarna te ontspannen op de heerlijk verwarmde vloer. De les wordt afgerond met een tekening en wat te drinken. Het is Quality time op een heel nieuw level. Heerlijk, volledig aandacht voor elkaar. Na afloop is Esmèe helemaal vol van Jorien en haar prachtige rode haren. Ze wil elke dag naar yoga en kijkt dan ook de Filmpjes van Jorien op Youtube.

13173127_956717034445958_8497439919234751108_o

Wanneer Esmèe op school gevraagd wordt om te tekenen wat haar blij maakt, is er een groot deel van haar tekening duidelijk vrij gemaakt voor het ontspanningsmoment tijdens onze yoga les.  Als we praten over mindfulness en opvoeding, is dit toch echt wel een manier om te proberen. Wij zijn er zeker van dat  mindfulness en opvoeden een hele goede combinatie is en hopen dat onze Esmèe hier rust en hulp kan vinden om zo te kunnen ontspannen. 

Wordt vervolgd!

Blog 3/7

Als je een tiener moeder bent, kun je het eigenlijk nooit goed doen. Je bent een schande. Je moet je schamen. “Toen ik jou leeftijd was, speelde ik nog met poppen!!” 

Nou, Oke. Ik was wel jong, maar met poppen spelen op m’n 16e? Toen schrok ik er van. Nu lach ik deze mensen hard uit. Denk om je hart. 

In de eerste jaren van Colin’s leven had ik een betere moeder kunnen zijn. Was het niet zo geweest dat ik psychisch zwaar mishandeld werd door een narcist. Daardoor heb ik me een lange periode erg schuldig gevoeld over zijn jonge jaren. Heb ik mijn kind slecht opgevoed? De omstandigheden waren alles behalve goed, een jonge meid die op het punt staat om weg te gaan en om nooit meer terug te keren. 

Gelukkig heb ik mezelf kunnen herstellen. Nu, jaren later is Colin 11. Vandaag is hij mee geweest met opa en oma naar Freek Vonk. Zijn voorbeeld en grootste held. Wat heeft het ventje genoten. Thuis komt hij met zijn souvenier binnen en verteld over zijn dag. Zijn ogen glimmen van enthousiasme en dat is hoe ik hem het liefst zie. Dit is wat hij wil zijn, een bioloog, wereldreiziger. 

Dan ineens krijg ik een kadotje, omdat ik altijd zo veel voor hem doe. En omdat ik zo lief voor hem ben. In plaats van dat hij zijn zakgeld heeft gebruikt om iets te kopen in Amsterdam, heeft hij bij de intratuin een uiltje gekocht. Ik ben DOL op uiltjes. Alleen al het feit dat hij dit onthoud maakt me emotioneel. 

Hij weet voor de helft niet hoe moeilijk onze eerste jaren samen zijn geweest. Maar wat is hij speciaal. Speciaal op zijn manier. En wat ben ik trots.. trots op een ventje wat de wereld gaat veroveren. Nu de stempel van tienermoeder begint te vervagen kan ik alleen maar lachen om alle opmerkingen van toen. 

Toen jullie speelden met poppen, begon ik met de opvoeding van een buitengewoon mannetje. Een jongen die de wereld gaat onderzoeken. Een jongeman die de wereld les zal geven. Is het niet in een vak, dan zal het zijn met zijn pure goede hart. Want dat heeft hij. Een hart van goud. 

De grote broer

Al een paar weken heeft onze Esmée last van veel woede aanvallen. De drukte rondom de december maand is elk jaar overleven in ons licht geprikkelde huis. Ook vanmiddag na de BSO had onze kleine meid een boze bui. Als ze een bui als deze heeft kan ze bijna niet meer stoppen met schreeuwen en huilen. Ze spoelt over van emoties die ze niet kan verklaren, dit brengt ontzettend veel frustratie met zich mee. En daar zit ze dan, boos. Te boos om ons te tolereren. Tot haar broer, met zijn gekke muts op zijn hoofd naar haar toe kruipt. Colin, het ventje wat al zoveel strijd met zichzelf heeft overwonnen slaat zonder wat te zeggen zijn armen om haar heen en begint haar te wiegen. Esmée is binnen een paar tellen muisstil en focust zich op de aanraking van haar broer. 

Hoeveel liefde zit er in een jongen, als hij zijn zusje die zo overstuur is op deze manier kan troosten. Op een moment dat ze zelfs haar vader en moeder niet kan luchten? Hij heeft zelf ook veel last van de prikkels, vooral omdat hij morgen tussen alle feestdagen in ook nog eens jarig is. 

Onvoorstelbaar trots ben ik. Als hij zo verdergaat zoals hij dat op deze manier doet, kan hij niets anders dan harten troosten op een manier die alleen iemand met zijn kwaliteiten kan. Want ADHD is niet alleen maar ontzettend druk zijn, maar is ook lief hebben met hart en ziel zonder grenzen. Voelen met alle cellen in je lichaam. 

Als twee overdonderde ouders zaten wij net te kijken naar wat er voor ons gebeurde. Colin, die stuitert als een stuiterbal op een trampoline. Volledig kalm en ontspannend bij zijn zus. Esmée overprikkeld en ontzettend gefrustreerd, helemaal zen in zijn armen.  Je kunt je amper voorstellen hoe moeilijk het opvoeden van deze kinderen is, maar om zoiets liefdevols mee te mogen maken is meer waard dan alles in de wereld. Ondanks dat wij hier soms met onze handen in het haar zitten en momenteel 24/7 hoofdpijn hebben van het geschreeuw, creëerde Colin zojuist licht in een mistige tijd. Man, wat hou ik toch van dat ventje.