Bad neighborhood 

De dood van Chester Bennington is verbijsterend. Een succesvolle jongeman met miljoenen fans, die niet heeft kunnen winnen van zijn depressie. De jongen, die naar de buitenwereld open en bloot sprak over de “bad neighborhood” tussen zijn oren. 

Het filmpje wat op fb rondgaat, is de perfecte schreeuw om hulp van een depressieve jongeman. De reacties op deze video laten pijnlijk zien wat voor enorm taboe er rust op depressies en zelfmoord. Zo lees ik keer op keer dat hij zijn grote jongensboek had moeten dragen. Mannen horen zich niet zo zwak te laten zien. Hoe kan een succesvolle artiest zo depressief zijn, terwijl hij miljoenen op zijn bankrekening heeft staan.

Willen jullie een antwoord op deze vraag? Dit is omdat een depressie een mentale ziekte is. Het heeft niets maar dan ook niets met je leefomgeving, carrière, vrienden of wat dan ook te maken. Natuurlijk, een moeilijke fase zal een depressie doen versterken. Maar over het algemeen heeft je leefomgeving geen invloed op je mentale ziekte. Je zegt toch ook niet tegen een artiest met kanker dat diegene zich niet moet aanstellen omdat hij/zij miljardair is? 

Een depressie is zo veel meer dan een somber gevoel. Een depressie overheerst. Zo heb je namelijk verschillende stoornissen en is geen enkele depressie het zelfde. Er zijn depressies die over gaan, maar ook depressies die er voor altijd zullen zijn. 

Ja, over het algemeen ben ik gelukkig. Maar, zoals Chester het fantastisch beschrijft.. ik moet niet alleen zijn met mijn eigen gedachten. Zolang ik bezig ben voor anderen, geniet met familie/vrienden dan is er niets aan de hand. Maar help me op het moment dat ik alleen ben met mezelf. Want daar gaat het mis. Je maakt jezelf gek, bent hiervan bewust. Het zelfbewust zijn en toch destructieve gedrag samen is zoals je al kan raden een verschrikkelijke combinatie. Want hoeveel complimenten iemand met een depressieve stoornis ook mag ontvangen, we zijn onze eigen vijand. Al het nare wat iemand achter mijn rug om zou kunnen zeggen, heb ik al lang tegen mijzelf gezegd. Vandaar dat het ook niet schokerend is, maar een bevestiging van een onzekerheid die niet af te leren is. 

Ik hoop, dat ondanks het grote verdriet wat de zelfdoding van Chester met zich mee brengt hier positiviteit uit gehaald kan worden. Verbreek die domme taboes. Niet iedereen heeft een gezond stel hersens. Wees wat aardiger voor elkaar. Houd er rekening mee dat je collega, buurvrouw, vriend, oom, oma of wie dan ook al jaren lang gebukt kan gaan onder een depressie. En dat zonder dat jij hier enige erg in hebt gehad. 

Video met een duidlelijke schreeuw om hulp en fantastische beschrijving over het leven met een depressie zie je hier. 

Advertenties

Stop hou op.

Van heerlijk het balans vinden, naar volledig uit balans. Ja hoor, het moest ook weer zo zijn. Net wanneer het voor mijn gevoel allemaal heerlijk gaat krijg ik weer eens een raar bericht. Bij nadere inspectie blijk ik een periode gestalkt te zijn.  Op het moment dat ik mijn foto’s op zijn account zie staan wordt ik gegrepen door misselijheid en kou, die tot op dit moment nog steeds niet voorbij zijn. Het voelt alsof iemand mij een rotschop heeft gegeven en ik op de koude grond alleen lig te bibberen.

Ik ben helemaal niet alleen hoor, maar in dit gevoel momenteel even wel. Hoewel het helemaal geen rare foto’s en filmpjes van mij zijn ( ik heet immers geen P. P.) voelt het alsof ik fysiek aangeraakt ben door deze geestelijk zieke man. Vanuit meerdere hoeken krijg ik nogal koele reacties. De meest verbazinkwekkende is wel geweest dat ik het die arme man niet zo moeilijk moest maken. Niemand heeft ooit last van hem gehad en nu loop ik hem op het internet zwart te maken voor aandacht. Wauw.
Daarnaast is met deze rotschop ook mijn onzekerheid weer goed aangewakkerd. Daarmee kwam ook de eerste paniek aanval weer naar boven. Hoe goed ik dit de laatste tijd onder controle had, ben ik vandaag alle controle kwijt geraakt. En daar baal ik van. Het maakt me zo ontzettend boos.

Wanneer je trillend in een koele ruimte je verhaal zit te doen en je doodleuk te horen krijgt dat je, je niets moet inbeelden en de aanklacht gewoon de bak in gaat met het label “geen prioriteit” verdwijnt op dat moment echt al het goede vertouwen in de mens. Dat ik er dan ook vandaag, ja vandaag was geweldig, achter moet komen dat er nogal wat over mij gepraat wordt maakt de circel rond. Het enige waar ik aan kan denken zijn de handvaten die onze kinderen op school gebruiken. “stop hou op!!'”  “stop hou op! ik wil dit niet!” Ik moet mijn balans terug vinden en snel ook. Het juiste spoor was voor mijn complexe brein eindelijk gevonden. Nu hangt er een nare dichte mist voor dit spoor. En toch zie ik er licht achter, want van alle mensen die mij een aansteller vinden, zijn er nog meer die mij wel serieus nemen. Hulp uit onverwachte hoek, een oude vriendschap die kennelijk nog niet vergeten was. Ik ben jullie allemaal zo dankbaar. Dankbaar voor de morele steun in alle tientallen berichtjes die ik heb mogen ontvangen. Jullie zijn geweldig. Bedankt voor het schijnen met licht, in voor mij een donker moment. Het is nu tijd om het langzaam los te laten. Ik kreeg zojuist de melding dat er al een paar foto’s van mij verwijderd zijn. Eindelijk. Het uren lang rapporteren van foto’s en fimpjes is dus niet voor niets geweest. Er staan helaas nog wel wat gesprekken in de agenda deze week, maar deze neem ik maar voor lief. Het kan niet zijn, dat 1 persoon mijn balans kwijt maakt.

Vanavond,  mag ik van mezelf nog 1 avond mijzelf toegeven aan zelfmedelijden. Lekker zeg, hazelnoot chocola.

 

Heimwee

Dat was het dan. De zomervakantie is voorbij. Kindjes liggen heerlijk in bed, de broodtrommels klaar op het aanrecht. Kleding uitgezocht, nieuwe tassen staan klaar. Morgen is het zo ver. Het echte leven gaat weer beginnen. Geen lange avonden en rustige en slome ochtenden meer voorlopig. (Sinds deze zomer slapen onze kinderen uit en ik meen het, het verschil was duidelijk te merken.) Het was een zomervakantie als nooit te voren. Om heel eerlijk te zijn kan ik mij niet herinneren zo te hebben genoten van de zomer. Vele vakanties  telde ik de dagen af om de kinderen naar school te mogen brengen. Maar vanavond? Ik heb er een heimwee achting gevoel bij dat ik mijn ochtend niet langzaam ga beginnen met mijn gezin. Esmée nog even tussen mij en Rob in, Colin die verhalen over van alles en nog wat verteld terwijl hij 10x van lig/zit/hang plek veranderd (ja, je hebt ADHD of je hebt het niet he). 

Nee, dit jaar waren de 6 weken te kort. 6 weken van alleen maar gezelligheid en momenten om nog maanden op te kunnen teren. Onze droomvakantie hebben wij eindelijk kunnen ervaren.. Maar nu? Hoe ga ik dit “zen” gevoel behouden in ons zo drukke leven? Nooit ga ik vergeten hoe Colin huilend op mij af kwam lopen in Disneyland nadat hij zijn grote held een knuffel heeft kunnen geven. Esmee wat opbloeide als een ware prinses en mijn lieve man waar ik zo van heb genoten tijdens onze vrije dagen. Meer tijd maken voor onszelf is prioriteit nummer 1. Minder extra dingetjes rondom de noodzakelijke taken is een must. Deze vakantie is een eyeopener geweest voor ons allebei. We verliezen onszelf te vaak uit het oog. 

We gaan met volle moed het nieuwe schooljaar in. Colin wat gaat starten op zijn nieuwe school. Waar ik erg benieuwd naar ben. Rob die start met een stage plek die goed bij hem past en ik mag beginnen met aftellen. Weer een rustgevend vooruitzicht. Zelf begin ik aan mijn laatste weken van mijn opleiding. 

Voor alle ouders die morgen de wereld van het basisschool leven instappen; succes. Het is even moeilijk om deze fase in te gaan. Maar geloof me, het gaat zulke leuk nieuwe ervaringen met zich mee brengen! De ontwikkeling van je kind is fascinerend om mee te mogen maken. En schaam je niet om snel een foto te maken van de eerste schooldag. Wees trots en dankbaar dat onze kinderen gebruik kunnen maken van een gezonde leeromgeving. 

Lieve juffen en meesters, hopelijk hebben jullie net zo genoten als ik deze zomer. Hopelijk is jullie batterij weer opgeladen, om zo de zware taak van onze toekomstige generaties  op jullie te nemen. Mijn dank is groot naar jullie inzet. Nu is het zowaar alweer bijna tijd om te slapen. Morgenvroeg gaan de wekkers weer en zal het lijken alsof de vakantie al weer weken voorbij is. Dinsdag verlang we waarschijnlijk alweer naar het weekend, maar voor nu houd ik nog even vast aan het ontspannen vakantie gevoel. 

Gelukkig hebben we de foto’s nog

Geluksmomentje?

Geluk zoeken in kleine dingen, het klinkt heel eenvoudig. En dat zou het ook moeten zijn. Dagelijks ben ik op zoek naar mijn eigen geluksmomenten. Man, deze momenten zijn zo ontzettend nodig in mijn altijd donker denkende geest. Ik mag altijd wel heel humoristisch en luchtig over komen, van binnen zwerft altijd een zwart wolkje met mij mee. Dit is als vanaf kinds af aan. Nu ik wat ouder wordt kan ik hier meestal de (zwarte) humor wel van inzien. Ik ben een ontzettend vrolijk mens, met een donkere ziel. Klinkt heel zwaar, is het niet. Hey, in sommige situaties zelfs handig. Waar een ander eeuwig over piekert, hak ik een knoop door. Kom op, niet janken. Lekker zwart wit. Zo ben ik werkelijk te verdelen in twee persoonlijkheden. (Schuilt hier een persoonlijkheidsstoornis?) 


Ik ben soft genoeg om te huilen door een reclame en hard genoeg om mijn schouders op te halen bij de dood. Nu moet ik wel eerlijk zijn, je moet van hele goede huize komen wil je mij in het donkerste hoekje van mijn ziel laten kruipen. Hoe dat in mijn tiener jaren anders was, ben ik nu in eerste instantie een softie. Gek op de mensen die mij raken en inspireren. 

Misschien is de reden hier achter wel, dat ik altijd alles opmerk. Daarom zie ik dus ook heel veel woede en verdriet. Wanneer iemand er door heen zit, kan ik dit bijna voelen. Ik ben vooral gevoelig voor zenuwen, stress en woede. Dit heeft vaak de overhand, omdat het zo simpel is om toe te geven aan duisternis. Het is voor mij veel makkelijker om rustig, bedachtzaam en somber te zijn. Niet dat ik eeuwig depressief ben, begrijp me niet verkeerd. Het is gewoon de aard van ’t beestje. Volgens mij ben ik zelfs allergisch voor de zinnen “i love my life” etc. 

Omdat mij geluksmomentjes niet heel vaak opvallen, komen sommige momenten daarom dubbel zo hard bij mij binnen. Nu dacht ik bij mijzelf, kan ik dat ook omdenken? Ook al zie ik dus niet altijd de momenten die mij gelukkig zouden moeten maken, ze zijn er wel. En als ik ze dan opmerk, vullen ze mijn hart en ziel met vreugde en dankbaarheid. Het zou me zo emotioneel kunnen maken dat mijn ogen vol lopen met tranen. Op deze momenten vullen zelfs de donkerste hoekjes in mijn ziel zich met de kleuren van de regenboog en een warmte die mijn wangen laat blozen. En daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Een HSP-er zijn is soms heel onhandig, maar man wat zijn die gelukkige emoties toch mooi. 

Een brief aan mijn 16 jarige ik

Terwijl ik net wat blogs aan het bekijken en lezen ben, kom ik dit concept meerdere malen tegen. Wat zou je nu zeggen, tegen jou 16 jarige ik? Toen ik 16 werd, stond mijn complete wereld op de kop. Want, ik was namelijk zwanger van mijn eerste kind. Op dat moment zocht ik liefde op een plek waar ik bedrog kreeg en uiteindelijk een zoon. Een zoon, waar ik zielsveel van hou, maar een zoon die geboren werd in een omgeving waar ik, nu 10 jaar later absoluut niet trots op ben. Vandaar, dat ik besloot mee te doen aan deze uitdaging. Misschien werkt deze brief als verwerking of als troost. Mocht je nu geïnspireerd raken, wat houd je tegen? Schrijf die brief! Ook al gooi je de brief over een week in de prullenbak. Continue reading “Een brief aan mijn 16 jarige ik”