Komkommers 🥒

Arie Boomsma is een slechte vader. Wat, slechte vader? Hij is verknipt, verschrikkelijk, schorem! Dat die man zich inmiddels nog een BN’er mag noemen is mij een raadsel. Voor de mensen die zich weinig bezig houden met social media, ik zal jullie even uitleggen wat hij ons heeft misdaan. Arie heeft namelijk een foto van zijn bloedeigen dochter dusdanig bewerkt, dat haar tepels niet meer zichtbaar zijn. Nee echt, FREE THE NIPPLE!!  Want wij, Nederlandse televisie kijkende BN’er stalkende mensen, hebben namelijk recht om die tepeltjes te zien. Arie is een BN’er en heeft daarmee zijn privacy en dat van zijn volledige bloedlijn aan Nederland gegeven. De tweede kamer zal zich dan ook, mits de formatie eindelijk succesvol is gebleken buigen over deze misstap van onze Arie. 

Laten wij, chipsvretende mensen ons hard maken voor een nieuwe wetgeving. Wanneer een BN’er een kind op de wereld zet verliest diegene onmiddellijk het recht om zelf te beslissen wat hij of zij met de kinderen doet. Wij hebben immers recht om foto’s en filmpjes van deze kinderen te zien in ons trainingspak. 

Voor de schokerende foto.. klik HIER Let op! Dit kan tere zieltjes verdrietig maken. 

Voor alle lieve lezers van deze pagina die mij persoonlijk niet kennen; welkom in de wereld van sarcastische van Gentry. Laten we in godsnaam allemaal eens normaal doen. Ik ben al van mening dat paperassen veel te ver gaan tegenwoordig, maar dat heel Nederland zijn/haar mening op internet kan gooien over 1(!!) foto van Arie en zijn prachtige dochter kan mij ontzettend boos maken. Laat die arme mensen eens met rust! Hoe harder de roddelpers aan het werk is, hoe meer ik mij kan verplaatsen in de Britney van 2007. Laat mensen eens met rust!! 

Advertenties

KinderYoga 

Wie ons een beetje kent, weet dat Rob en ik al een hele periode op zoek zijn naar de juiste manier van omgang met onze kinderen. Wij staan open voor alle manieren en trainingen die ons zouden kunnen helpen. Wat wel opvalt, na enige ervaring met alle hulpverleners die je maar kunt bedenken ga je een voorkeur ontwikkelen naar een manier van opvoeding, die niet altijd in de boekjes staat. Wij willen medicatie zo min mogelijk gebruiken om onze kinderen te sturen en proberen de rust te zoeken in ontspanning en structuur.

Op Facebook zag ik Jorienosaurus Kinderyoga voorbij komen. De naam sprak mij meteen aan, ik besluit haar pagina te liken. De energie die van haar Facebook pagina af komt nodigt mij uit om haar een bericht te sturen. In mijn email vraag ik, of zij ook ervaring heeft met overprikkelde autistische kindjes. Al snel ontvang ik een email, met een verassend antwoord! Jorien is bezig met het ontwikkelen van KinderyogaExtra. Een yoga les, waar kinderen met een diagnose de rust kunnen vinden en waar rekening wordt gehouden met de behoeften van het kind.

Na enig mail contact ben ik op een regenachtige zondag op weg naar de eerste yoga les van Esmèe. Wanneer we binnen komen straalt de grote heldere ruimte alleen maar rust uit, precies wat Esmèe en ik zelf even kunnen gebruiken na de hectiek van de verhuizing. Omdat Esmèe het eerste kindje is voor de kinderyogaExtra is de eerste kennismaking een privé les. Jorien komt over als een vrouw die weet waar zij het over heeft en straalt rust en vrolijkheid uit. De drempel naar contact is laag en dit is ook aan Esmèe te merken. We maken rustig kennis en al snel wil Esmèe van alles weten en vertellen. In plaats van haar eigen structuur te gebruiken tijdens de les, merk ik dat Jorien meestuurt op de vragen en wensen van Esmèe. Dit gaat soepel en weerhoud mij er van om op sommige momenten te corrigeren. Jorien heeft het volledig onder controle.

We spelen met kleurrijke sjaaltjes, ontspannen in verschillende houdingen en gaan door de les heen met ondersteuning van kaarten en een prachtig boek. De rode draad door de les heen is zelfacceptatie en rust. We dansen de ruimte door, om daarna te ontspannen op de heerlijk verwarmde vloer. De les wordt afgerond met een tekening en wat te drinken. Het is Quality time op een heel nieuw level. Heerlijk, volledig aandacht voor elkaar. Na afloop is Esmèe helemaal vol van Jorien en haar prachtige rode haren. Ze wil elke dag naar yoga en kijkt dan ook de Filmpjes van Jorien op Youtube.

13173127_956717034445958_8497439919234751108_o

Wanneer Esmèe op school gevraagd wordt om te tekenen wat haar blij maakt, is er een groot deel van haar tekening duidelijk vrij gemaakt voor het ontspanningsmoment tijdens onze yoga les.  Als we praten over mindfulness en opvoeding, is dit toch echt wel een manier om te proberen. Wij zijn er zeker van dat  mindfulness en opvoeden een hele goede combinatie is en hopen dat onze Esmèe hier rust en hulp kan vinden om zo te kunnen ontspannen. 

Wordt vervolgd!

Schoolreis

Als je een controle freak bent, is het loslaten van je kinderen het meest lastige wat er bestaat. Vandaag zijn de kinderen op schoolreis. Wat leuk. Echt. Not. Met bijna de hele school naar Slagharen. Zoveel kinderen. Zoveel onrust. Ik heb over elk vermissingsscenario nagedacht. Laat staat het toevertrouwen van je kinderen aan een wildvreemde buschauffeur. Ja, het is ontzettend ver gezocht. Maar ja, het hoofd van iemand zo complex als het mijne, is amper te volgen. Ik lach en doe alsof ik enorm blij voor ze ben. Leuk!!! Schoolreis!!! 

De hele week zijn de kinderen al zenuwachtig voor wat komen gaat, het is een hele spannende dag voor kinderen die het best functioneren op een gestructureerde schooldag. Veel woedeaanvallen en huilbuien gaan vooraf aan de dagen voor het schoolreisje. EsmĂ©e is doodnerveus, Colin zoekt ruzie om het kleinste dingetje. EsmĂ©e heeft daarnaast kennelijk wat trekjes van mij overgenomen. Het arme kind was al vanaf zondag ongerust over het feit dat ze te laat zou komen. 

Vanmorgen, 6:00. Onze nooit mee te krijgen kinderen zijn aangekleed en hebben zelfs al hun tanden gepoetst. Ze zijn er klaar voor. Eindelijk is de dag daar. EsmĂ©e blijft zich focussen op de klok. “Mam, echt niet later dan 8:15 op school hoor.” “Mam, we moeten zo echt gaan!” (Het is 7:15) Waar EsmĂ©e in paniek raakt, begint Colin (zoals altijd) tegengas te geven. 

“Misschien moet ik maar niet gaan, het is vast hartstikke dom.”
“Ik kan me toch niet gedragen.”
“Ik wordt toch weer gepest”
“misschien doe ik me wel pijn” ” Ik heb geen zin om in de regen te lopen!!!” “Ik blijf wel op mijn kamer”

Zo kan Colin net zolang door gaan totdat ik bijna het punt bereik om hem daadwerkelijk thuis te houden. Het komische is, dat hij vanaf het moment dat hij de auto in stapt, ook ineens over de tijd gaat zeuren. Op school is hij ons al snel vergeten, rent naar zijn vriendjes. Nu begint het stuiteren. Succes juf, succes meester. Mijn stuiterbal gaat tekeer alsof ik hem heb laten badderen in koffie en redbull. 

Inmiddels slaan bij EsmĂ©e de zenuwen om naar lichte paniek. Ze klampt zich vast aan de juf met 2 armen. Ze is zo zenuwachtig.. Een angstig lachje krijgt ze nog op haar gezicht. 

Daar sta je dan. Mama de controle freak. Een stuiterend kind, een angstig kind. En ik ga niet mee. Ik draag ze over. Stiekem heb ik ze een briefje in de broekzak gestoken met telefoonnummers. Niet dat ik veel verschil kan maken op deze afstand, maar het is in iedergeval wat. 

Zwaaien naar donkere ramen in een grote bus. Moeders en vaders zijn op zoek naar hun kind. Een jongetje begint te huilen, hij wil terug zijn moeder. Het is niet mijn zoon, maar ik kan zo mee huilen. Het arme kereltje. Kijk ‘m nou.. 

Colin is inmiddels op 3 verschillende plekken te vinden achter in de bus. Door hard op het raam te slaan weet hij mijn aandacht te trekken. EsmĂ©e zie ik zo niet zitten. Wat slecht!! Straks denkt ze dat ik haar niet uitzwaai! Ik zoek aan de ene kant van de bus, Rob aan de andere. Hij haalt een keer zijn schouders op, kan haar niet vinden hoor! En daar gaat de bus. Luid claxonerend. Ik zwaai van begin tot eind, hopelijk ziet EsmĂ©e mij wel. Ik kijk nu al uit naar het moment van terug komst. Veilig weer thuis. Verstopt onder de stoel. Het grapje die ik zelf bij mijn ouders uithaalde. En ook ik zal er straks heel verbaast op reageren. 

kind, waar ben je?

Vanavond waarschijnlijk nog Ă©Ă©n keer een woede aanval van beide kinderen, waarbij alle stress van de dag er uit komt. Even knallen tegen elkaar. Vanaf morgen weer door. Door alsof niemand zich druk heeft gemaakt. Alsof het allemaal heel soepel en vanzelf ging. 

Heerlijk, die dag na het schoolreisje. Kijk er nu al naar uit. 

Verzoek gezag na overlijden.

Als moeder heb ik de laatste jaren zo ontzetten veel formulieren ingevuld, dingen geregeld etc. Maar dit verzoek, is toch wel het naarste wat ik ooit heb aangevraagd. Verzoek gezag na overlijden. Ik kijk er nog eens na, en nog eens. Wat gek, stel dat ik nu dood neerval. Dit papiertje laat zien wie er dan op mag staan als voogd van onze kinderen. Natuurlijk als eerste Rob, maar er moet ook iemand zijn na Rob. Stel je voor.. Een koude rilling over mijn rug.
Sinds alle aanslagen en al het ellende op de wereld, sta ik er nog iets meer bij stil. Ze kunnen zo maar zonder ons overblijven. Wij, kunnen zomaar van hun gestolen worden. Hoe erg is het dan, als deze dingen niet geregeld zijn. Maar dan komt de vraag, Wie? Aan wie, vertrouw ik het leven van onze kindjes toe. Wie zorgt er voor, dat ze opgevoed worden zoals ik en Rob dat voor ons hebben gezien.

Onzeker als ik ben, voel ik me schuldig naar elk persoon wat het niet is geworden. Als ze er maar niet boos om zijn. Wat een domme gedachte, alsof ik mij moet verantwoorden. Maar toch, mijn hoofd werkt me weer is tegen.
Een paar weken geleden viel dit gesprek ook al, maar dan wat luchtiger. Rob en ik kwamen toch tot de ontdekking dat we dit eigenlijk nog nooit op papier hadden gezet. Langzaam kwamen we tot gezamenlijke conclusies. Hier liever niet heen, hier helemaal nooit niet heen. Door verschillende factoren in het verleden, zijn wij bang voor trammelant als er wat zou gebeuren met ons.

Tot wij dan samen tot de conclusie komen, dat degene die haar leven zou geven voor onze kids eigenlijk  al 50% bij ons in huis woont. Hun tante, die ze soms knetter gek maken. Zij kan dit. Zij weet wat wij belangrijk vinden. Zij is ook degene wat laatst tegen mij zei: “Maak je niet druk, mocht er wat met jou gebeuren, dan ga ik gewoon (gewoon?!) bij Rob wonen.”

Zit je dan, ongemakkelijk op de bank. Zeg, uhm. Stel hé. Stel. Stel je voor dat ons iets gebeurt, wil jij dan voor onze kinderen zorgen? Denk je dat je dit kan? Durf jij deze verantwoordelijkheid te dragen? Het komt er wat moeilijk uit merk ik, dit is niet zomaar een vraag.

Een droog antwoord volgt. Natuurlijk!

Hoe heb ik ooit kunnen twijfelen aan haar antwoord. Natuurlijk wist ik diep van binnen wel, dat zij dit voor ons zou doen. Een last valt van mijn schouders, op het moment dat ik op verzenden klik bij de aanvraag.

Stel je dus voor, dat wij nu dood gaan. Dan is zij hun voogd. Niemand die daar wat aan veranderen kan. Wat fijn. Niemand die ruzie hoeft te maken. Geregeld, online nog wel. Twee dagen later post van de rechtbank. Jeetje, wat snel. Maar wat een fijn idee dat dit nu op papier staat.

Hoe zo iets belangrijks, eigenlijk zo vaak vergeten wordt.

Lieve Nikita, dankjewel. Dankjewel voor het brengen van deze rust. Hopelijk hoef jij nooit als voogd op te staan en mag je altijd tante blijven. Maar stel, stel je voor. Ook al is de kans helemaal niet groot, toch zijn wij jou eeuwig dankbaar voor het dragen van deze verantwoordelijkheid over onze kinderen. Wij staan hiervoor eeuwig bij jou in het krijt.