Een diagnose is geen sticker

Autisme, dat is toch weer zo’n diagnose die te pas en te onpas wordt gegeven zodat elk kind een label heeft? Een diagnose is toch hip tegenwoordig? Wanneer ik iemand dit hoor zeggen, bijt ik mijn tong er bijna af. Wanneer ik in een rustige bui ben laat ik het gaan. Lach erom, negeer de absurd domme opmerking. Wanneer ik in een minder rustige bui ben, spring ik hierop in. Je kan dan ook de bikkelharde waarheid verwachten. Je zegt namelijk tegen een moeder die elke dag leeft in een enorme strijd dat zij iets heeft verzonnen om hip te zijn. Het geeft hetzelfde effect om te zeggen kanker? Dat is toch die ziekte die je op facebook deelt tegenwoordig?

Ja, dat klinkt heftig he? En nee, ik vergelijk ASS en kanker niet. Ik zou niet durven!
En, voordat je woedend nu mijn blog wegdrukt. Ik denk niet makkelijk over welke ziekte dan ook. Ik heb respect voor elke ziekte. Ik wil alleen een indruk geven over de kracht van een zin.

Dat gezegd te hebben, ik vraag bij deze ook respect voor elke psychiatrische stoornis. Het in een gesprek voordoen alsof elk kind tegenwoordig aan de lopende band stickertjes op hun voorhoofd gedrukt krijgt, terwijl een diagnose veel meer is dan een label komt mij momenteel de strot uit. Het ontkennen van een stoornis in de hersenen is namelijk net zo erg als het ontkennen van een ziekte waarvan alleen de naam al heftig overkomt wanneer je het leest of hoort.

Het ontkennen van autisme, adhd, add en elke andere psychiatrische stoornis te vinden in DSM – iv is ronduit asociaal en ongevoelig. Je weet namelijk half niet hoe moeilijk iemand het heeft die worstelt met een stoornis. En het opvoeden van een kindje met een stoornis is daarnaast ontzettend moeilijk. Het zoeken naar het juiste pad, de juiste vorm van opvoeding is namelijk een nooit eindigende zoektocht. Het is een pad met vele zijwegen, doodlopende straten en grindwegen voordat je een periode op een net nieuwe geasfalteerde snelweg door kan rijden. Om vervolgens na een paar km tegen wegwerkzaamheden aan te rijden waardoor je weer van voor af aan moet beginnen op een te smal weggetje achteraf, zonder lantarenpalen en een glibberige berm.

giphy

Dus voordat je enig idee hebt hoe het voelt om naar je kindje te kijken en geen idee te hebben wat je moet doen. Of wanneer je geen idee hebt om op te groeien in een wereld waarin het lijkt alsof niemand je snapt. Spreek dan nooit meer over een diagnose alsof het een gratis stickertje is wat je krijgt bij het consultatiebureau om te laten zien dat je er in 2017 helemaal bij hoort. Het is deze week de week tegen het pesten. Laat als volwassene eens zien wat respect voor een ander is. Voed je kinderen op met de gedachte dat niet elk persoon hetzelfde denkt. Wees eens wat aardiger voor elkaar.

Probeer rustig mee te gaan in de ontwikkelingen rondom geneeskunde. Het is inmiddels 2017. Er zijn meer studies, meer onderzoeken dan dat er ooit zijn geweest en dit is nog maar het begin.

logo-week-tegen-pesten-2017

 

Advertenties

Blokkade 

Schrijven over dingen die vast zitten, om mijn geest te ontladen. Een idee wat al een lange tijd helpt ter ontspanning. Maar wat schrijf je, wanneer er zoveel tegelijk aan de hand is en je door de bomen het bos niet meer ziet? Schrijf je dan over die blokkade? 

Er zijn zo ontzettend veel leuke dingen gebeurt de laatste 2 weken, om heel eerlijk te zijn snap ik niet hoe het kan. Wij hebben nooit veel geluk gehad in huis, altijd gaat er wel iets fout. Nu ineens “krijgen” wij een woning, waar we al jaren naar kijken. Een vaste aanstelling bij een werkgever waarvan ik nooit had gedacht te zou gaan werken. Een interview nav mijn blog, met een daarbij behorende fotoshoot. 

Het is onwerkelijk, hoeveel positiviteit ik heb mogen ontvangen de laatste weken. Het verhuizen met een Autistisch en Alle Dagen Heel Druk gezin is geen pretje geweest. De dozen in de woonkamer, het kwijt raken van spulletjes.  Het niet weten of ze vriendjes zullen maken in de buurt. Er kwam veel stress vrij bij de kinderen. Daarnaast, mijn lieve man die tijdens het veranderen van de woonkamer meestal al kortsluiting ervaart was de verhuizing geen pretje. Dat is het op dit moment nog steeds niet, overal zijn afwerkklusjes. Het laatste opruimen en uitpakken. Ondanks dat het veel geduld en kracht heeft gekost om iedereen te beschermen tegen zichzelf en hun eigen innerlijke onrust heb ik er op een vreemde manier toch van genoten. Een huisje, op een plek waar ik wil. Een plekje, zoals ik al jaren fantaseerde. Een fris begin. 

Man, wat een ellende heb ik mee gemaakt aan ons oude adres. En hier lig ik nu, in mijn nieuwe slaapkamer. Een fris begin. Een positieve wending voor ons gezin.. Laat me hier genieten. Breng me hier het geluk waarnaar ik al jaren zoek. Want dat was in ons oude huis vaak ver te zoeken. Ik ga voor een verandering van 360 graden. Nog meer bezig met mindfulness, nog meer leuke dingen. Voor de liefhebber, al mijn ellende en verdriet is gratis op te halen aan de Haaksbergerstraat. 


Nu nog de griep overwinnen. Dan ben ik er weer, positiever dan ooit.