Bad neighborhood 

De dood van Chester Bennington is verbijsterend. Een succesvolle jongeman met miljoenen fans, die niet heeft kunnen winnen van zijn depressie. De jongen, die naar de buitenwereld open en bloot sprak over de “bad neighborhood” tussen zijn oren. 

Het filmpje wat op fb rondgaat, is de perfecte schreeuw om hulp van een depressieve jongeman. De reacties op deze video laten pijnlijk zien wat voor enorm taboe er rust op depressies en zelfmoord. Zo lees ik keer op keer dat hij zijn grote jongensboek had moeten dragen. Mannen horen zich niet zo zwak te laten zien. Hoe kan een succesvolle artiest zo depressief zijn, terwijl hij miljoenen op zijn bankrekening heeft staan.

Willen jullie een antwoord op deze vraag? Dit is omdat een depressie een mentale ziekte is. Het heeft niets maar dan ook niets met je leefomgeving, carrière, vrienden of wat dan ook te maken. Natuurlijk, een moeilijke fase zal een depressie doen versterken. Maar over het algemeen heeft je leefomgeving geen invloed op je mentale ziekte. Je zegt toch ook niet tegen een artiest met kanker dat diegene zich niet moet aanstellen omdat hij/zij miljardair is? 

Een depressie is zo veel meer dan een somber gevoel. Een depressie overheerst. Zo heb je namelijk verschillende stoornissen en is geen enkele depressie het zelfde. Er zijn depressies die over gaan, maar ook depressies die er voor altijd zullen zijn. 

Ja, over het algemeen ben ik gelukkig. Maar, zoals Chester het fantastisch beschrijft.. ik moet niet alleen zijn met mijn eigen gedachten. Zolang ik bezig ben voor anderen, geniet met familie/vrienden dan is er niets aan de hand. Maar help me op het moment dat ik alleen ben met mezelf. Want daar gaat het mis. Je maakt jezelf gek, bent hiervan bewust. Het zelfbewust zijn en toch destructieve gedrag samen is zoals je al kan raden een verschrikkelijke combinatie. Want hoeveel complimenten iemand met een depressieve stoornis ook mag ontvangen, we zijn onze eigen vijand. Al het nare wat iemand achter mijn rug om zou kunnen zeggen, heb ik al lang tegen mijzelf gezegd. Vandaar dat het ook niet schokerend is, maar een bevestiging van een onzekerheid die niet af te leren is. 

Ik hoop, dat ondanks het grote verdriet wat de zelfdoding van Chester met zich mee brengt hier positiviteit uit gehaald kan worden. Verbreek die domme taboes. Niet iedereen heeft een gezond stel hersens. Wees wat aardiger voor elkaar. Houd er rekening mee dat je collega, buurvrouw, vriend, oom, oma of wie dan ook al jaren lang gebukt kan gaan onder een depressie. En dat zonder dat jij hier enige erg in hebt gehad. 

Video met een duidlelijke schreeuw om hulp en fantastische beschrijving over het leven met een depressie zie je hier. 

Advertenties

Stappenplan

Eens in de zoveel tijd bereik ik een punt waarop mijn stress en paniek niveau hun maximum hebben bereikt. Het is niet makkelijk aan te voelen, soms is het moment in eens daar. Zo ga ik jaar in, jaar uit met ups en downs. Ik ben er aan gewend, volgens mij velen om mij heen inmiddels ook. Continue reading “Stappenplan”

Zonder regen geen bloem

Er is voor mij niets moeilijker dan tevreden zijn met mijzelf. Ik heb altijd wel iets te zeggen, iets te grappen. Ook al krijg ik een compliment, deze verdraai ik zo dat het lijkt alsof ik het niet heb verdiend. Door de gebeurtenissen die ik heb mee gemaakt, heb ik een lange tijd geen moment rust gekend. Ongeveer 5(+) jaar heb ik geleefd alsof ik in oorlog was. Ik tegen de rest. Ik alleen. Continue reading “Zonder regen geen bloem”

Open boek.

Dus, jij bent nu een schrijver? Zou je dat nou wel doen, al die persoonlijke verhalen online? Is het je doel om geld te verdienen hiermee ofzo? Dit zijn een paar vragen die ik de laatste twee weken te horen heb gekregen. Om duidelijkheid te bieden: ik schreef altijd al. nee, ik hoef geen geld te verdienen met een blog (zou wel tof zijn als het kon!) En, over het delen van persoonlijke verhalen, is mijn mening dat openheid geen kwaad kan.

Het is juist mijn doel, om begrip voor mijzelf en mijn gezin te krijgen. Van mijn zwaktes mijn kwaliteiten te maken.  Herkenning te bieden aan mensen in de zelfde situaties. Niemand heeft er wat aan om met geheimen te leven. Geheimen eten je op, deze vreten aan je. Waarom zou ik niet mogen delen dat ik iemand ben die haar leven al last heeft van onverklaarbare depressieve momenten, faalangst, onzekerheid, hooggevoeligheid en misschien ADHD? Wat is het ergste dat mij kan gebeuren? Dat mensen op mij neerkijken na het lezen, zegt meer over deze mensen dan over mij.  Ik  ben geen advocaat of politicus en heb ook zeer zeker niet de intentie om dit te worden, dus zal het nooit tegen me gebruikt gaan worden in een run naar het presidentschap. En dan nog, openheid kan je redden. Openheid kan misschien zelfs een ander redden. Ik  ben geen minder persoon, ik werk en leer bikkel hard. Werk met 150% inzettingsvermogen een veel liefde op mijn werkplek. Dus, wat zou dat schrijven mij voor negativiteit moeten brengen?

Voor iemand met een rebel in zich, is het helemaal heerlijk om tegen taboes aan te schoppen. Mensen die mij kennen, weten dat ik vaak in spontaniteit dingen hardop zeg die een ander weg zou slikken. Helaas, kan niet iedereen hier tegen. Soms is het ook verre van handig. Maar goed, je leert leven met je onhandigheid. Dus, het zou zomaar kunnen zijn dat ik eens iets schrijf wat niet iedereen even leuk vind. Of juist wel, i don’t care.
Dit schrijven wat ik doe, is op de eerste plek een hulpmiddel voor MIJ. Om mijn hoofd op te ruimen en om anderen herkenning aan te bieden. Je bent niet alleen. Je bent niet de enige depressieve persoon, de enige moeder die moeder zijn soms klote vind, de student die haar eigen groeien in de weg staat met onzekerheid, het personeelslid wat soms huilend naar huis gaat door frustratie.

Je bent niet alleen.

Als er nou iemand is die me wat wil vragen, iets wil weten. Stuur me maar gewoon een berichtje, ik heb geen moeite met het geven van uitleg. Ik help je graag.