Bad neighborhood 

De dood van Chester Bennington is verbijsterend. Een succesvolle jongeman met miljoenen fans, die niet heeft kunnen winnen van zijn depressie. De jongen, die naar de buitenwereld open en bloot sprak over de “bad neighborhood” tussen zijn oren. 

Het filmpje wat op fb rondgaat, is de perfecte schreeuw om hulp van een depressieve jongeman. De reacties op deze video laten pijnlijk zien wat voor enorm taboe er rust op depressies en zelfmoord. Zo lees ik keer op keer dat hij zijn grote jongensboek had moeten dragen. Mannen horen zich niet zo zwak te laten zien. Hoe kan een succesvolle artiest zo depressief zijn, terwijl hij miljoenen op zijn bankrekening heeft staan.

Willen jullie een antwoord op deze vraag? Dit is omdat een depressie een mentale ziekte is. Het heeft niets maar dan ook niets met je leefomgeving, carrière, vrienden of wat dan ook te maken. Natuurlijk, een moeilijke fase zal een depressie doen versterken. Maar over het algemeen heeft je leefomgeving geen invloed op je mentale ziekte. Je zegt toch ook niet tegen een artiest met kanker dat diegene zich niet moet aanstellen omdat hij/zij miljardair is? 

Een depressie is zo veel meer dan een somber gevoel. Een depressie overheerst. Zo heb je namelijk verschillende stoornissen en is geen enkele depressie het zelfde. Er zijn depressies die over gaan, maar ook depressies die er voor altijd zullen zijn. 

Ja, over het algemeen ben ik gelukkig. Maar, zoals Chester het fantastisch beschrijft.. ik moet niet alleen zijn met mijn eigen gedachten. Zolang ik bezig ben voor anderen, geniet met familie/vrienden dan is er niets aan de hand. Maar help me op het moment dat ik alleen ben met mezelf. Want daar gaat het mis. Je maakt jezelf gek, bent hiervan bewust. Het zelfbewust zijn en toch destructieve gedrag samen is zoals je al kan raden een verschrikkelijke combinatie. Want hoeveel complimenten iemand met een depressieve stoornis ook mag ontvangen, we zijn onze eigen vijand. Al het nare wat iemand achter mijn rug om zou kunnen zeggen, heb ik al lang tegen mijzelf gezegd. Vandaar dat het ook niet schokerend is, maar een bevestiging van een onzekerheid die niet af te leren is. 

Ik hoop, dat ondanks het grote verdriet wat de zelfdoding van Chester met zich mee brengt hier positiviteit uit gehaald kan worden. Verbreek die domme taboes. Niet iedereen heeft een gezond stel hersens. Wees wat aardiger voor elkaar. Houd er rekening mee dat je collega, buurvrouw, vriend, oom, oma of wie dan ook al jaren lang gebukt kan gaan onder een depressie. En dat zonder dat jij hier enige erg in hebt gehad. 

Video met een duidlelijke schreeuw om hulp en fantastische beschrijving over het leven met een depressie zie je hier. 

Advertenties

Kryptonite 

Iedereen heeft een zwakte. Sinds een jaar of 4 ben ik achter die van mij. Baby’s. Kleine mensjes die je onvoorwaardelijke liefde kan geven. Die van je houden, hoe je er ook uit ziet. Bij baby’s hoef je namelijk niet onzeker te zijn. Een baby is blij met jouw liefde en dat is voor dat kleine mensje genoeg. Je hoeft niet rijk te zijn, niet knap. Alleen maar je liefste zelf is genoeg. 

Toch hebben wij besloten absoluut geen derde kindje op de wereld te willen zetten. Onze levens zijn zo bewogen, zo beschadigd dat het ons al meer dan voldoende moeite kost om de aller beste ouders te zijn voor onze kinderen. Toen ook ons prinsesje moeilijker werd in de loop van de jaren, hield ik mijn hart vast. Begrijp me niet verkeerd,  ik hou zielsveel van mijn kinderen. Dat neemt niet weg, dat het opvoeden van een autistisch kind ongelofelijk zwaar kan zijn. Op een gegeven moment zelfs zo zwaar, dat elke vrijpartij met manlief een paniekaanval veroorzaakte. Want wat als.. wat als ik weer zwanger ben. 

Het voelt voor mij altijd nog oneerlijk, de situatie van ons gezin. Rob is de vader voor de kinderen die ze nodig hebben. Ik heb niets te klagen. Ook ik weet, dat ik mijn hart en ziel aan de kinderen geef. Maar toch, het dagelijkse gevecht van onze positie in de maatschappij en de moeilijke levensfase van opgroeiende kinderen met een autistische diagnose hebben mij doen besluiten om mij te laten helpen. Een loeizware maar weloverwogen beslissing. De paniekaanvallen namen af, de stress ebte weg. Naast de opluchting, liep ik (opnieuw) een beschadiging op. Een beschadiging die eens in de zoveel tijd even van zich laat horen. 

Bijvoorbeeld tijdens het knuffelen van een baby. Knuffelen met een baby is verzachtend en pijnlijk tegelijk. Wetende dat ik nooit meer een kindje van mijzelf zou mogen knuffelen. In slaap zou mogen wiegen. Want wat hou ik van baby’s. De geur, de warmte. Mijn hart vult zich met een liefde die niet te beschrijven is. Maar helaas blijven baby’s niet voor altijd baby’s. 

Het is niet zo, dat dit een ernstig trauma is die mij dagelijks bezig houdt. Ik zal er niet meer om huilen. Maar soms, heel soms knaagt bij mij het “wat als” gevoel. Wat als ik geen tiener was geweest tijdens mijn eerste zwangerschap. Wat als ik de kans had gehad om een leven op te bouwen vòòr de kinderen, in plaats van samen met de kinderen. Maar wat heb je aan wat als? Dit schud ik dan ook zo snel als het kan weer van me af. 

Laten we het taboe doorbreken dat het ouderschap over rozen gaat. Dat er geen spijt heerst bij sommige ouders. Dat het allemaal maar gemakkelijk moet zijn. Want het is niet makkelijk om een goede ouder te zijn. Voor mij zullen baby’s zijn wat kryptonite is voor Superman. Het is een zwakte die mij altijd weer met beide beentjes op de grond zal zetten. Het verschil is alleen, dat ik mijn zwakte niet uit de weg ga. De baby’s die ik in mijn omgeving mag knuffelen zal ik alle liefde geven. Kom maar op met die kleintjes! Maar weet wel dat ik een ster ben in het verpesten en verwennen van kinderen.. 

oppassen is dus geheel op eigen risico! 

Verjaardag zonder jou

Alweer een verjaardag zonder jou.
Zonder je dikke knuffels en de eeuwige lach op jouw gezicht.

Geen woord kan beschrijven, wat voor leegte je bij mij achterliet.
Nog elke dag heb ik je nodig, het is zo moeilijk zonder jou.
Ik mis de emmers vol met liefde die je altijd aan ons gaf.
Ze zeggen dat de tijd alle wonden heelt, maar deze wond blijft open alsof deze onherstelbaar beschadigd is.

Jij was namelijk de gene die het altijd beter maakte.
Jij was de man van de magische knuffels vol met troost.
Jij was de man, de man die mij begreep.
De man die wist hoe moeilijk ik het soms had, zonder het te vragen.
Een blik was voldoende, dan wist jij al hoe het zat.

Hoe vaak hebben wij er over gesproken, over jou grote angst in dit leven.
Jouw angst om ernstig ziek te worden, met een langzame dood.
En ik weet het echt wel opa, dit is wat je wou.
Geen lang ziektebed, geen oude zieke man, wachtend op de dood.
Zelfs je dood was typerend en van binnen weet ik dat het zo moest zijn.
Jij hebt gekregen wat je wou. Geen afscheid, geen gehuil aan jouw bed.

Maar wat had ik graag voor de laatste keer wijze woorden van je gehad. Ik had me schrap willen zetten voor wat komen ging, met man en macht vasthouden tot je laatste adem. Voorbereiden op die knal die komen ging. Ik had voor je willen schreeuwen tegen elke arts, dat ze beter hun best moesten doen en dat ze harder moesten werken.
Schreeuwen uit woede en schreeuwen uit onmacht.
Voor jou had ik hemel en aarde bewogen, voor nog die ene extra dag.

Gelukkig kreeg jij wat je wou. Op jou favoriete moment van de dag. Het tijdstip waarop de meeste mensen nog slapen, kijkend naar het beginnen van een nieuwe dag.
Luisteren naar de vogels met hun prachtige ochtend groet.

Jouw enige moment van echte rust, in je altijd drukke dag.
Jij, een sigaretje en de druppels in het gras.