Bad neighborhood 

De dood van Chester Bennington is verbijsterend. Een succesvolle jongeman met miljoenen fans, die niet heeft kunnen winnen van zijn depressie. De jongen, die naar de buitenwereld open en bloot sprak over de “bad neighborhood” tussen zijn oren. 

Het filmpje wat op fb rondgaat, is de perfecte schreeuw om hulp van een depressieve jongeman. De reacties op deze video laten pijnlijk zien wat voor enorm taboe er rust op depressies en zelfmoord. Zo lees ik keer op keer dat hij zijn grote jongensboek had moeten dragen. Mannen horen zich niet zo zwak te laten zien. Hoe kan een succesvolle artiest zo depressief zijn, terwijl hij miljoenen op zijn bankrekening heeft staan.

Willen jullie een antwoord op deze vraag? Dit is omdat een depressie een mentale ziekte is. Het heeft niets maar dan ook niets met je leefomgeving, carrière, vrienden of wat dan ook te maken. Natuurlijk, een moeilijke fase zal een depressie doen versterken. Maar over het algemeen heeft je leefomgeving geen invloed op je mentale ziekte. Je zegt toch ook niet tegen een artiest met kanker dat diegene zich niet moet aanstellen omdat hij/zij miljardair is? 

Een depressie is zo veel meer dan een somber gevoel. Een depressie overheerst. Zo heb je namelijk verschillende stoornissen en is geen enkele depressie het zelfde. Er zijn depressies die over gaan, maar ook depressies die er voor altijd zullen zijn. 

Ja, over het algemeen ben ik gelukkig. Maar, zoals Chester het fantastisch beschrijft.. ik moet niet alleen zijn met mijn eigen gedachten. Zolang ik bezig ben voor anderen, geniet met familie/vrienden dan is er niets aan de hand. Maar help me op het moment dat ik alleen ben met mezelf. Want daar gaat het mis. Je maakt jezelf gek, bent hiervan bewust. Het zelfbewust zijn en toch destructieve gedrag samen is zoals je al kan raden een verschrikkelijke combinatie. Want hoeveel complimenten iemand met een depressieve stoornis ook mag ontvangen, we zijn onze eigen vijand. Al het nare wat iemand achter mijn rug om zou kunnen zeggen, heb ik al lang tegen mijzelf gezegd. Vandaar dat het ook niet schokerend is, maar een bevestiging van een onzekerheid die niet af te leren is. 

Ik hoop, dat ondanks het grote verdriet wat de zelfdoding van Chester met zich mee brengt hier positiviteit uit gehaald kan worden. Verbreek die domme taboes. Niet iedereen heeft een gezond stel hersens. Wees wat aardiger voor elkaar. Houd er rekening mee dat je collega, buurvrouw, vriend, oom, oma of wie dan ook al jaren lang gebukt kan gaan onder een depressie. En dat zonder dat jij hier enige erg in hebt gehad. 

Video met een duidlelijke schreeuw om hulp en fantastische beschrijving over het leven met een depressie zie je hier. 

Advertenties

Palliatieve zorg

Palliatieve sedatie, het fascineerd me ontzettend. Toch is palliatieve zorg enorm zwaar. Mijn “zwakte” in het verzorgen van mensen, is dat ik mijn hart en ziel aan onze zorgvragers geef. Dit heeft iets moois, maar maakt het op sommige dagen ongelofelijk zwaar.

Daar sta ik dan afgelopen vrijdag. Aan het voeteinde van een stervende vrouw. De schat, ze was er zo aan toe. Maar ook zo ontzettend bang voor de dood. Donderdag ochtend verzorg ik haar samen met een collega. “Ik kan niet meer, laat me toch gaan” mopelt ze half in slaap. Ik kijk mijn collega aan, dit kan niet meer. Het is nog vroeg, dus ik besluit eerst contact te zoeken met de arts. Aan de assistent leg ik uit in welk dilemma ik mij bevind. De lieve vrouw is op, wat is nu de juiste weg om te bewandelen? Voorzichtig stel ik voor om haar morfine via een pomp toe te dienen, ze kan de pijn echt niet meer verdragen. Vanuit daar kom ik samen met de assistent bij palliatieve sedatie. Ze zal het voorleggen aan de arts, deze komt zodra ze kan. 

Dan het moeilijkste deel. Ik moet haar dochter bellen. Schoorvoetend begin ik mijn gesprek. Jeetje, dit gaat echt nooit makkelijker worden volgens mij.. tot mijn verbazing is de dochter het volkomen met mij eens nadat ik haar uitleg hoe hard haar moeder achteruit gaat. Ze belooft me zo snel mogelijk te komen. Niet veel later zit ik met haar aan tafel. Ook aan haar vertel ik mijn kijk op de “toekomst”.

Midden in ons gesprek komt de arts binnen, ook zij sluit zich aan bij mijn voorstel. Laten we eens beginnen met morfine, sederen kan altijd nog. Als ze de volgende dag nog niet “comfortabel” is zoals wij dat noemen, besluiten we samen met de dochter om haar alsnog te sederen. 

Voor de duidelijkheid, hierdoor komt iemand niet te overlijden. Wat is palliatieve sedatie?

Terwijl mijn collega de opstart dosis klaar maakt, (dit omdat ik het zelf allemaal even niet aan kan) hoor ik de dochter afscheid nemen. Huilend aan het bed, haar moeder toe te spreken. Het raakt me zo ontzettend.. dan vanuit de slaapkamer een gebroken stem “kom maar hoor” samen en geëmotioneerd lopen mijn collega en ik naar binnen. 

Ik blijf versteend staan aan het voeteneinde. Dit is voor mij de eerste keer dat ik deze beslissing heb gemaakt. Alleen heb gemaakt. Vanaf nu voel ik mijn “leerlingen veiligheid” van me af glijden. Hoe ik eerder dit soort ideeën  voorzichtig ter sprake bracht bij een collega, heb ik dit zelf opgepakt. Wat een verandering. Wat heftig. Het wordt me teveel en omdat ik met mijn emoties op dit moment de dochter niet wil storen sluip ik de kamer uit. Op de gang barst ik keihard in huilen uit. 

Jeetje Gentry, een beetje zelfcontrole is hier wel op z’n plek! 

Toevallig loopt het meisje met de broodkar net langs me heen. Gaat het wel?? Ik steek, ongelofelijk koel alleen mijn duim in de lucht en loop naar een hoekje om verder te huilen. Bel met mijn lieve vriendin die me weer wat kalmeert. Op de gang hoor ik mijn naam, m’n collega had in de gaten waarom ik me terug trok. Ik verman mezelf, loop met dikke rode ogen terug naar de kamer. De dochter kijkt me aan en zegt, meisje! Je hoeft niet weg te lopen hoor! En geeft me een knuffel. Sjonge jonge Gentry, daar gaaaan we weer. We lachen samen omdat ik zo emotioneel ben. De hele dag hou ik er nog last van. In de avond krijg ik een appje. “Mevrouw is zojuist gestorven”

Gelukkig. Geen lange lijdensweg. Ze kan nu fijn naar haar man, die ze zo ontzettend miste. Bij mij keert de rust ook weer terug. Het is ontzettend waardevol om deze zorg te mogen bieden. En dat huilen? Ach ja. zo heeft iedere afdeling een huilebalk nodig. Ik ken er nog wel een paar!  Het maakt mij toch de verzorgende die ik wil zijn. Toch is het een leermoment die ik mee zal nemen naar het congres waar ik naar toe ga volgende maand. Toevallig, met diezelfde collega. Wat fijn! 

Communiceren met de kinderen.

Deze week zag ik via Facebook een blog voorbij komen, die beschreef hoe je een dagboek samen met je kind kunt beginnen. Nadat ik dit had gelezen, was ik tussen de reacties aan het scrollen. Er waren veel positieve reacties en ook reacties van personen die dit vroeger met hun moeder hadden gedaan. Vooral kinderen die moeilijk kunnen communiceren, kunnen het dagboek als een veilige manier van communicatie gebruiken. Ze kunnen alleen op hun kamer alles schrijven en vragen zonder beoordeeld te worden. Daarnaast kan het voor een kind aan voelen als een geheim “clubje” wat alleen voor het kind en mama en/of papa is. Continue reading “Communiceren met de kinderen.”