Een diagnose is geen sticker

Autisme, dat is toch weer zo’n diagnose die te pas en te onpas wordt gegeven zodat elk kind een label heeft? Een diagnose is toch hip tegenwoordig? Wanneer ik iemand dit hoor zeggen, bijt ik mijn tong er bijna af. Wanneer ik in een rustige bui ben laat ik het gaan. Lach erom, negeer de absurd domme opmerking. Wanneer ik in een minder rustige bui ben, spring ik hierop in. Je kan dan ook de bikkelharde waarheid verwachten. Je zegt namelijk tegen een moeder die elke dag leeft in een enorme strijd dat zij iets heeft verzonnen om hip te zijn. Het geeft hetzelfde effect om te zeggen kanker? Dat is toch die ziekte die je op facebook deelt tegenwoordig?

Ja, dat klinkt heftig he? En nee, ik vergelijk ASS en kanker niet. Ik zou niet durven!
En, voordat je woedend nu mijn blog wegdrukt. Ik denk niet makkelijk over welke ziekte dan ook. Ik heb respect voor elke ziekte. Ik wil alleen een indruk geven over de kracht van een zin.

Dat gezegd te hebben, ik vraag bij deze ook respect voor elke psychiatrische stoornis. Het in een gesprek voordoen alsof elk kind tegenwoordig aan de lopende band stickertjes op hun voorhoofd gedrukt krijgt, terwijl een diagnose veel meer is dan een label komt mij momenteel de strot uit. Het ontkennen van een stoornis in de hersenen is namelijk net zo erg als het ontkennen van een ziekte waarvan alleen de naam al heftig overkomt wanneer je het leest of hoort.

Het ontkennen van autisme, adhd, add en elke andere psychiatrische stoornis te vinden in DSM – iv is ronduit asociaal en ongevoelig. Je weet namelijk half niet hoe moeilijk iemand het heeft die worstelt met een stoornis. En het opvoeden van een kindje met een stoornis is daarnaast ontzettend moeilijk. Het zoeken naar het juiste pad, de juiste vorm van opvoeding is namelijk een nooit eindigende zoektocht. Het is een pad met vele zijwegen, doodlopende straten en grindwegen voordat je een periode op een net nieuwe geasfalteerde snelweg door kan rijden. Om vervolgens na een paar km tegen wegwerkzaamheden aan te rijden waardoor je weer van voor af aan moet beginnen op een te smal weggetje achteraf, zonder lantarenpalen en een glibberige berm.

giphy

Dus voordat je enig idee hebt hoe het voelt om naar je kindje te kijken en geen idee te hebben wat je moet doen. Of wanneer je geen idee hebt om op te groeien in een wereld waarin het lijkt alsof niemand je snapt. Spreek dan nooit meer over een diagnose alsof het een gratis stickertje is wat je krijgt bij het consultatiebureau om te laten zien dat je er in 2017 helemaal bij hoort. Het is deze week de week tegen het pesten. Laat als volwassene eens zien wat respect voor een ander is. Voed je kinderen op met de gedachte dat niet elk persoon hetzelfde denkt. Wees eens wat aardiger voor elkaar.

Probeer rustig mee te gaan in de ontwikkelingen rondom geneeskunde. Het is inmiddels 2017. Er zijn meer studies, meer onderzoeken dan dat er ooit zijn geweest en dit is nog maar het begin.

logo-week-tegen-pesten-2017

 

Advertenties