Komkommers 🥒

Arie Boomsma is een slechte vader. Wat, slechte vader? Hij is verknipt, verschrikkelijk, schorem! Dat die man zich inmiddels nog een BN’er mag noemen is mij een raadsel. Voor de mensen die zich weinig bezig houden met social media, ik zal jullie even uitleggen wat hij ons heeft misdaan. Arie heeft namelijk een foto van zijn bloedeigen dochter dusdanig bewerkt, dat haar tepels niet meer zichtbaar zijn. Nee echt, FREE THE NIPPLE!!  Want wij, Nederlandse televisie kijkende BN’er stalkende mensen, hebben namelijk recht om die tepeltjes te zien. Arie is een BN’er en heeft daarmee zijn privacy en dat van zijn volledige bloedlijn aan Nederland gegeven. De tweede kamer zal zich dan ook, mits de formatie eindelijk succesvol is gebleken buigen over deze misstap van onze Arie. 

Laten wij, chipsvretende mensen ons hard maken voor een nieuwe wetgeving. Wanneer een BN’er een kind op de wereld zet verliest diegene onmiddellijk het recht om zelf te beslissen wat hij of zij met de kinderen doet. Wij hebben immers recht om foto’s en filmpjes van deze kinderen te zien in ons trainingspak. 

Voor de schokerende foto.. klik HIER Let op! Dit kan tere zieltjes verdrietig maken. 

Voor alle lieve lezers van deze pagina die mij persoonlijk niet kennen; welkom in de wereld van sarcastische van Gentry. Laten we in godsnaam allemaal eens normaal doen. Ik ben al van mening dat paperassen veel te ver gaan tegenwoordig, maar dat heel Nederland zijn/haar mening op internet kan gooien over 1(!!) foto van Arie en zijn prachtige dochter kan mij ontzettend boos maken. Laat die arme mensen eens met rust! Hoe harder de roddelpers aan het werk is, hoe meer ik mij kan verplaatsen in de Britney van 2007. Laat mensen eens met rust!! 

Advertenties

Autisme en liefde

Iedereen denkt te weten wat liefde is. Toch heeft niet iedereen het zelfde beeld over liefde. En toch is het ook weer iets wat iedereen gemeen heeft. Niet lang geleden deelde ik dit plaatje op Facebook.


En de laatste weken kan ik niets anders zeggen dan dat deze uitspraak de meest belangrijke is die iedereen in het achterhoofd moet houden wanneer je in contact staat met een persoon die de diagnose ASS heeft. Begrip, acceptatie en geduld maakt de wereld makkelijker. De liefde maakt een pad vrij in de dikke mist van emoties. 

De knuffel na een lange moeilijke dag op school, verdwijnen in de armen van de gene die je lief hebt. Iedereen kan hier van genieten. Het brengt rust en bied een veilige haven met bescherming tegen de buiten wereld. 

Mensen met autisme ervaar ik als pure mensen. Hun onvoorwaardelijke liefde reikt tot in je hart. Mensen met autisme voelen anderen ontzettend goed aan. Zij zullen reageren op jouw emoties. Ook zijn deze mensen de gene die zorgen voor communicatie zonder poespas. Geen dubbelzinnige uitspraken. Eerlijkheid en openheid. Duidelijke mening, ondanks dat je deze soms met moeite zult ontvangen. Wanneer je uiteindelijk went aan het communiceren met een autistisch persoon zal er een hele wereld voor je open gaan. Er is geen liefde eerlijker dan deze. Een gesprek oprechter dan deze. 

Wees gerust, ik romantiseer hier geen diagnose. Autisme is 1 van de meest moeilijke diagnoses die ik in mijn omgeving heb mogen ervaren. Het brengt ongelofelijk veel emoties en verwarring met zich mee. Maar wel ben ik zelf als moeder en partner van bewust geworden van het gene wat ik ten alle tijden kan bieden aan mijn gezin. Liefde. Mijn armen open en mijn schouders als troost. Onvoorwaardelijke liefde en begrip bied ik ter beschikking. En wanneer ik dit dan terug mag ontvangen op deze eerlijke en pure manier, stroom ik over van geluk. Het is geen perfecte omgeving, maar wel de meest boeiende en liefdevolle omgeving die ik ooit heb mogen wensen. Elke dag ben ik dankbaar voor mijn gezin en wat de leden hiervan mij kunnen leren. Mijn gezin maakt mij een beter mens.

 Elke dag is er wel iets om ontzettend trots op te zijn. Dit is voor mij voldoende om 100% van mijzelf te geven aan mijn gezin. Zonder enige twijfel zal ik vechten tegen de verwarrende situaties, voor onbegrip en duidelijkheid. 

Kalmte na de storm 

Rust. Al maanden verlang ik naar niets anders dan rust. Langzaam aan het einde van de opleiding begon ik het te merken, mijn hoofd werd rustiger. De druk op mijn schouders nam af. Het functioneren op het werk gaat steeds beter, nog meer rust. De kinderen gaan na de herfst vakantie eindelijk naar een andere school, waar ook zij tot rust zullen komen. Onderzoeken en therapie sessies binnen ons gezin worden afgesloten. Vele trajecten komen tot een eind. Er valt bij ieder in ons gezin kilo’s aan stress en afspraken van de schouders. We zijn in ons gezin tot een stadium van acceptatie gekomen waarin ieder zijn best doet om zo goed mogelijk rekening te houden met een ander. Nog meer rust. 

Gister was het dan zo ver, onze laatste lesdag was aangebroken en ik was er klaar mee. Klaar met alle formulieren en al het gestres van mijn klasgenoten. Geen energie om nog een stap verder te gaan binnen het enorme gebouw waarin ik na 1,5 jaar nog steeds verdwaal. Ik was er wel klaar mee, deze opleiding was voorbij voordat ik er erg in had. Ik kan niet zeggen dat deze studie heel moeilijk is geweest en ik weet ook zeker dat ik nog niet mijn maximale kunnen heb bereikt. Waar ik 3 jaar geleden met knikkende knieën binnen stapte bij de school om na jaren te beginnen aan een opleiding, loop ik nu met mijn vuist in de lucht naar buiten. Al snel werd 2 jaar geleden duidelijk dat ik onder mijn niveau aan het leren was, waardoor ik deze opleiding versneld af heb mogen ronden. Toen ik aangenomen werd bij het bedrijf waar ik nu werk, heb ik gehuild van geluk. Nog steeds, enorm onzeker over mijn eigen kunnen en niveau begon ik aan de volgende opleiding. Naarmate het einde in zich begon te komen werd mijn zelfbeeld eindelijk positiever. Hoe kon het toch dat ik akkoord gaf aan minimaal functioneren, als er zo veel meer in mij aanwezig was? 

Nu ik binnen 3 jaar 2 opleidingen af heb mogen ronden en nog steeds snak naar meer, weet ik dat ik op het juiste pad zit. Mijn plekje in de maatschappij heb ik gevonden. Komt misschien daar ook de rust vandaan? Eindelijk de ontdekking wie ik ben en wat ik kan. Na jaren  klungelend functioneren weet ik nu wat ik wil. Dit is wat ik wil. En meer. 

Wel zal ik voor nu de rust een jaar koesteren. Ik ga de rust omarmen, er van profiteren. Ervaring opdoen en dan als het mij gegund is verder. Want mijn hersens hebben de smaak naar informatie te pakken. Meer, meer, meer. Ik heb rust gevonden in de drukte. Drukte van het studeren, werken en functioneren als draagkracht binnen het gezin. Kennelijk presteer ik het best onder druk. Eindelijk heb ik mijn kracht gevonden en ik kan niets anders dan dankbaar zijn voor deze levensverandere situatie waarin ik de laatste 2 jaar heb gezeten. Dankbaar voor de werkbegeleider (ja je weet wel dat ik het over jou heb) die mij precies aanvoelde. Dankbaar voor geweldig lieve collega’s en klasgenoten waarbij je kaken verzuren van het lachen. Dankbaar voor het geloof en vertrouwen van mijn familie. Dankbaar voor mijn liefste vriendinnetje die altijd weet wat ik nodig heb. Maar vooral, dankbaar naar mijzelf. Ik bedank mezelf voor het nemen van de stap om terug te gaan naar school. Voor de ontdekkingsreis naar mijn innerlijke krachten. En wie 3 jaar geleden had gezegd dat ik zo zweverig en dankbaar zou schrijven over het leven had ik uitgelachen. Maar ja, hier zijn we dan. Dankbaar en wel. 

Update 2.0

De laatste tijd heb ik meerdere veranderingen gemaakt in mijn leven, veranderingen waar niet iedereen blij mee is. Zo heb ik de laatste weken steeds meer geleerd om voor mijzelf op te komen. Ik ben aan het leren om Nee te zeggen en zo te merken is niet iedereen hier blij mee. Ook het groeien in de opleiding is voor bepaalde personen nog steeds een verassing. Vooral afgunst en roddels zijn kennelijk heel normaal als ik ineens niet meer naar ieders pijpen dans. Nou, joh. dan lekker niet. Nieuwe prioriteiten, nieuwe planning. Meer thuis zijn, samen maar ook alleen. Tijd voor mijn gezin, mijn huis en vooral voor mijzelf.

Veel te lang heb ik iedereen naar de mond gepraat. Ondertussen in de avond bij Rob uithuilen op de bank, omdat de mensen waar ik mee om ging me zo onzeker maakten. Waarom doe ik mijzelf toch altijd zulke dingen aan? Hoe kan het nou dat ik acceptatie zoek bij mensen die alleen met mij om willen gaan als ik gezellig en leuk ben? Die mensen zijn nergens te vinden als het even wat minder gaat. Sinds een paar weken geleden ben ik echt opgestaan voor mijzelf en voor mijn gezin. Ik pik het gewoon niet meer. Het maakt niet uit of het familie, vrienden, collega’s of hulpverleners zijn. Ik doe het niet meer. Als ik het er niet mee eens ben, probeer ik het steeds vaker duidelijk te maken.

Er zullen vast nog veel situaties zijn die ik veel beter zou kunnen oplossen, maar goed. Niet alles is in een week of twee op te lossen. Daarnaast, zal vast niet iedereen door hebben dat ik veel vaker onzeker ben dan dat ik laat zien. De “echte”Gentry zit namelijk behoorlijk vaak verstopt achter een masker. Er zijn veel te veel mensen waarbij ik helemaal niet mijzelf kan of mag zijn. Dit zijn de mensen waar ik nu langzaam afscheid van neem. Er zijn de afgelopen tijd dingen gebeurd en gezegd die een ander nooit niet had geaccepteerd. En wat deed ik? Accepteren en huilen. Heel veel huilen. Diep ongelukkig uiteindelijk, tot ik het eind vorig jaar allemaal niet meer zag zitten. Ik was echt op. Leeg gezogen door van alles en nog wat.  Ik ben nog steeds niet helemaal de oude, maar ik ben hard op weg naar Gentry 2.0. Een nieuwe update, een update die het allemaal niet meer accepteert.

Ik ben vooral opzoek naar acceptatie. Een erg belangrijk woord. Iets waar ik zelf ook mee bezig ben naar anderen toe. Al was ik altijd behoorlijk ruimdenkend, ik ben van mening dat het allemaal nog wat losser kan. Open staan voor alles. Toe laten wat fijn voelt. Wanneer dat lukt, geloof ik dat ik een heel eind kom in een gelukkig bestaan.

Dus beste lezers,
Of ik en mijn gezin worden geaccepteerd zoals wij zijn (en dat is dus met gebreken en al) Of ik verzoek je vriendelijk mij niet langer te storen met je aanwezigheid. Er zijn te veel momenten verloren gegaan, te veel tranen gelaten om personen die het niet verdienen. Daarnaast wil ik de personen die zich aangesproken voelen verzoeken om eens rekening te houden met een ander zijn gevoelens. Gelijk krijgen is niet altijd nodig, soms kun je ook gewoon dingen voor jezelf houden. Bewaar ze maar voor thuis. Want heel soms moet ik gewoon even horen wat ik nodig heb en niet altijd wat het juiste is.

Als we nou allemaal eens zouden zorgen voor een fijne samenleving, waarin ieder zichzelf mag zijn. Waarin iedereen geaccepteerd zou worden. Hoe fijn zou het leven dan zijn! Dus zoals het met alles werkt in de wereld, ik begin bij mijzelf.