Komkommers ūü•í

Arie Boomsma is een slechte vader. Wat, slechte vader? Hij is verknipt, verschrikkelijk, schorem! Dat die man zich inmiddels nog een BN’er mag noemen is mij een raadsel. Voor de mensen die zich weinig bezig houden met social media, ik zal jullie even uitleggen wat hij ons heeft misdaan. Arie heeft namelijk een foto van zijn bloedeigen dochter dusdanig bewerkt, dat haar tepels niet meer zichtbaar zijn. Nee echt, FREE THE NIPPLE!!  Want wij, Nederlandse televisie kijkende BN’er stalkende mensen, hebben namelijk recht om die tepeltjes te zien. Arie is een BN’er en heeft daarmee zijn privacy en dat van zijn volledige bloedlijn aan Nederland gegeven. De tweede kamer zal zich dan ook, mits de formatie eindelijk succesvol is gebleken buigen over deze misstap van onze Arie. 

Laten wij, chipsvretende mensen ons hard maken voor een nieuwe wetgeving. Wanneer een BN’er een kind op de wereld zet verliest diegene onmiddellijk het recht om zelf te beslissen wat hij of zij met de kinderen doet. Wij hebben immers recht om foto’s en filmpjes van deze kinderen te zien in ons trainingspak. 

Voor de schokerende foto.. klik HIER Let op! Dit kan tere zieltjes verdrietig maken. 

Voor alle lieve lezers van deze pagina die mij persoonlijk niet kennen; welkom in de wereld van sarcastische van Gentry. Laten we in godsnaam allemaal eens normaal doen. Ik ben al van mening dat paperassen veel te ver gaan tegenwoordig, maar dat heel Nederland zijn/haar mening op internet kan gooien over 1(!!) foto van Arie en zijn prachtige dochter kan mij ontzettend boos maken. Laat die arme mensen eens met rust! Hoe harder de roddelpers aan het werk is, hoe meer ik mij kan verplaatsen in de Britney van 2007. Laat mensen eens met rust!! 

Advertenties

Kryptonite 

Iedereen heeft een zwakte. Sinds een jaar of 4 ben ik achter die van mij. Baby’s. Kleine mensjes die je onvoorwaardelijke liefde kan geven. Die van je houden, hoe je er ook uit ziet. Bij baby’s hoef je namelijk niet onzeker te zijn. Een baby is blij met jouw liefde en dat is voor dat kleine mensje genoeg. Je hoeft niet rijk te zijn, niet knap. Alleen maar je liefste zelf is genoeg. 

Toch hebben wij besloten absoluut geen derde kindje op de wereld te willen zetten. Onze levens zijn zo bewogen, zo beschadigd dat het ons al meer dan voldoende moeite kost om de aller beste ouders te zijn voor onze kinderen. Toen ook ons prinsesje moeilijker werd in de loop van de jaren, hield ik mijn hart vast. Begrijp me niet verkeerd,  ik hou zielsveel van mijn kinderen. Dat neemt niet weg, dat het opvoeden van een autistisch kind ongelofelijk zwaar kan zijn. Op een gegeven moment zelfs zo zwaar, dat elke vrijpartij met manlief een paniekaanval veroorzaakte. Want wat als.. wat als ik weer zwanger ben. 

Het voelt voor mij altijd nog oneerlijk, de situatie van ons gezin. Rob is de vader voor de kinderen die ze nodig hebben. Ik heb niets te klagen. Ook ik weet, dat ik mijn hart en ziel aan de kinderen geef. Maar toch, het dagelijkse gevecht van onze positie in de maatschappij en de moeilijke levensfase van opgroeiende kinderen met een autistische diagnose hebben mij doen besluiten om mij te laten helpen. Een loeizware maar weloverwogen beslissing. De paniekaanvallen namen af, de stress ebte weg. Naast de opluchting, liep ik (opnieuw) een beschadiging op. Een beschadiging die eens in de zoveel tijd even van zich laat horen. 

Bijvoorbeeld tijdens het knuffelen van een baby. Knuffelen met een baby is verzachtend en pijnlijk tegelijk. Wetende dat ik nooit meer een kindje van mijzelf zou mogen knuffelen. In slaap zou mogen wiegen. Want wat hou ik van baby’s. De geur, de warmte. Mijn hart vult zich met een liefde die niet te beschrijven is. Maar helaas blijven baby’s niet voor altijd baby’s. 

Het is niet zo, dat dit een ernstig trauma is die mij dagelijks bezig houdt. Ik zal er niet meer om huilen. Maar soms, heel soms knaagt bij mij het “wat als” gevoel. Wat als ik geen tiener was geweest tijdens mijn eerste zwangerschap. Wat als ik de kans had gehad om een leven op te bouwen v√≤√≤r de kinderen, in plaats van samen met de kinderen. Maar wat heb je aan wat als? Dit schud ik dan ook zo snel als het kan weer van me af. 

Laten we het taboe doorbreken dat het ouderschap over rozen gaat. Dat er geen spijt heerst bij sommige ouders. Dat het allemaal maar gemakkelijk moet zijn. Want het is niet makkelijk om een goede ouder te zijn. Voor mij zullen baby’s zijn wat kryptonite is voor Superman. Het is een zwakte die mij altijd weer met beide beentjes op de grond zal zetten. Het verschil is alleen, dat ik mijn zwakte niet uit de weg ga. De baby’s die ik in mijn omgeving mag knuffelen zal ik alle liefde geven. Kom maar op met die kleintjes! Maar weet wel dat ik een ster ben in het verpesten en verwennen van kinderen.. 

oppassen is dus geheel op eigen risico! 

Perfectie

Gisteren kwam er een Artikel  online ivm de nieuwe Linda.
In eerste instantie herkende ik de bn’er van deze nieuwe cover niet. Dan tijdens het lezen van het artikel wordt het me duidelijk dat dit een dusdanig gefotoshopte foto van Linda de Mol zelf is. Onherkenbaar! Hiermee pakken ze in het tijdschrift een “probleem”  van nu aan. Ons beeld van de wereld is door de media gemanipuleerd. Iedereen houd van zijn of haar leven, met bijhorende accounts die er uitzien alsof ze door media deskundigen in elkaar zijn gezet. #LOVEMYLIFE is de spreuk die Linda. noemt.
Iedereen is tegenwoordig online dol op het leven. De mooiste foto’s met  #Perfect #love #behappy #lovemylife mogen daarbij niet ontbreken, want √≥ wee als iemand in de gaten heeft dat het allemaal niet zo perfect is. Gooi er daarnaast dagelijks een quote op waarmee je online vrienden motiveert om ook zo van het leven te houden, net als jij!

b57a8e2ce16d06307f423034ef52404f

Want het leven is geweldig, de wereld is geweldig. Wij zijn geweldig. Wat is het leven toch mooi!! We huppelen over wolkjes en rennen door een glitter regen òòk als we ongesteld zijn! Het is 1 en al pracht en praal.

Waag het niet om anders te beweren online! Waag het niet om te zeggen, dat je helemaal niet blij bent met hoe het leven op dit moment gaat. Durf niet te tonen, dat het moederschap + werken + huishouden + sporten op sommige dagen helemaal niet zo is als je had gehoopt. En dat je in een ruimte vol met familie en vrienden eenzaam bent. Nee, toon niet aan de buiten wereld dat je familie vol zit met mensen die je in de steek zullen laten en pijn doen. Dat je opgroeit zonder liefde. Dat je niet uit de kast durft te komen, omdat je familie niet accepteert dat er meer is dan het hetero huwelijk. Dat je wakker ligt van financi√ęle ellende en een baan wat je ongelukkig maakt. En waag het niet om te vertellen, dat je helemaal niet blij bent met jezelf. Vertel niet dat je niet mee durft te doen aan de #nomake-up challange omdat je jezelf lelijk vind. Dat je “dikke” mensen helemaal niet zo mooi vindt en je dood schaamt dat je ooit dit gewicht hebt behaald. Dat je elke ochtend met tranen in de ogen naar je outfit kijkt, omdat het helemaal niet zo leuk staat op jou lichaam, maar perfect stond op de slanke paspop in de winkel. Niet laten zien dat je jaloers bent op mensen die het (zo lijkt het) beter hebben dan jou. Waag het niet dit te laten zien. Toon geen zwakte. Dan vreten ze je op online.
Deze gedachten laat je hoogstens vrij onder de douche, zodat ze weg kunnen spoelen door de riolering en het daglicht niet zullen bereiken.

Wees elke dag perfect. Toon je shake op instagram. Deel je zo enorm motiverende quote op Facebook. Een gevatte uitspraak op Twitter en als kers op de taart een fantastische foto op LinkedIn. Straal uit dat jij het leven bij de kloten hebt! Man, wat heb je alles goed onder controle. Elke dag schijnt de zon op je gezicht als de wekker gaat. Altijd uitgerust en nooit is het teveel. Nooit een slechte dag.

Zoals in het artikel ook beschreven wordt, is het gewoon doodvermoeiend om te voldoen aan al die liters perfectie wat we dagelijks in ons opnemen. Het is bijna niet haalbaar en de mensen die overspannen zijn, gaan door tot ze er bij neer vallen. We mogen immers niet laten zien dat het allemaal even niet meer lukt. Tegenwoordig mogen we niet meer falen.

Hoe zwaar is dit voor onze nog opgroeiende kinderen? Hoe zwaar is het, om net te beginnen op de hoge school, waar de focus inmiddels niet bij studie resultaten ligt, maar bij het perfecte uiterlijk? Je mag niet laten zien dat je te slim bent, want dan ben je een NERD. En nerds zijn een bedreiging voor onzekere maar bloedmooie mensen. Deze mensen hebben vaak namelijk niet veel meer in te brengen dan hun mooie uiterlijk en make-up tips. Dus, verdedigen zij dit met pest gedrag. Het is onmenselijk hoe ver het pesten tegenwoordig gaat. En dan denk je eindelijk klaar te zijn met school, kom je op het werk en gaat het daar verder. Want jij kan zomaar een bedreiging zijn op het werk. En dat, is weer een reden om te pesten. Ik sta versteld van pesterijen bij volwassenen. Pesterijen uit onzekerheid en jaloezie, omdat mensen echt denken te moeten voldoen aan alle hoge eisen. En wanneer die perfectie niet gehaald kan worden, moeten ze iemand neer halen die het wel lijkt te kunnen. Een vicieuze cirkel met als hoofddoel en grootste valkuil: perfectie.

Het is echt enorm belangrijk om van jezelf te houden. Maar om van jezelf te houden, hoef je niet perfect te zijn. Hou ook van de “slechte” dingen van jezelf. Lach gewoon om je onbenulligheid, trek die schouders op als je er eens niet uit ziet alsof je zo uit de etalage bent gestapt.
Durf eens een echt gesprek op tafel te gooien, over dat het allemaal helemaal niet zo mooi is. Verbreek taboes.
Zelf ben ik ook aan het afkicken van perfectie, maar merk aan mijzelf dat ik soms drie dubbel stil sta, bij wat mensen zien als ze mijn instagram, twitter of Facebook bekijken. 
Mijn leven is namelijk alles behalve perfect en ik ben de laatste die dit zou willen uitstralen. Daarom ging ik bij mijzelf ten rade en vroeg me af, wat wil ik dan wel graag tonen? Ik wil graag dat mensen mij zien als een gepassioneerde werknemer in de zorg, die knetter gek is op haar man en kinderen. Iemand die graag samen is met familie en vrienden, als het maar niet elke dag is. (sorry) Dat ik een goed belezen persoon ben, die weet wat ze wil. (ondanks dat ik dus niet altijd weet wat ik wil)
Maar wat is het alternatief voor perfectie? Wat kun je wel aan de buitenwereld laten zien, zonder twee gezichten te hebben. Wat dachten jullie van passie? oprechtheid?

Kijk eens in de ogen van een gepassioneerd persoon, luister naar wat diegene te vertellen heeft over het onderwerp wat diep genesteld zit in de ziel, waar ogen van gaan glinsteren. Hou je lippen even op elkaar en laat jezelf mee slepen in de passie van een ander. Een week geleden overkwam mij dit tijdens een gesprek. De vrouw in kwestie was zo ontzettend gepassioneerd aan het uitleggen waarvoor haar organisatie stond, dat deze voor mij niet meer stuk kon. Ze vertelde haar verhaal met handen en voeten, haar ogen glommen van trotsheid.

Daarnaast is oprechtheid zo belangrijk. Hoe verlossend zou het zijn, om eens aan tafel met wat moeders te kunnen zeggen dat je het moeder zijn op sommige dagen de hemel in prijst, maar op sommige dagen wel kan vervloeken? Dat je, als je dit van te voren had geweten misschien nooit aan kinderen was begonnen. Hoe fijn zou het zijn, om dit soort uitingen te kunnen doen zonder mensen te shockeren? Gewoon door eerlijk en oprecht te zijn naar elkaar. Zonder te oordelen of beoordeeld te worden vrijuit kunnen spreken.
Een foto die eigenlijk heel erg leuk is, maar waar je wallen zichtbaar op zijn wel durven te delen. Hoe komt het toch dat onze foto’s perfectie uitstralen, terwijl het gezicht van een doorsnee persoon er never nooit niet zo mooi egaal uit kan zien? De meeste profiel foto’s zijn doordacht en alles behalve spontaan. Nog zo iets uit de neppe online wereld.
Wat denken jullie, die leuke ” spontane”  foto wat ik voor mijn blog, Facebook etc. heb gemaakt. Zo spontaan is die foto niet. Genoeg make-up, een filter en juiste belichting kwamen er aan te pas. Ongeveer 50 foto’s, tot ik bij dit “spontane”  plaatje kwam en nog twijfel ik of ik er wel leuk genoeg op sta.

Laat je niets wijs maken. Niemand is perfect. Streef niet naar perfectie, want dit is niet te behalen. Ik doe het zelf al jaren, het beste, hoogste resultaat willen behalen bij ALLES wat ik doe. Ik ben nu bijna 27 en moe. Dood moe van het “vechten” naar mijn eigen veel te hoge verwachtingen. Dus probeer ik af te kicken van deze perfecte ziekte, ik doe er niet aan mee. Dan er maar een dag moe uit zien. Sorry, met al mijn allergie√ęn heb ik gewoon geen zin in make-up. Mijn ogen tranen zo erg, dat ik na 5 minuten het zelfde uiterlijk heb als de mannen van Kiss. Zelfs waterproof make-up kan het niet winnen van mijn hooikoorts! Of ik ziek, moe of overspannen ben? Nee joh, dit is gewoon mijn gezicht wanneer ik om 5:45 moet opstaan en geen make-up draag. Alles behalve perfect dus.

 

Jongens en de kleur blauw

Al vanaf het moment dat je zwanger bent van een jongen, worden stereotypes duidelijk. Je krijgt voornamelijk blauwe en groene kleding/speeltjes cadeau. Je baby kamer gaat hoogstwaarschijnlijk de tinten blauw, groen, grijs bevatten. Is helemaal niet erg, wel grappig. Wie heeft dit eigenlijk besloten? Waarom verf je een baby kamer niet roze voor een jongen? Omdat het eigenlijk niet kan. Nu wil mijn brein graag weten, waarom dat niet kan.¬† Continue reading “Jongens en de kleur blauw”

Mister ADHD

Terwijl dat ik tijdens een welverdiend rustmoment op de speeltuin met Colin in een grote hangschommel lig, kan ik zijn hersens bijna horen. Colin kennende, gaat op dit soort rust momenten zijn brein met hem aan de haal. 

En dan zo ineens uit het niets: “wat een naaistreek eigenlijk h√®, dat van Hitler?” (Uhh hallo,  taalgebruik!) Colin begint aan z’n verhaal. “Wist je wel mam, dat hitler zich voordeed als een goede man? Een man met goede idee√ęn die iedereen zou gaan helpen?  En toen hij genoeg volgers had, BATS! oorlog veroorzaken.” 

Stiekem grinnik ik. Ja hoor, colin is op dreef. Uitleg na uitleg over oorlogen en grote namen volgen. Dit “gesprek” duurt niet eens veel meer dan 5 minuten. 

Hij ligt al 5minuten rustig tegen mij aan. 


Zolang zijn hoofd hem bezig houdt, komt zijn lichaam tot rust. Hier pak ik stiekem even een knuffel momentje uit, zonder dat hij het door heeft. Knuffel momentjes zijn zeldzaam bij iemand die 24/7 hyperactief is. Colin heeft op de √®√®n of andere manier iets ongemakkelijks als het gaat om knuffels. Meestal zijn dit vluchtige knuffels wat zo nu en dan in combinatie komt met een kopstoot. 

Terwijl de zon aan het branden is op mijn gezicht en ik bijna wegdommel, komt Mister ADHD weer terug. Hij springt lomp van de schommel af waardoor ik met een knal heen en weer ga en uit mijn rust moment wordt gerukt, snel sprint hij even heen en weer tussen de twee veldjes en springt vervolgens met voeten vol zand weer in de schommel. 

Zo, ik heb een gratis gezichtsscrub te pakken! Bedankt vriend. 

Stappenplan

Eens in de zoveel tijd bereik ik een punt waarop mijn stress en paniek niveau hun maximum hebben bereikt. Het is niet makkelijk aan te voelen, soms is het moment in eens daar. Zo ga ik jaar in, jaar uit met ups en downs. Ik ben er aan gewend, volgens mij velen om mij heen inmiddels ook. Continue reading “Stappenplan”