Bad neighborhood 

De dood van Chester Bennington is verbijsterend. Een succesvolle jongeman met miljoenen fans, die niet heeft kunnen winnen van zijn depressie. De jongen, die naar de buitenwereld open en bloot sprak over de “bad neighborhood” tussen zijn oren. 

Het filmpje wat op fb rondgaat, is de perfecte schreeuw om hulp van een depressieve jongeman. De reacties op deze video laten pijnlijk zien wat voor enorm taboe er rust op depressies en zelfmoord. Zo lees ik keer op keer dat hij zijn grote jongensboek had moeten dragen. Mannen horen zich niet zo zwak te laten zien. Hoe kan een succesvolle artiest zo depressief zijn, terwijl hij miljoenen op zijn bankrekening heeft staan.

Willen jullie een antwoord op deze vraag? Dit is omdat een depressie een mentale ziekte is. Het heeft niets maar dan ook niets met je leefomgeving, carri√®re, vrienden of wat dan ook te maken. Natuurlijk, een moeilijke fase zal een depressie doen versterken. Maar over het algemeen heeft je leefomgeving geen invloed op je mentale ziekte. Je zegt toch ook niet tegen een artiest met kanker dat diegene zich niet moet aanstellen omdat hij/zij miljardair is? 

Een depressie is zo veel meer dan een somber gevoel. Een depressie overheerst. Zo heb je namelijk verschillende stoornissen en is geen enkele depressie het zelfde. Er zijn depressies die over gaan, maar ook depressies die er voor altijd zullen zijn. 

Ja, over het algemeen ben ik gelukkig. Maar, zoals Chester het fantastisch beschrijft.. ik moet niet alleen zijn met mijn eigen gedachten. Zolang ik bezig ben voor anderen, geniet met familie/vrienden dan is er niets aan de hand. Maar help me op het moment dat ik alleen ben met mezelf. Want daar gaat het mis. Je maakt jezelf gek, bent hiervan bewust. Het zelfbewust zijn en toch destructieve gedrag samen is zoals je al kan raden een verschrikkelijke combinatie. Want hoeveel complimenten iemand met een depressieve stoornis ook mag ontvangen, we zijn onze eigen vijand. Al het nare wat iemand achter mijn rug om zou kunnen zeggen, heb ik al lang tegen mijzelf gezegd. Vandaar dat het ook niet schokerend is, maar een bevestiging van een onzekerheid die niet af te leren is. 

Ik hoop, dat ondanks het grote verdriet wat de zelfdoding van Chester met zich mee brengt hier positiviteit uit gehaald kan worden. Verbreek die domme taboes. Niet iedereen heeft een gezond stel hersens. Wees wat aardiger voor elkaar. Houd er rekening mee dat je collega, buurvrouw, vriend, oom, oma of wie dan ook al jaren lang gebukt kan gaan onder een depressie. En dat zonder dat jij hier enige erg in hebt gehad. 

Video met een duidlelijke schreeuw om hulp en fantastische beschrijving over het leven met een depressie zie je hier. 

Advertenties

Blog 3/7

Als je een tiener moeder bent, kun je het eigenlijk nooit goed doen. Je bent een schande. Je moet je schamen. “Toen ik jou leeftijd was, speelde ik nog met poppen!!” 

Nou, Oke. Ik was wel jong, maar met poppen spelen op m’n 16e? Toen schrok ik er van. Nu lach ik deze mensen hard uit. Denk om je hart. 

In de eerste jaren van Colin’s leven had ik een betere moeder kunnen zijn. Was het niet zo geweest dat ik psychisch zwaar mishandeld werd door een narcist. Daardoor heb ik me een lange periode erg schuldig gevoeld over zijn jonge jaren. Heb ik mijn kind slecht opgevoed? De omstandigheden waren alles behalve goed, een jonge meid die op het punt staat om weg te gaan en om nooit meer terug te keren. 

Gelukkig heb ik mezelf kunnen herstellen. Nu, jaren later is Colin 11. Vandaag is hij mee geweest met opa en oma naar Freek Vonk. Zijn voorbeeld en grootste held. Wat heeft het ventje genoten. Thuis komt hij met zijn souvenier binnen en verteld over zijn dag. Zijn ogen glimmen van enthousiasme en dat is hoe ik hem het liefst zie. Dit is wat hij wil zijn, een bioloog, wereldreiziger. 

Dan ineens krijg ik een kadotje, omdat ik altijd zo veel voor hem doe. En omdat ik zo lief voor hem ben. In plaats van dat hij zijn zakgeld heeft gebruikt om iets te kopen in Amsterdam, heeft hij bij de intratuin een uiltje gekocht. Ik ben DOL op uiltjes. Alleen al het feit dat hij dit onthoud maakt me emotioneel. 

Hij weet voor de helft niet hoe moeilijk onze eerste jaren samen zijn geweest. Maar wat is hij speciaal. Speciaal op zijn manier. En wat ben ik trots.. trots op een ventje wat de wereld gaat veroveren. Nu de stempel van tienermoeder begint te vervagen kan ik alleen maar lachen om alle opmerkingen van toen. 

Toen jullie speelden met poppen, begon ik met de opvoeding van een buitengewoon mannetje. Een jongen die de wereld gaat onderzoeken. Een jongeman die de wereld les zal geven. Is het niet in een vak, dan zal het zijn met zijn pure goede hart. Want dat heeft hij. Een hart van goud. 

Geluksmomentje?

Geluk zoeken in kleine dingen, het klinkt heel eenvoudig. En dat zou het ook moeten zijn. Dagelijks ben ik op zoek naar mijn eigen geluksmomenten. Man, deze momenten zijn zo ontzettend nodig in mijn altijd donker denkende geest. Ik mag altijd wel heel humoristisch en luchtig over komen, van binnen zwerft altijd een zwart wolkje met mij mee. Dit is als vanaf kinds af aan. Nu ik wat ouder wordt kan ik hier meestal de (zwarte) humor wel van inzien. Ik ben een ontzettend vrolijk mens, met een donkere ziel. Klinkt heel zwaar, is het niet. Hey, in sommige situaties zelfs handig. Waar een ander eeuwig over piekert, hak ik een knoop door. Kom op, niet janken. Lekker zwart wit. Zo ben ik werkelijk te verdelen in twee persoonlijkheden. (Schuilt hier een persoonlijkheidsstoornis?) 


Ik ben soft genoeg om te huilen door een reclame en hard genoeg om mijn schouders op te halen bij de dood. Nu moet ik wel eerlijk zijn, je moet van hele goede huize komen wil je mij in het donkerste hoekje van mijn ziel laten kruipen. Hoe dat in mijn tiener jaren anders was, ben ik nu in eerste instantie een softie. Gek op de mensen die mij raken en inspireren. 

Misschien is de reden hier achter wel, dat ik altijd alles opmerk. Daarom zie ik dus ook heel veel woede en verdriet. Wanneer iemand er door heen zit, kan ik dit bijna voelen. Ik ben vooral gevoelig voor zenuwen, stress en woede. Dit heeft vaak de overhand, omdat het zo simpel is om toe te geven aan duisternis. Het is voor mij veel makkelijker om rustig, bedachtzaam en somber te zijn. Niet dat ik eeuwig depressief ben, begrijp me niet verkeerd. Het is gewoon de aard van ’t beestje. Volgens mij ben ik zelfs allergisch voor de zinnen “i love my life” etc. 

Omdat mij geluksmomentjes niet heel vaak opvallen, komen sommige momenten daarom dubbel zo hard bij mij binnen. Nu dacht ik bij mijzelf, kan ik dat ook omdenken? Ook al zie ik dus niet altijd de momenten die mij gelukkig zouden moeten maken, ze zijn er wel. En als ik ze dan opmerk, vullen ze mijn hart en ziel met vreugde en dankbaarheid. Het zou me zo emotioneel kunnen maken dat mijn ogen vol lopen met tranen. Op deze momenten vullen zelfs de donkerste hoekjes in mijn ziel zich met de kleuren van de regenboog en een warmte die mijn wangen laat blozen. En daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Een HSP-er zijn is soms heel onhandig, maar man wat zijn die gelukkige emoties toch mooi. 

Stappenplan

Eens in de zoveel tijd bereik ik een punt waarop mijn stress en paniek niveau hun maximum hebben bereikt. Het is niet makkelijk aan te voelen, soms is het moment in eens daar. Zo ga ik jaar in, jaar uit met ups en downs. Ik ben er aan gewend, volgens mij velen om mij heen inmiddels ook. Continue reading “Stappenplan”