Bad neighborhood 

De dood van Chester Bennington is verbijsterend. Een succesvolle jongeman met miljoenen fans, die niet heeft kunnen winnen van zijn depressie. De jongen, die naar de buitenwereld open en bloot sprak over de “bad neighborhood” tussen zijn oren. 

Het filmpje wat op fb rondgaat, is de perfecte schreeuw om hulp van een depressieve jongeman. De reacties op deze video laten pijnlijk zien wat voor enorm taboe er rust op depressies en zelfmoord. Zo lees ik keer op keer dat hij zijn grote jongensboek had moeten dragen. Mannen horen zich niet zo zwak te laten zien. Hoe kan een succesvolle artiest zo depressief zijn, terwijl hij miljoenen op zijn bankrekening heeft staan.

Willen jullie een antwoord op deze vraag? Dit is omdat een depressie een mentale ziekte is. Het heeft niets maar dan ook niets met je leefomgeving, carrière, vrienden of wat dan ook te maken. Natuurlijk, een moeilijke fase zal een depressie doen versterken. Maar over het algemeen heeft je leefomgeving geen invloed op je mentale ziekte. Je zegt toch ook niet tegen een artiest met kanker dat diegene zich niet moet aanstellen omdat hij/zij miljardair is? 

Een depressie is zo veel meer dan een somber gevoel. Een depressie overheerst. Zo heb je namelijk verschillende stoornissen en is geen enkele depressie het zelfde. Er zijn depressies die over gaan, maar ook depressies die er voor altijd zullen zijn. 

Ja, over het algemeen ben ik gelukkig. Maar, zoals Chester het fantastisch beschrijft.. ik moet niet alleen zijn met mijn eigen gedachten. Zolang ik bezig ben voor anderen, geniet met familie/vrienden dan is er niets aan de hand. Maar help me op het moment dat ik alleen ben met mezelf. Want daar gaat het mis. Je maakt jezelf gek, bent hiervan bewust. Het zelfbewust zijn en toch destructieve gedrag samen is zoals je al kan raden een verschrikkelijke combinatie. Want hoeveel complimenten iemand met een depressieve stoornis ook mag ontvangen, we zijn onze eigen vijand. Al het nare wat iemand achter mijn rug om zou kunnen zeggen, heb ik al lang tegen mijzelf gezegd. Vandaar dat het ook niet schokerend is, maar een bevestiging van een onzekerheid die niet af te leren is. 

Ik hoop, dat ondanks het grote verdriet wat de zelfdoding van Chester met zich mee brengt hier positiviteit uit gehaald kan worden. Verbreek die domme taboes. Niet iedereen heeft een gezond stel hersens. Wees wat aardiger voor elkaar. Houd er rekening mee dat je collega, buurvrouw, vriend, oom, oma of wie dan ook al jaren lang gebukt kan gaan onder een depressie. En dat zonder dat jij hier enige erg in hebt gehad. 

Video met een duidlelijke schreeuw om hulp en fantastische beschrijving over het leven met een depressie zie je hier. 

Advertenties

Komkommers 🥒

Arie Boomsma is een slechte vader. Wat, slechte vader? Hij is verknipt, verschrikkelijk, schorem! Dat die man zich inmiddels nog een BN’er mag noemen is mij een raadsel. Voor de mensen die zich weinig bezig houden met social media, ik zal jullie even uitleggen wat hij ons heeft misdaan. Arie heeft namelijk een foto van zijn bloedeigen dochter dusdanig bewerkt, dat haar tepels niet meer zichtbaar zijn. Nee echt, FREE THE NIPPLE!!  Want wij, Nederlandse televisie kijkende BN’er stalkende mensen, hebben namelijk recht om die tepeltjes te zien. Arie is een BN’er en heeft daarmee zijn privacy en dat van zijn volledige bloedlijn aan Nederland gegeven. De tweede kamer zal zich dan ook, mits de formatie eindelijk succesvol is gebleken buigen over deze misstap van onze Arie. 

Laten wij, chipsvretende mensen ons hard maken voor een nieuwe wetgeving. Wanneer een BN’er een kind op de wereld zet verliest diegene onmiddellijk het recht om zelf te beslissen wat hij of zij met de kinderen doet. Wij hebben immers recht om foto’s en filmpjes van deze kinderen te zien in ons trainingspak. 

Voor de schokerende foto.. klik HIER Let op! Dit kan tere zieltjes verdrietig maken. 

Voor alle lieve lezers van deze pagina die mij persoonlijk niet kennen; welkom in de wereld van sarcastische van Gentry. Laten we in godsnaam allemaal eens normaal doen. Ik ben al van mening dat paperassen veel te ver gaan tegenwoordig, maar dat heel Nederland zijn/haar mening op internet kan gooien over 1(!!) foto van Arie en zijn prachtige dochter kan mij ontzettend boos maken. Laat die arme mensen eens met rust! Hoe harder de roddelpers aan het werk is, hoe meer ik mij kan verplaatsen in de Britney van 2007. Laat mensen eens met rust!! 

Blog 4/7

Vandaag op het werk kreeg ik te horen dat ik dingen eens uit handen moest geven. Nou, Uhm sorry maar dat is niet aan mij besteedt! Nu voel ik me echt niet superieur, maar als ik ergens aan begin dan maak ik het ook zelf af. Ik ben vaak bang dat een ander het niet goed afrond zoals ik dat zou willen en daarom doe ik het dan maar zelf.

Handig voor anderen, tijd rovend voor mezelf. Kun je dat ook leren?? Dingen uit handen geven? Misschien wel… maar of ik daar al aan toe ben? Als ik er zelf voor kies om iets te doen, dan doe ik dat met plezier. Misschien hoor je me wel eens vloeken of zuchten, maar dat is niet omdat ik baal dat ik degene ben die de taken op zich neem.

Soms functioneer ik gewoon beter met een vloek her en der. Even zuchten en weer door. Het is als ik het zo opschrijf bijna een bevalling te noemen! Wel moet ik grenzen voor mijzelf gaan stellen aan de privé uren die ik aan mijn werk besteed. In het rokershok zegt een collega droog; “de rest pleurt ook alles van zich af als de dienst voorbij is, waarom zou jij dan dagelijks te lang blijven?” Daar zit natuurlijk wel een kern van waarheid in. Er zijn collega’s van de klok en de mensen zoals ik die soms gewoon wat langer blijven. Dit is en blijft toch een eigen keuze voor iedereen.

Noem het een hart voor de zaak, controle freak. Whatever. Ik leer vanzelf dingen uit handen te geven, tot die tijd blijf ik mezelf goed bezig houden. Is dit niet op het werk, dan is het wel thuis. Mijn hersens staan in iedergeval nooit stil.

Perfectie

Gisteren kwam er een Artikel  online ivm de nieuwe Linda.
In eerste instantie herkende ik de bn’er van deze nieuwe cover niet. Dan tijdens het lezen van het artikel wordt het me duidelijk dat dit een dusdanig gefotoshopte foto van Linda de Mol zelf is. Onherkenbaar! Hiermee pakken ze in het tijdschrift een “probleem”  van nu aan. Ons beeld van de wereld is door de media gemanipuleerd. Iedereen houd van zijn of haar leven, met bijhorende accounts die er uitzien alsof ze door media deskundigen in elkaar zijn gezet. #LOVEMYLIFE is de spreuk die Linda. noemt.
Iedereen is tegenwoordig online dol op het leven. De mooiste foto’s met  #Perfect #love #behappy #lovemylife mogen daarbij niet ontbreken, want ó wee als iemand in de gaten heeft dat het allemaal niet zo perfect is. Gooi er daarnaast dagelijks een quote op waarmee je online vrienden motiveert om ook zo van het leven te houden, net als jij!

b57a8e2ce16d06307f423034ef52404f

Want het leven is geweldig, de wereld is geweldig. Wij zijn geweldig. Wat is het leven toch mooi!! We huppelen over wolkjes en rennen door een glitter regen òòk als we ongesteld zijn! Het is 1 en al pracht en praal.

Waag het niet om anders te beweren online! Waag het niet om te zeggen, dat je helemaal niet blij bent met hoe het leven op dit moment gaat. Durf niet te tonen, dat het moederschap + werken + huishouden + sporten op sommige dagen helemaal niet zo is als je had gehoopt. En dat je in een ruimte vol met familie en vrienden eenzaam bent. Nee, toon niet aan de buiten wereld dat je familie vol zit met mensen die je in de steek zullen laten en pijn doen. Dat je opgroeit zonder liefde. Dat je niet uit de kast durft te komen, omdat je familie niet accepteert dat er meer is dan het hetero huwelijk. Dat je wakker ligt van financiële ellende en een baan wat je ongelukkig maakt. En waag het niet om te vertellen, dat je helemaal niet blij bent met jezelf. Vertel niet dat je niet mee durft te doen aan de #nomake-up challange omdat je jezelf lelijk vind. Dat je “dikke” mensen helemaal niet zo mooi vindt en je dood schaamt dat je ooit dit gewicht hebt behaald. Dat je elke ochtend met tranen in de ogen naar je outfit kijkt, omdat het helemaal niet zo leuk staat op jou lichaam, maar perfect stond op de slanke paspop in de winkel. Niet laten zien dat je jaloers bent op mensen die het (zo lijkt het) beter hebben dan jou. Waag het niet dit te laten zien. Toon geen zwakte. Dan vreten ze je op online.
Deze gedachten laat je hoogstens vrij onder de douche, zodat ze weg kunnen spoelen door de riolering en het daglicht niet zullen bereiken.

Wees elke dag perfect. Toon je shake op instagram. Deel je zo enorm motiverende quote op Facebook. Een gevatte uitspraak op Twitter en als kers op de taart een fantastische foto op LinkedIn. Straal uit dat jij het leven bij de kloten hebt! Man, wat heb je alles goed onder controle. Elke dag schijnt de zon op je gezicht als de wekker gaat. Altijd uitgerust en nooit is het teveel. Nooit een slechte dag.

Zoals in het artikel ook beschreven wordt, is het gewoon doodvermoeiend om te voldoen aan al die liters perfectie wat we dagelijks in ons opnemen. Het is bijna niet haalbaar en de mensen die overspannen zijn, gaan door tot ze er bij neer vallen. We mogen immers niet laten zien dat het allemaal even niet meer lukt. Tegenwoordig mogen we niet meer falen.

Hoe zwaar is dit voor onze nog opgroeiende kinderen? Hoe zwaar is het, om net te beginnen op de hoge school, waar de focus inmiddels niet bij studie resultaten ligt, maar bij het perfecte uiterlijk? Je mag niet laten zien dat je te slim bent, want dan ben je een NERD. En nerds zijn een bedreiging voor onzekere maar bloedmooie mensen. Deze mensen hebben vaak namelijk niet veel meer in te brengen dan hun mooie uiterlijk en make-up tips. Dus, verdedigen zij dit met pest gedrag. Het is onmenselijk hoe ver het pesten tegenwoordig gaat. En dan denk je eindelijk klaar te zijn met school, kom je op het werk en gaat het daar verder. Want jij kan zomaar een bedreiging zijn op het werk. En dat, is weer een reden om te pesten. Ik sta versteld van pesterijen bij volwassenen. Pesterijen uit onzekerheid en jaloezie, omdat mensen echt denken te moeten voldoen aan alle hoge eisen. En wanneer die perfectie niet gehaald kan worden, moeten ze iemand neer halen die het wel lijkt te kunnen. Een vicieuze cirkel met als hoofddoel en grootste valkuil: perfectie.

Het is echt enorm belangrijk om van jezelf te houden. Maar om van jezelf te houden, hoef je niet perfect te zijn. Hou ook van de “slechte” dingen van jezelf. Lach gewoon om je onbenulligheid, trek die schouders op als je er eens niet uit ziet alsof je zo uit de etalage bent gestapt.
Durf eens een echt gesprek op tafel te gooien, over dat het allemaal helemaal niet zo mooi is. Verbreek taboes.
Zelf ben ik ook aan het afkicken van perfectie, maar merk aan mijzelf dat ik soms drie dubbel stil sta, bij wat mensen zien als ze mijn instagram, twitter of Facebook bekijken. 
Mijn leven is namelijk alles behalve perfect en ik ben de laatste die dit zou willen uitstralen. Daarom ging ik bij mijzelf ten rade en vroeg me af, wat wil ik dan wel graag tonen? Ik wil graag dat mensen mij zien als een gepassioneerde werknemer in de zorg, die knetter gek is op haar man en kinderen. Iemand die graag samen is met familie en vrienden, als het maar niet elke dag is. (sorry) Dat ik een goed belezen persoon ben, die weet wat ze wil. (ondanks dat ik dus niet altijd weet wat ik wil)
Maar wat is het alternatief voor perfectie? Wat kun je wel aan de buitenwereld laten zien, zonder twee gezichten te hebben. Wat dachten jullie van passie? oprechtheid?

Kijk eens in de ogen van een gepassioneerd persoon, luister naar wat diegene te vertellen heeft over het onderwerp wat diep genesteld zit in de ziel, waar ogen van gaan glinsteren. Hou je lippen even op elkaar en laat jezelf mee slepen in de passie van een ander. Een week geleden overkwam mij dit tijdens een gesprek. De vrouw in kwestie was zo ontzettend gepassioneerd aan het uitleggen waarvoor haar organisatie stond, dat deze voor mij niet meer stuk kon. Ze vertelde haar verhaal met handen en voeten, haar ogen glommen van trotsheid.

Daarnaast is oprechtheid zo belangrijk. Hoe verlossend zou het zijn, om eens aan tafel met wat moeders te kunnen zeggen dat je het moeder zijn op sommige dagen de hemel in prijst, maar op sommige dagen wel kan vervloeken? Dat je, als je dit van te voren had geweten misschien nooit aan kinderen was begonnen. Hoe fijn zou het zijn, om dit soort uitingen te kunnen doen zonder mensen te shockeren? Gewoon door eerlijk en oprecht te zijn naar elkaar. Zonder te oordelen of beoordeeld te worden vrijuit kunnen spreken.
Een foto die eigenlijk heel erg leuk is, maar waar je wallen zichtbaar op zijn wel durven te delen. Hoe komt het toch dat onze foto’s perfectie uitstralen, terwijl het gezicht van een doorsnee persoon er never nooit niet zo mooi egaal uit kan zien? De meeste profiel foto’s zijn doordacht en alles behalve spontaan. Nog zo iets uit de neppe online wereld.
Wat denken jullie, die leuke ” spontane”  foto wat ik voor mijn blog, Facebook etc. heb gemaakt. Zo spontaan is die foto niet. Genoeg make-up, een filter en juiste belichting kwamen er aan te pas. Ongeveer 50 foto’s, tot ik bij dit “spontane”  plaatje kwam en nog twijfel ik of ik er wel leuk genoeg op sta.

Laat je niets wijs maken. Niemand is perfect. Streef niet naar perfectie, want dit is niet te behalen. Ik doe het zelf al jaren, het beste, hoogste resultaat willen behalen bij ALLES wat ik doe. Ik ben nu bijna 27 en moe. Dood moe van het “vechten” naar mijn eigen veel te hoge verwachtingen. Dus probeer ik af te kicken van deze perfecte ziekte, ik doe er niet aan mee. Dan er maar een dag moe uit zien. Sorry, met al mijn allergieën heb ik gewoon geen zin in make-up. Mijn ogen tranen zo erg, dat ik na 5 minuten het zelfde uiterlijk heb als de mannen van Kiss. Zelfs waterproof make-up kan het niet winnen van mijn hooikoorts! Of ik ziek, moe of overspannen ben? Nee joh, dit is gewoon mijn gezicht wanneer ik om 5:45 moet opstaan en geen make-up draag. Alles behalve perfect dus.

 

Zonder regen geen bloem

Er is voor mij niets moeilijker dan tevreden zijn met mijzelf. Ik heb altijd wel iets te zeggen, iets te grappen. Ook al krijg ik een compliment, deze verdraai ik zo dat het lijkt alsof ik het niet heb verdiend. Door de gebeurtenissen die ik heb mee gemaakt, heb ik een lange tijd geen moment rust gekend. Ongeveer 5(+) jaar heb ik geleefd alsof ik in oorlog was. Ik tegen de rest. Ik alleen. Continue reading “Zonder regen geen bloem”